หลายวันก่อนเปิดอ่านจดหมายที่คนรักมอบให้..

ลายมือเธออ่านง่ายสบายตา ปรากฏอยู่บนกระดาษสีเขียวตองอ่อน ซองที่ใส่นั่นก็สีเดียวกัน

เธอคงนั่งเขียนที่บ้าน เมื่อเจอกันเธอก็ส่งให้กับมือ เมื่อปลายเดือนมิถุนายน 2548

รับจดหมายมาใส่กระเป๋า แล้วก็กลับมาเปิดอ่านจดหมายของเธอตอนดึกๆ (โรแมนติคชะมัด)

เธอขึ้นต้นจดหมายแบบน้ำเน่าๆ ว่า "กว่าแกจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ชั้นก็คงไม่ได้อยู่คอยเป็นที่ปรึกษาให้แกแล้ว"

เปล่าค่ะ เธอไม่ได้จะฆ่าตัวตาย ชีวิตยังไม่เป็นนิยายขนาดนั้น เพียงแต่ตอนนั้นเธอจะไปเรียนภาษาที่ญี่ปุ่น 1 ปี

"ตั้งแต่เจอแก ชั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกสนิทกับแกตั้งแต่แรก แกเป็นเหตุผลให้ชั้นไปมหาลัยแต่เช้า..รู้มั้ย"

อ่านถึงตรงนี้แอบเขิน ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามัน เอ้ย! เธอหวานได้ขนาดนี้

ไล่สายตาอ่านจดหมายจนจบ..รู้สึกว่าน้ำตาเริ่มเอ่อค่ะ ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

..เดลิโกโก้เห็น "เธอ" ก็ตอนเรียนปีหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดคุยหรือรู้จักอะไรมาก เป็นแต่เพียงเพื่อนร่วมคณะคนหนึ่งในจำนวนสามร้อยกว่าคน กระทั่งปีสาม เธอก็ก้าวเข้ามาในชีวิตมากขึ้นและมากขึ้น

ทุกเช้าเราจะนั่งทานข้าวด้วยกัน คุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้มากมาย ก่อนที่เราสองคนจะแยกย้ายไปเรียนวิชาใครวิชามัน

เช้าวันหนึ่งเป็นวันเกิดของเดลิโกโก้ เธอก็เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม และอะไรบางอย่างในมือ

แล้วก็ยื่นผลฟักทองมาให้

"ชั้นเห็นแกชอบกินผัดฟักทองมาก เลยเอาฟักทองมาให้เป็นของขวัญน่ะ" (คาดว่าเธอคงหยิบผลฟักทองซึ่งเอาไว้ไหว้เจ้ามาจากที่บ้าน)

งงสิคะ..ฟักทองเนี่ยนะ ของขวัญวันเกิดชั้น!!

กระทั่งเรียนจบ เราก็ไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยเหมือนเดิม แต่คุยกันเมื่อไหร่ก็ต่อติดเมื่อนั้น

ครั้งหนึ่งเราสองคนทะเลาะกัน โกรธ โมโห น้อยใจ จนเดลิโกโก้หลุดปากถามไปว่า "นี่เรายังเป็นเพื่อนสนิทกันอยู่รึเปล่า"

หลังประโยคเด็ดประโยคนั้น ดูเหมือนว่าสติเริ่มจะกลับมา แล้วเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น

เธอเป็นคนรักของเดลิโกโก้ค่ะ..

เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่ง เพราะฉะนั้นจึงไม่แปลกที่จะจัดให้เธอเป็น "คนรัก" ใช่มั้ยคะ

วันนี้เราเติบโตขึ้นกว่าตอนเราอยู่ปีหนึ่ง แน่นอนเราแก่ขึ้น (ตีนกาก็มาเยือนเสียจริง ทำเอาทั้งเดลิโกโก้และเธอเซ็งไปเลย) และแน่นอน..มิตรภาพของเราก็งอกเงย งอกงาม มากขึ้นด้วย

เหมือนที่เธอเขียนในตอนท้ายของจดหมายว่า we are friends forever!! ไง

ป.ล. สามปีผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่จดหมายเธอยังมีสภาพดีเหมือนวันแรกเลยนะนั่น