ตอนเด็กๆ หัดปั่นจักรยานทีไรหกล้มทุกที หัวเข่าถลอกเลือดซิบๆ มือที่ตั้งท่าจะยันพื้นไว้ก็อ่อนแรง..ครูดกับผิวถนน เลือดออกอีกเหมือนกัน (เปิดเรื่องมาดูโหดๆยังไงไม่รู้)

หัดอยู่หลายครั้งความสำเร็จก็มาเยือน แล้วก็แทบจะไม่ล้มอีกเลย

ตอนเด็กอีกเช่นกัน ปู่จะพาซ้อนท้ายจักรยานไปนั่นไปนี่ เกาะเอวปู่ แล้วก็ให้ปู่ปั่นจักรยานเร็วๆ (ทรมานปู่ยิ่งนัก)

เดี๋ยวปู่พาไปซื้อขนม เดี๋ยวปูพาไปกินก๋วยเตี๋ยว เดี๋ยวปู่ก็พาไปกินโอวัลติน..สนุกสนานกันไปทั้งปู่ทั้งหลาน

พอโตขึ้นก็เริ่มห่างหายจากจักรยาน เพราะฉะนั้นเวลาเห็นจักรยานก็ให้เกิดความรู้สึกอยากจะปั่นเล่นเกือบทุกครั้ง

เดือนสิงหา ปี '48 มีโอกาสไป หลวงพระบาง เมืองที่ใฝ่ฝันจะไปมานานแสนนาน (วู้วววว!!)

พกคู่มือเที่ยวหลวงพระบางของคุณศรัณย์ บุญประเสริฐ (สำนักพิมพ์สารคดี) ใส่เป้ไปด้วย กะพิสูจน์ว่าคนที่ไม่คุ้นกับการอ่านแผนที่ใดๆทั้งสิ้นในโลกนี้อย่างตัวเอง ดูแผนที่นำเที่ยวในคู่มือเล่มนี้แล้วจะหลงมั้ย

ผลปรากฏว่า..ของเขาดีจริงๆ คือดีทั้งผังเมืองหลวงพระบางที่ไม่สลับซับซ้อนอะไรมาก แล้วก็ดีทั้งคนเขียนที่เขียนแล้วอ่านเข้าใจง่าย ฮ่าๆ

ถึงวันสุดท้ายในหลวงพระบาง พอมีเวลานิดหน่อยก่อนนั่งรถไปสนามบิน เลยเดินเล่นถ่ายรูปไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็เจอ..

(ฝีมือเจ้ากล้องป๊อกแป๊กคู่ใจ Nikon Cool Pix 3700 นั่นเอง)

มันเป็นความรู้สึกดีมากเลยนะคะ

ยืนรอดูว่าใครเป็นเจ้าของจักรยาน สักพักก็มีฝรั่ง 2 คนชายหญิง เดินออกมาจากร้านข้างๆ วางเป้เล็กๆ ลงในตะกร้าหน้ารถจักรยานแล้ว ฝ่ายชายก็ทำหน้าที่ปั่น ส่วนผู้หญิงนั่งซ้อนท้าย หัวเราะกันน่ารักเชียว (คนสังเกตการณ์แอบตาร้อนผะผ่าว)

แล้วจักรยานก็ได้เวลาออกเดินทาง..

ไม่ต้องรีบต้องร้อน ไม่จำเป็นต้องถึงจุดหมายเร็วนัก

สองข้างทางมีอะไรให้ดูเยอะแยะไป..