ภาพใบเดียว ที่เด็กชาวกำพูชาถ่ายให้

ครั้งเดียว กับปราสาท พระวิหาร

แต่ก่อนผมไม่ได้ศึกษาเรื่องปราสาทพระวิหาร

มาสักเท่าไหร่

รับรู้ความเป็นมาหลักๆใน ปี 2505

และในปี 2545 ผมเคยได้ไปเยือนที่แห่งนี้

การไปเยือนครั้งนั้นไม่เกิดความประทับใจเลย

เนื่องจากว่าไปเจอป้ายที่เขียนไว้ว่า

I have pride to be born as Khmer

ทำไมต้องสื่อความหมายเช่นนี้

กับผู้ที่มาเยือน

เพียงความหมายมันจี้ใจดำผมเกินไป

ไม่มีความจำเป็นที่ต้องเขียนสื่อในความหมายเช่นนั้น

ผมไม่อยากบอกว่าในใจผมคิดอะไร

ถ้าป้ายนั้นเขียนว่า

A warm welcome to Cambodia

คงทำให้ผมเกิดความรู้สึกดีๆเหมือนการไปเยือน

ที่ต่างถิ่นทั่วๆไป

ถ้าวันนั้นผมมาคนเดียว

ผมจะเดินลงบันไดกลับฝั่งไทยในทันที

แต่ผมมากับครอบครัว

กับลูกชาย และ คณะ

เลยอยากให้เขาได้เห็น ได้เก็บประสบการณ์

ว่าครั้งหนึ่งลูกชายเคยมาที่นี่

ผมจึงต้องจำใจเดินต่อไป

แม้ขอบทางเดินจะมีป้ายเตือน

Beware landmine !!

ตลอดสองฝั่งทางเดิน

ผมไม่พอใจหนักเข้าไปอีกเมื่อไปเจอ

ซากปืนใหญ่ น่าจะขนาด 105 มิลลิเมตร

อยู่ตรงระเบียงหนึ่งของปราสาท

สงครามภายในเขมรเลิกลามาแล้วหลายปี

ทำไมยังทิ้งสิ่งนี้ไว้อีก

แต่ที่แย่กว่านั้น

ทำไมปากกระบอกปืน จึงหันไปทาง

ผามออีแดงฝั่งไทย

นักท่องเที่ยวชาวไทยมาที่ทุกวัน

ทำไมจึงให้สิ่งนี้ ตั้งอยู่เช่นนี้

หรือว่าวันนั้นผมมองอะไรขวางหูขวางตาไปหมด ??

ผมไม่ได้ถ่ายรูปสถานที่แห่งนี้เลยแม้แต่ใบเดียว

ภาพเดียวที่ได้มาคือภาพหมู่

ที่เป้ยตาดี

เพราะมีเด็กชาวเขมรคนหนึ่ง

แกเป็นเสมือนไกด์และมีกล้องโพราลอยด์

แกใช้เวลาอยู่กับคณะของผมค่อนข้างนาน

คอยให้ข้อมูลบางอย่าง

ที่ผมฟังบ้างไม่ฟังบ้าง

และท้ายที่สุดแกพูดว่า

ช่วยอุดหนุนภาพผมสักใบเถอะครับ

วันนี้ยังไม่ได้สักภาพเลย

ผมเลยช่วยอุดหนุน

ผมไม่ได้ไม่พอใจพี่น้องชาวเขมร

เพราะสิ่งที่ผมไม่พอใจในวันนั้น

ไม่ใช่ความผิดของพี่น้องชาวเขมร

2551 จากข้อมูลผ่านสื่อมากมาย

โดยเฉพาะ เวที พันธมิตร

ผมเข้าใจและรู้จักปราสาท พระวิหารมากขึ้น

และถ้า

วันนี้ ถ้ายูเนสโก รับขึ้นทะเบียน ปราสาท พระวิหาร

เราคนไทยยอมไม่ได้ ครับ

เพราะบรรพบุรุษของคนไทยก็ไม่เคยยอม

ตามคำพูดที่ว่า

สักวันหนึ่งเราจะเอาปราสาทพระวิหาร

กลับคืนมาเป็นของเรา

ให้จงได้

+++