ซับน้ำตาเด็กนักเรียนที่บ้านพรุชิง

พ่อครับเร็วๆหน่อยครับ..คือเสียงลูกชายของผมเรียกดังมาจากโรงรถ ซึ่งปรกติผมจะเป็นฝ่ายเรียกลูกชายขึ้นรถซะมากกว่าในยามเช้าเช่นนี้ แต่วันนี้เป็นวันที่พี่ทิวค่อนข้างดีใจที่จะได้ไปโรงเรียน เพราะวันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายของทิวนั่นเอง

ตะวันลูกสีแดงกลมโตลอยขึ้นอย่างช้าๆเหนือยอดต้นตาลชายทุ่งที่ยืนเรียงรายกันหลายสิบต้นทางซ้ายมือของถนนที่มุ่งหน้าสู่โรงเรียนของพี่ทิว แต่แสงยังไม่ส่องออกมามากนัก เนื่องจากว่าหมอกควันของเดือนมีนา ค่อนข้างหนา

ขณะที่นั่งอยู่ในรถผมถามลูกชายเรื่องการทำข้อสอบเมื่อวานนี้ และได้รับคำตอบว่าลูกชายมั่นใจว่าทำได้ดี

แต่ในใจของผมคิดไปถึงที่อีกแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปเกือบ สองพันกิโลเมตร ที่ที่ทำให้น้ำตาตกในได้แทบทุกครั้งเมื่อภาพเหล่านั้นปรากฎขึ้นต่อสายตาต่อหัวอกผู้เป็นพ่อเช่นผมซึ่งมีลูกอยู่ในวัยเรียน และนึกถึงหัวอกของผู้เป็นพ่อ เป็นแม่ของเด็กๆแห่งบ้านพรุชิง ก็คงบอบช้ำเช่นเดียวกับลูกๆ ที่โรงเรียนไม่มีแม้แต่ห้องให้เด็กๆได้นั่งเรียนหนังสือ ผมมีความสุขที่ได้ขับรถไปส่งลูกที่โรงเรียน ในแต่ละวันได้เห็นลูกเดินทางอย่างปลอดภัยถึงโรงเรียนทั้งไปและกลับ ในทางกลับกันพ่อแม่และเด็กๆเหล่านั้นจะต้องทนทุกข์ไปอีกนานเท่าไหร่หนอ?

เป็นคำถามที่ผมยังหาคำตอบให้ไม่ได้

โรงเรียนของพี่ทิวมีอาคารสถานที่ที่มั่นคง ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ริมถนนสายหลักของถนนหมายเลข 11 ต่างจากภาพของโรงเรียนที่ผมจดจำไว้ในสมอง จากเอ็นทรี่หนึ่งของคุณชาลี 

ที่ที่โรงเรียนของเด็กๆ ได้แปรสภาพไปเป็นเถ้าถ่านสีดำกองอยู่กับพื้น เด็กๆยืนมองสิ่งนั้นด้วยความเศร้ายิ่งนัก

เผาโรงเรียนของหนูทำไม ? เป็นคำถามที่สะเทือนใจอย่างเป็นที่สุด เด็กๆไม่มีที่เรียนหนังสือ ไม่มีห้องสอบ

ต่างจากความรู้สึกของลูกชายของผมในวันนี้ เขามีความสุขที่ได้สอบไล่และปิดเทอม และจะมีความสุขตามประสาเด็กๆอีกครั้งเมื่อวันเปิดเทอมใหม่มาถึง

ถ้าเด็กๆที่บ้านพรุชิง หรือบ้านอื่นๆที่ปลายด้ามขวานทองได้สอบในวันนี้เหมือนพี่ทิว เปิดเทอมใหม่มาเด็กๆเหล่านั้นจะมีห้องเรียนหรือยัง ? คงเป็นคำถามที่ต้องการคำตอบของเด็กๆเหล่านั้นที่ค้างคาอยู่ในใจ

ผมก็อยากเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยตอบคำถามนั้น และดีใจที่ชุมชน โอเคเนชั่น ได้ริเริ่มที่จะหาทางช่วยเหลือเด็กๆเหล่านั้นอีกทางหนึ่ง และในไม่ช้าภาพรอยยิ้มของเด็กๆเหล่านั้นคงกลับมาอีกครั้งเมื่อผู้ใหญ่ได้เติมความหวังให้เขาเหล่านั้นได้เป็นผลสำเร็จ

เนื่องด้วยความสามารถทางด้านไอทีของผมที่ค่อนข้างจำกัด เลยไม่สามารถทำการประชาสัมพันธ์ได้มากกว่านี้จึงขอฝากติดตามเรื่องราวโดยละเอียดที่เกิดขึ้นได้จาก เอ็นทรี่ของคุณ ชาลี นะครับ

http://www.oknation.net/blog/chalee 2/2008/03/05/entry 2

ซึ่งเป็นเอ็นทรี่ ที่รวบรวม แถ่ก ร่วมซับน้ำตาเด็กนักเรียนที่บ้านพรุชิง

ขอบคุณครับ

Dha

>>>