อยู่ดีดีความเศร้าก็เข้าจู่โจม

คิดว่าอาการนี้คงไม่แปลกเท่าไหร่ ที่ถ้าอยู่ดีดีความเงียบเหงาหรือความเศร้าจะเข้าจู่โจม

จะตกอยู่ในดงผู้คนมากมายหรือจะอยู่ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม...อาการที่ว่าก็มาประชิดติดตัวติดหัวใจและติดความรู้สึกได้ทั้งนั้น

อย่างวันนี้...

เรื่องเริ่มมาตั้งแต่เมื่อ 4 ปีก่อน วันที่เดลิโกโก้กับเป๊กเจอกันครั้งแรก (ขออภัยที่ต้องบอกชื่อนายนะ)

นายมันเป็นนักกีฬามหาวิทยาลัย ผิวสองสี สูง และ หล่อ (แต่นั่นไม่ได้ทำให้เดลิโกโก้ตกหลุมรักเป๊กแต่อย่างใด เพราะเป็นพวกภูมิคุ้มกันสูง...วะฮ่าฮ่า)

เป๊กเป็นผู้มาเยือน ส่วนเดลิโกโก้เป็นเจ้าถิ่น...เป๊กมาเรียนต่อปริญญาโทค่ะ

เป๊กเป็นเอ็นเตอร์เทนเนอร์ชั้นดี พูดแต่ละทีเรียกเสียงฮาได้จากผองเพื่อนและอาจารย์

ครั้งนึง "โอ๊...เย โอ๊เย โอ๊โอ๊เย" ติดปากเป๊กมาก เป๊กจะฮัมท่อนนี้ได้ทั้งวัน

พอมาวันหนึ่งถึงเวลาเป๊กต้องนำเสนอรายงาน แต่โชคไม่เข้าข้างเท่าไหร่ เป๊กโดนเมนต์แหลก

แล้วทันใดนั้นโรงเรียนมัธยมที่อยู่ข้างๆก็เปิดเพลง "โอ๊...เย โอ๊เย โอ๊โอ๊เย" เสียงดังกระหึ่ม ทำเอาเดลิโกโก้ต้องมองหน้าเป๊ก แล้วก็กลั้นหัวเราะแทบแย่ ส่วนเป๊กมองหน้าเดลิโกโก้ ทำนองว่าฝากไว้ก่อนเถอะแก!!

เป๊กเป็นคนเวิร์กฮาร์ด-เพลย์ฮาร์ด ถึงเวลาเล่นเป๊กก็เล่นเต็มที่ ถึงเวลาเรียนหรือทำรายงานเป๊กก็ทำเต็มที่เหมือนกัน

"โหลๆเป๊ก แกว่างคุยมั้ย" เดลิโกโก้กรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ แล้วก็แปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมฝั่งตรงข้ามเสียงมันดังเยี่ยงนั้น!!

"เออๆ คุยได้ยิ้ม ว่าไง"

แล้วก็คุยเรื่องทำรายงานกันค่ะ ทั้งที่เวลานั้นเป๊กกำลังอยู่ในผับ!! (เอ๊ะ...ตกลงเวิร์กฮาร์ด-เพลย์ฮาร์ด ถูกที่ถูกเวลามั้ยนั่น)

มีอยู่วันหนึ่ง เดลิโกโก้นั่งอยู่ในโถงตึกคนเดียว สักพักเป๊กเดินผ่านมาพอดี แล้วก็นั่งเมาธ์แตก

ประโยคหนึ่งที่ถามเป๊ก

"เป๊ก ถ้าวันนึงเราไม่ได้เจอกัน แล้วถ้ากลับมาเจอ แกจะจำเราได้มั้ย"

"เฮ๊ย จำได้เดะ แกจะบ้าเหรอยิ้ม เพื่อนกันนะเว่ย" เป๊กบอก

"เออ...ขอบใจ" ตอบเป๊กไปอย่างงั้น

ผ่านการทะเลาะ ผ่านการผลักเดลิโกโก้จนหัวทิ่ม แถมยังเตะลูกบอลอัดเดลิโกโก้ตอนเตะบอลเล่นกันทั้งก๊วน (ดูมันทำ...แมนจริงเพื่อนฉัน ฮ่าๆ) เป๊กก็เป็นเพื่อนที่เดลิโกโก้คุยด้วยมากสุดในชั้นค่ะ

เวลาผ่านไป เมื่อรู้ว่าเส้นทางการเรียนไม่ใช่เส้นทางที่อยากเดิน...หลายคนเลือกออกไปทำอย่างอื่น - เดลิโกโก้ก็เป็นหนึ่งในนั้น เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังมุ่งมั่นกับการเรียน - เป๊กก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่เราก็ยังคุยกันอยู่เสมอ ถึงจะไม่บ่อยเหมือนตอนเรียนด้วยกันก็ตาม

ปลายเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2547...เดลิโกโก้ไปนั่งตรงบันไดหน้าห้องสมุด ที่ที่คุ้นเคยมาหลายปีแล้วก็เจอเป๊ก เรานั่งคุยกันสักพัก

"เฮ๊ยแกกินหนมเว่ย" เดลิโกโก้ยื่นกูลิโกะเพร็ตซ์ไปให้เป๊ก มันหยิบไปกินสักพักก็คุ้ยๆหาของในกระเป๋า แล้วก็ยื่นเอ็มแอนด์เอ็มมาให้กินบ้าง (โห...สองคนนี้มันอายุเท่าไหร่กันเนี่ย)

เป๊กเล่าเรื่องการเรียนให้ฟัง ส่วนเดลิโกโก้เล่าเรื่องราวในชีวิตว่าไปสมัครงานไว้ที่ไหน แล้วตอนนี้เป็นไงให้เป๊กฟังเป็นการแลกเปลี่ยน

สักพักก็ได้เวลาเป๊กกลับไปหาแฟน (เป๊กเป็นคนที่รักแฟนมากค่ะ)

เป๊กเดินลงบันไดห้องสมุดไปแล้ว แต่หันกลับมา...

"เฮ๊ยยิ้ม แกผอมไปปะวะ" เป๊กหันกลับมาทัก แล้วก็เดินจากไป

หลังจากวันนั้นอาทิตย์กว่าๆ...เป๊กก็จากไปด้วยอุบัติเหตุ

วันที่ 8 มีนาคมนี้จะครบ 4 ปีที่เป๊กจากไปแล้วล่ะค่ะ

"เป๊ก...แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราคนนึงนะเว่ย"