นิตยสาร Rolling Stone ฉบับที่ 507 (ส.ค. 1987) เขียนปิดท้ายถึงงานชุดนี้ว่า 'Beggars at the Banquet on One End, Exile on Main St.on the Other.' หมายถึง ผลงานชุด Beggars Banquet เป็นผลงานแผ่นสุดท้ายในยุคแรก ซึ่งทางคณะได้ถึงจุด สูงสุดในตัวของตัวเองแล้ว แต่เมื่อผลงานชุด Exile ออกสู่ตลาด สิ่งที่ถูกกล่าวว่าถึงที่สุดแล้ว มันไม่ใช่เสียแล้ว เพราะผลงานชุดนี้ให้สิ่งที่นอกเหนือไปจากนั้น
Dave Marsh (นักวิจารณ์ของนิตยสาร Rolling Stone) ถ้าจะพูดถึงดนตรีโดดเป็นเพลงเพลงไป Tumbling Dice คือ ดนตรีที่ดีที่สุดเท่าที่หินกลิ้งเคย สร้างมา และผลงานเพลงนั้นก็ถูกบรรจุอยู่ในอัลบั้มชุดนี้เช่นกัน
Paul Gambaccini (Top 100 Albums 1987) หนึ่งในอัลบั้มของหินกลิ้งที่มีความหาญกล้ามากที่สุด ด้วยทัศนะคติแบบ แบดบอยส์ และ ความเป็นชาวร็อคขนานแท้ของพวกเขา Turd on the Run, Ventilator Blues, Rocks Off เป็นบทเพลงที่ต้องการบอกว่าพวกเขายังไม่พร้อมที่จะประพฤติตนให้ดีขึ้น
Bill Wyman (มือเบสหินกลิ้ง) บิลให้สัมภาษณ์แบบประชดประชันหลังจากทราบว่างานชุดนี้เป็นงานของหินกลิ้งที่ติดอันดับสูงสุดในโพลล์ของ Paul Gambaccini (1987) (อันดับ 11) ว่า ตอนที่งานชุดนี้ออกมาใหม่ ๆ ได้รับการตอบรับจากเสียงวิจารณ์ว่าอ่อนกว่างานชุดก่อน ๆ ของพวกเขา พวกที่เรียกตัวเองว่านักวิจารณ์ต่างแสดงทัศนะว่างานชุดนี้ควรเลือกเพลงและยุบลงให้เหลือหนึ่งอัลบั้ม ไม่ใช่ดับเบิ้ลอัลบั้ม
The Rolling Stone Album Guide (1992) เป็นมาสเตอร์พีซชิ้นสุดท้ายของหินกลิ้ง Tumbling Dice มีไลน์กีตาร์รับส่งที่น่าอัศจรรย์ระหว่าง คีธ และ มิค เทย์เลอร์ คีธ ยกระดับการเล่นริฟฟ์กีตาร์ได้อย่างสง่างาม ส่วน มิค เทย์เลอร์ เล่นบลูส์ได้อย่างลึกซึ้ง เป็นงานที่เป็นชัยชนะอย่างแท้จริง เต็มไปด้วยความเข้มข้นทั้งอัลบั้ม Rocks Off, Rip This Joint, Casino Boogie มีริฟฟ์กีตาร์ที่พัฒนาขึ้นมาจากสไตล์ Chuck Berry ส่วน Sweet Black Angel, Loving Cup เป็นบทเพลงที่ขยายขอบเขตเกินออกไปกว่าเพลงคันทรีธรรมดา ดนตรีในชุดนี้เป็นที่รับรู้ว่าซับซ้อนและคาดเดาไม่ได้ เต็มไปด้วยทักษะในการเล่น และมีพลังขับเคลื่อนมากกว่าศิลปินต้นแบบของพวกเขา หินกลิ้งคงไม่สามารถสร้างเสียงที่มีความเชื่อมั่นในตนเองได้ขนาดนี้อีกแล้ว
Colin Larkin (All Time Top 100 Albums - 1994) หินกลิ้งก้าวเข้าสู่ทศวรรษที่ 70 ในฐานะวงดนตรีร็อคแอนด์โรลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก เป็นฉายาที่ได้รับการยอมรับด้วยงานอัลบั้มคู่ชุดนี้ เพลงที่มีจังหวะเร็วกลับเข้ากันได้ดีกับท่อนริฟฟ์กีตาร์ เป็นความขัดแย้งกันแบบหลวม ๆ อัลบั้มนี้ถือเป็นจุดสุดยอดของหินกลิ้ง
1001 Albums You Must Hear Before You Die (2005) วงหินกลิ้งไม่ชอบงานชุดนี้ ถ้าคุณชอบดนตรีร็อค DNA ทั้งหมดของมันอยู่ในงานชุดนี้ เป็นงานที่เหนือกว่า White Album (อันนี้ผมไม่ได้เขียนเองนะ)
ไลน์อัพ Mick Jagger - Vocals, Backing Vocals, Harmonica, Guitar Keith Richards - Backing Vocals, Electric Guitar, Guitar, Bass, Vocals, Piano Mick Taylor - Electric Guitar, Slide Guitar, Guitar, Bass Charlie Watts - Drums Bill Wyman - Bass, Upright Bass เพลง หน้าหนึ่ง: Rocks Off /Rip This Joint /Shake Your Hips*/Casino Boogie/Tumbling Dice หน้าสอง: Sweet Virginia/Torn and Frayed/Sweet Black Angel/Loving Cup หน้าสาม: Happy/Turd on the Run/Ventilator Blues**/I Just Want to See His Face/Let It Loose หน้าสี่: All Down the Line/Stop Breaking Down***/Shine a Light/Soul Survivor
ทุกเพลงแต่งโดย Jagger-Richard ยกเว้น *Moore ** Jagger-Richard-Taylor *** Trad. เรียบเรียง ถอดความ :- พัณณาศิส ศิลาพันธ์, Paul Gambaccini, The Rolling Stone Album Guide, Colin Larkin และ 1001 Albums You Must Hear Before You Die
พิมพ์หน้านี้
