-1968-

Cheap Thrills

คือผลงานชุดแรกของทางคณะ Big Brother ที่ออกในนามบริษัทโคลัมเบีย กลายมาเป็นความสำเร็จอันมหาศาลทางด้านการค้า แต่ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น ผลงานชุดนี้กลายมาเป็นแม่แบบต่อรูปแบบการผสมผสานโครงสร้างแนวดนตรีบลูส์และโฟลค์ให้เข้ามารวมตัวกัน ซึ่งโดยภาพรวมแนวดนตรีทั้งสองรูปแบบแทบจะเป็นเส้นขนานไม่น่าจะรวมตัวกันได้

ผลงานชุดนี้มีทั้งในงานที่อัดและเล่นกันในห้องสตูดิโอ และผลงานอีกส่วนหนึ่งนั้นนำมาจากบันทึกการแสดงสด

หลังจากที่ผลงานชุดนี้ปรากฏขึ้น ผลงานชุดนี้กลายมาเป็นตัวอย่างให้ศิลปินไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็กไม่สามารถผลิตงานออกมาเต็มรูปแบบเพื่อจะสร้างสรรค์ดนตรีให้มีเวลาเพียงพอที่จะบรรจุลงในซอฟท์แวร์ ฉวยเอาจุดแห่งความโดดเด่นลักษณะเช่นนี้ไปใช้

ไม่แต่เท่านั้นผลงานในชุด Cheap Thrills คือการประกาศคุณค่าทางความสามารถของ เจนิส จอปลิน เต็มรูปแบบว่าเธอคือ

"Great White Blues Mama"

นับจากอดีตที่ไม่เคยปรากฏ และหลังจากช่วงเวลานั้นตราบจนถึงทุกวันนี้ ยังไม่เคยมีใครสามารถแย่งคุณค่าในส่วนนี้จากเธอไปได้เลย และระบบธุรกิจคาดหวังเอาไว้มากว่าสักวันหนึ่งคงจะมีศิลปินรายใดรายหนึ่งที่จะก้าวเข้ามาทดแทนคุณสมบัติในลักษณะเดียวกับจอปลินมีต่อไปได้ เพราะนั่นคือขุมทรัพย์อันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีวันจะตักตวงให้หมดสิ้นไปได้

ความยิ่งใหญ่และความสามารถของจอปลินคือเรื่องพิสูจน์ว่า ถ้านักร้องที่มีคุณค่าทางความสามารถสูงนั้น พลังแห่งความสามารถที่เสียงร้องได้ถูกเปล่งออกไปจะสามารถลบรอยช่องโหว่และความบกพร่องของภาคดนตรีลงได้อย่างสิ้นเชิง และนี่ก็คืออีกหนึ่งในปรากฏการณ์ที่ผลงานในชุด Cheap Thrills ได้พิสูจน์ออกมาให้เห็นว่าเป็นจริงได้



จากบทสัมภาษณ์ของ Peter Albin

"นักร้องในยุคนั้นมักจะกล่าวถึงคุณภาพเสียงร้องของตนเองว่า เสียงร้องของพวกเขาหรือเธอคือส่วนหนึ่งของเครื่องดนตรี ไม่ใช่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของบทเพลงที่ปรากฏขึ้น โดยมีเสียงร้องเป็นพาหนะที่ใช้บอกสาระแห่งสารที่พวกเขาต้องการจะสื่อเท่านั้น ฟังดูแล้วจะเห็นได้ชัดว่านักร้องในยุคนี้เชื่อมั่นในคุณภาพของน้ำเสียงของตนเองมาก แต่ถ้อยคำดังกล่าวจอปลินไม่เคยกล่าวออกมาเลยตลอดเวลาที่เธออยู่ในวงการดนตรี และผมยังเชื่อมั่นว่าถ้าคำดังกล่าวมีคุณค่าแห่งความหมายดังที่ได้บอกกล่าว รับรองว่าน้ำเสียงของจอปลินนั้นแม้อาจจะไม่สามารถอยู่ในอันดับหนึ่งได้ แต่ไม่มีใครกล้ามอบอันดับสองให้เธอแน่"

"พวกนักร้องในยุคนี้ลืมมองไปอย่างว่า เสียงที่ได้รับการยกย่องซึ่งปรากฏขึ้นนั้นจะต้องมีมาตรฐานของภาคดนตรีเข้ามารองรับ เสียงร้องที่เกิดขึ้นจึงสามารถเปล่งศักยภาพแห่งคุณภาพออกมาได้ สิ่งนี้สำหรับน้ำเสียงของจอปลินแล้วไม่ใช่เรื่องจำเป็นเลย จอปลินพิสูจน์ออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าว่า ภาคดนตรีจะเป็นเช่นไรก็ตาม น้ำเสียงของจอปลินสามารถถมช่องว่างแห่งรอยโหว่ในส่วนนั้นได้หมด"

บทเพลง Ball And Chain ที่ปรากฏในผลงานชุดนี้คือตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมอย่างสมบูรณ์แบบ

"ดิบ เถื่อน และ ถ่อย" คือคำจำกัดความที่ Albin มอบให้กับบทเพลง Ball And Chain

"การที่บทเพลง I Need A Man To Love ได้รับยกย่องว่าเป็นหนึ่งในงานที่มีพลังงานมากนั้น ผมเชื่อมั่นว่าความสำคัญส่วนสูงอยู่ที่ตัวของจอปลินเอง จอปลินจะร้องเพลงได้ดีก็ต่อเมื่อเธอไม่มีความกดดัน ไม่มีความรู้สึกว่าเธอจะต้องร้องเพลงเพราะถูกผูกมัดด้วยเงื่อนไขไม่ว่าจะในหนทางใดก็ตาม ยิ่งบทเพลงที่จะต้องร้องนั้นมีความดิบและยังไม่ได้ขัดเกลามากขนาดไหน ความเป็นธรรมชาติของน้ำเสียงที่จอปลินจะเปล่งประกายออกมาก็ดูจะมีความเข้มข้นและน่าสนใจมากขึ้นจนแทบจะไม่มีขอบเขตจำกัด"

"และบทเพลง  I Need A Man To Love มีวิญญาณของงานแสดงสดจริง ๆ สูงมาก และถ้าอยากทราบว่างานดนตรีของจอปลินที่ถูกนำเสนอออกมานั้นเธอมีความกดดันในขณะที่นำเสนอระดับใดก็ดูได้ ยิ่งบทเพลงใดยิ่งดิบ ยิ่งเถื่อน นั่นคือธรรมชาติของความเป็นตัวจริงที่จอปลินเสนอ แต่ถ้าบทเพลงใดมีความสละสลวย ความคมชัดของบทเพลงมากยิ่งขึ้น องค์ประกอบในจุดนี้จะไปฆ่าคุณค่าความสามารถที่จอปลินมีนั่นเอง"

"คำยกย่องที่พึงมีต่อบทเพลง Cheap Thrills ว่าคือจุดแห่งการกำเนิดของแนวดนตรี Punk นั้นผมได้ยินมานานพอสมควร ผมไม่กล้ารับความดีความชอบในส่วนที่ได้รับยกย่องนี้ได้หมด ถ้าจะพูดกันถึงจุดเริ่มต้นในสมัยที่เราสร้างสรรค์บทเพลง Cheap Thrills แล้วล่ะก็ในช่วงเวลานั้นเรายังไม่สามารถหยั่งรู้อนาคตได้ว่าเกือบสิบปีข้างหน้าจะมีแนวดนตรีที่ถูกเรียกว่า Punk ขึ้นมา แต่ถ้าพูดถึงโครงสร้างของแนวดนตรีที่ถูกนำเสนออกมานั้น เห็นทีจะต้องพูดว่าแทบจะไม่มีความแตกต่างจากบทเพลง Cheap Thrills เลยแม้แต่นิดเดียว"

"กล่าวคือเป็นการนำเสนอโครงสร้างที่ไม่สลับซับซ้อน แต่ให้ความสำคัญต่อพลังงานอันระอุที่ถูกอัดอยู่ภายในต่อการนำเสนอบทเพลง ในส่วนนี้ถ้าดนตรี Punk ถือเป็นหลักสำคัญต่อการนำเสนอบทเพลงแล้วล่ะก็ ไม่มีความแตกต่างจากบทเพลง Cheap Thrills ที่เราได้ทำออกมาเลย"

มีข้อสงสัยกันมากว่า จอปลิน ในใส่อารมณ์และความรู้สึกในขณะอัดบทเพลงนี้ โดยไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยในห้องอัด

"ความจริงไม่ถึงระดับที่มีข่าวลือแพร่ออกไป แต่ที่แน่ ๆ ก็คือจอปลินไม่ได้ใส่เสื้อในขณะที่ร้อง และก็ไม่ได้มีเสื้อชั้นในห่อคลุมร่างกายเลย อันนี้เป็นเรื่องจริง แต่จอปลินแสดงออกถึงพฤติกรรมเช่นนี้เสมอเมื่อเธออยากทำ เพียงแต่ว่าสำหรับบทเพลงนี้เธอทำอยู่ตลอดเวลาเท่านั้นเอง"

ผลงานในชุด Cheap Thrills ไม่ได้มีเพียงความยิ่งใหญ่เพียงแต่ในส่วนที่บันทึกให้ทราบเท่านั้น ในผลงานชุดนี้ยังมีบทเพลงอย่าง Combination Of The Two และ Piece Of My Heart ที่กลายมาเป็นข้อสงสัยและเป็นเรื่องที่ถูกกล่าวขานกันอย่างไม่รู้จบว่า สองบทเพลงนี้ทำขึ้นมาได้อย่างไร กล่าวคือ

ใคร ๆ ในวงการดนตรีมักจะทราบว่า แนวทางดนตรีบูลส์และโซลนั้นมีจุดกำเนิดออกมาจากรากเหง้าและวิธีการนำเสนอที่ใกล้เคียงกันมาก แต่รูปแบบและอารมณ์ในการนำเสนอนั้นกลับมีความแตกต่างเป็นอย่างสูงจนไม่สามารถนำเอาแนวทางดนตรีทั้งสองรูปแบบนั้นเข้ารวมตัวกันได้

แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวงการดนตรีย่อมมีทางออกและมีวิธีในการนำเสนอที่หลุดออกจากกรอบแห่งกฎเกณฑ์ที่ถูกขีดวงเอาไว้ได้เสมอ บทเพลง Combination Of The Two และ Piece Of My Heart คือข้อยกเว้นดังกล่าว นี่อาจจะเป็นเพียง 2 บทเพลงในโลกดนตรีที่ถูกนำเสนอโดยผ่านทางดนตรีบูลส์ แต่ถูกขับขานในแนวทางดนตรีโซล

"เป็นคำถามที่ยากต่อการตอบมาก เพราะลักษณะการทำงานด้านดนตรีไม่ว่าใครจะทำร่วมกับจอปลินจะต้องเข้าใจธรรมชาติขึ้นพื้นฐานของเธอ ไม่มีอะไรที่เป็นกฎเกณฑ์และความเป็นไปที่ถูกกำหนดขึ้นอย่างแน่นอนและจะต้องดำเนินไปตามเส้นทางที่กำหนดให้"