(I Can’t Get No) Satisfaction/The Rolling Stones

London/July 19th, 1965

ท่อนริฟฟ์กีตาร์ที่สมบูรณ์แบบ ดุดัน น่าติดตาม สะดุดหูทันทีที่ได้ยิน คือคำนิยามแบบย่นย่อของแทร็คนี้ ได้รับการยกย่องจากสายดนตรีร็อคแอน์โรลว่ามีศักดิ์ศรีดุจดั่งโน้ตเปิดเพลง Beethoven’s Fifth ของสายดนตรีคลาสสิค คีธ ริชาร์ดส (Keith Richards) อาจเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ถูกหมัดเด็ดจากเพลงนี้น็อคเข้าให้ เนื่องจากท่อนนี้เป็นผลงานของเขา

“จริงจริงแล้ว ข้าไม่ได้ต้องการจะให้เพลงนี้ตัดเป็นซิงเกิลเลยว่ะ ข้าคิดว่ากะจะจับเพลงนี้ยัดไว้ในอัลบั้มเฉยๆ” คีธเกริ่น

เหตุเกิดในคืนหนึ่งในปี 1965 ระหว่างที่หินกลิ้งกำลังทัวร์อเมริกาในช่วงฤดูใบไม้ผลิ คืนนั้นหินกลิ้งพักอยู่ที่โรงแรม Clearwater รัฐฟลอริดา ขณะที่คีธกำลังงีบอยู่ก็ตื่นขึ้นมากลางดึก ข้างๆ เตียงมีเครื่องเล่นเทปและกีตาร์โปร่งวางอยู่ คีธจัดเทปยัดลงและริฟฟ์กีตาร์ท่อนหนึ่งลงไปความยาวประมาณ นาทีครึ่งถึงสองนาที แล้วถึงกลับไปงีบต่อ ตอนเช้าถึงมาเปิดฟัง ท่อนริฟฟ์ ดา-ดา ดา-ดา-ดา นี้ในเทปประมาณยาว 30 วินาที่ที่เหลือเป็นเสียงท่านคีธของผมกรนเสียนี่

หินกลิ้งบันทึกเสียงแทร็คนี้ในระหว่างวันที่ 10-11 พฤษภาคม 1965 ที่ Chicago’s Chess Studios แต่ทางวงไม่ค่อยพอใจนักจึงนำไปทำต่อที่ RCA สตูดิโอ ในแอลเอ ในวันที่ 12-13 พฤษภาคม Andrew Loog Oldham นั่งแท่นโปรดิวเซอร์เหมือนเดิม และวิศวกรผู้บันทึกเสียงคือ Dave Hassinger

ด้วยเนื้อเพลงที่ส่อไปในทางล่อแหลม กล่าวถึงอารมณ์ความไม่พอใจหลังจากการร่วมรัก ฉายภาพกบฏของหินกลิ้งที่มีต่อวัฒนธรรมดั้งเดิมอย่างแจ่มชัด และแน่นอนพวกเขาไม่เป็นที่โปรดปรานจากพ่อแม่ผู้ปกครอง

คีธคุยให้ฟังว่า

“ข้าได้ยิน ‘Satisfaction’ ใน ‘Jumpin Jack Flash’ และอีกกว่าครึ่งของเพลงที่พวกข้าทำมันออกมา”

“หลังจากที่ข้าแต่งเพลงมาหลายปี จริงๆแล้วมันก็มีแค่เพียงเดียวนี่แหล่ะ เพียงแต่มันมันถูกทำให้หลากหลายขึ้นจากแก่นเดิมของมัน”

และแน่นอนออริจินัลย่อมสุดยอดที่สุด

Songwriters: Mick Jagger and Keith Richards/Producer: Andrew Loog Oldham/

Album: Out of Our Heads

Source: แปลและเรียบเรียงจากนิตยสาร Rolling Stone ฉบับที่ 534 กันยายน 1988

Blogger Additions: แทร็คนี้ติดอันดับ 2 ของ Greatest Songs of All Time จากการจัดของ

นิตยสารฉบับเดียวกันในปี 2004 และติดอันดับ 1 ของ 100 Greatest Rock and Roll Songs of All Time จากการจัดของ VH1