ใครบางคน (โรเบิร์ต ฟูลกัม?) เขียนไว้ในหนังสือทำนองว่า โปรดอย่าอ่านรวดเดียวจบ แต่จงค่อยๆอ่านเพื่อจะได้ละเลียดรักแท้ได้อย่างเต็มที่

(จิ๊กภาพมาจากเว็บไซต์ http://www.matichonbook.com ค่ะ)

อู้ย! ทำไมภาพหนังสือมันเล็กอย่างงี้ล่ะนี่ แต่ก็ยังพอเห็นหน้าค่าตาหนังสือ รักแท้ (เล่มที่เหมือนจะเคยฮิตระเบิดระเบ้อเมื่อหลายปีก่อน)ใช่มั้ยคะ

ได้ยินชื่อหนังสือเล่มนี้มานานแล้ว...ตั้งแต่ที่ดังในบ้านเราใหม่ๆนั่นล่ะค่ะ แต่ว่าตอนนั้นยังไม่สนใจจะอ่าน ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่จะเป็นพวกแหกคอก (รึเปล่า) คือถ้าเล่มไหนดังๆ จะเกิดอาการไม่อยากอ่านซะงั้น จนเมื่ออยากอ่านเมื่อไหร่ถึงค่อยว่ากันอีกที ซึ่งพอได้ฤกษ์อ่านก็มักเป็นช่วงที่กระแสของหนังสือเล่มนั้นๆ ซาไปจากการพูดถึงแล้ว

อาการเดียวกันเลยค่ะกับ รักแท้...

เรื่องเริ่มขึ้นเมื่อเกือบ 2 ปีก่อน เมื่อชื่อเรื่องเข้ามาวนเวียนอยู่ในสมองได้สักพัก ก็เลยเดินไปร้านหนังสือที่ตั้งอยู่ใต้ที่ทำงาน โป๊ะเชะ! ทางร้านเอามาลดราคาพอดี แหม...ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้ เลยได้รักแท้มาในราคาเพียงครึ่งหนึ่ง ฮ่าๆ

ในหนังสือแนะนำว่าให้ค่อยๆ อ่านทีละเรื่อง แต่ใครจะสนใจคำแนะนำนักล่ะ เลยอ่านแบบรวดเดียวจบซะเลย...อยากรู้นี่นาว่าในหนังสือมีอะไรซ่อนอยู่

ไม่นานหลังจากสวาปามทุกเรื่องราว รักแท้ก็มีอันต้องย้ายที่อยู่จากข้างเตียงไปอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่ ฝุ่นเกาะเขรอะ

กระทั่งอาทิตย์ก่อน รักแท้ก็กลับเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง...

บางเรื่องอ่านแล้วเฉยมากถึงมากที่สุด ประมาณว่ายังไม่ถึงขั้นรักแท้ แต่คงเป็นความรู้สึกดีๆที่ถึงจะนานแค่ไหนแต่ก็ยังไม่หลุดออกจากความทรงจำ

(เป็นมุมมองของคนนอกโดยแท้ เพราะแน่นอนว่าถ้าความรักเกิดกับใครมันคงไม่ใช่เรื่องเฉยๆ เป็นแน่ ไม่อย่างงั้นกวีซีไรต์อย่าง อาจารย์เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ คงไม่แต่งกลอนบางตอนขึ้นมาว่า ...เพราะความรักยิ่งใหญ่ในทุกครั้ง...หรอกจริงมั้ยคะ)

บางเรื่องเข้าขั้นฮา

บางเรื่อง...อ่าว หักมุมซะ

บางเรื่องน่ารักเหลือเกิน

บางเรื่องประทับใจจนทำเอาคนอ่านอย่างเดลิโกโก้ร้องไห้ ต้องแอบเช็ดน้ำตาป้อยๆ

อย่างเรื่องของคุณตา-คุณยายในบ้านพักคนชราแห่งหนึ่ง

แรกๆคุณตาอยู่บ้านกับลูกๆหลานๆ แต่มาวันหนึ่งก็มีเหตุให้คุณตาต้องไปอยู่บ้านพักคนชรา นัยว่าที่นั่นมีคนดูแลได้ดีกว่าลูกหลาน

เมื่อเข้าไปอยู่บ้านพักคนชรา คุณตาก็ไม่เคยพูดกับใครอีกเลย

จนวันหนึ่งคุณยายแม็กกี้ที่อาศัยในบ้านพักคนชราเหมือนกันก็เข้ามาในชีวิตของคุณตา คุณยายชวนคุณตาคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ เล่าสารพัดเรื่องราวให้ฟัง

คุณตายังคงนั่งนิ่ง สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนไม่รับรู้ว่ามีคุณยายแม็กกี้นั่งอยู่ใกล้ๆ แต่คุณยายแม็กกี้ก็ยังคงพูดคุยเหมือนกับคุณตากำลังตั้งใจฟัง

จนวันหนึ่ง (อีกแล้ว) คุณยายแม็กกี้ก็หอบอุปกรณ์ทำผ้าห่มแบบ quilt ประมาณว่าเอาเศษผ้ามาเย็บต่อกันเป็นผืนทำเป็นผ้าห่ม เข้าไปนั่งทำข้างๆคุณตา

คุณยายแม็กกี้มีความสุขมาก

คุณตายังคงไม่พูดอะไรกับคุณยายแม็กกี้รวมทั้งกับทุกคน

กระทั่งคุณตาเสียชีวิต

มีใครบางคนไปพบจดหมายของคุณตาเขียนไว้ว่า ฝากบอกใครก็ตามว่าคุณตารักคุณยายแม็กกี้มาก

เมื่อคุณยายแม็กกี้รู้เข้า เธอร้องไห้ราวขาดใจ

แล้วผ้าห่มผืนนั้นก็ถูกฝังลงไปพร้อมกับร่างของคุณตา

...

เดลิโกโก้อ่านเรื่องนี้แล้วร้องไห้เลยค่ะ ประทับใจในความรักของคุณตาคุณยายมาก ถึงทั้งคู่จะไม่รู้จักกันมาก่อนก็ตามที

หลายครั้งที่เมื่อได้เห็นคนรุ่นคุณปู่คุณย่า คุณตาคุณยาย เดินจูงมือกัน จะประทับใจมาก แล้วก็คิดว่าทั้งคู่คงต้องผ่านอะไรมาเยอะกว่าจะถึงวันที่มีกันและกันอย่างนี้

วันที่เดินจูงมือกัน มีสายตาแห่งความรักให้กันและกันโดยไม่ต้องพูดอะไรต่อกันสักคำเดียว

วันนี้คุณมี รักแท้ แล้วรึยังคะ