เพื่อสนองคำเรียกร้องของผู้มีเกียรติท่านหนึ่ง  ขออนุญาตเอ่ยนาม
คือ"คุณ มะอึก" อยากให้ "เขียนกลอนเรื่อง.....ลูกได้รับปากกาเป็นของขวัญ
....ดีใจ..พ่อหัวเราะเยาะ  พ่อรับการ์ดใบเดียว....จิตใจพองโต...."
จึงขอนำเสนอ "อย่าเพ่อดีใจ" นิทาน"เซ็น"ที่ว่า..มาฝาก ครับผม
.............................................................
 
       "อย่าเพ่อดีใจ"
      --------------
๏ พ่อรู้สึก ขบขัน แกมสงสาร
ที่ลูกท่าน ตื่นเต้น เป็นหนักหนา
ลูกคนโต ได้ของขวัญ อันแปลกตา 
คือปากกา "ปากเกอร์"ใหม่ ใจลำพอง        

ลูกคนเล็ก ดีใจไป กว่านั้น
ได้ของขวัญ ลูกกวาด หนึ่งกระป๋อง
เป็นของนอก อยากได้ ดั่งใจปอง
ลูกทั้งสอง จึงตื่นเต้น ไม่เว้นวาย

มีบัตรเชิญ ใบหนึ่ง ส่งถึงพ่อ
ไม่นึกฝัน เลยหนอ ตื่นเต้นหลาย
งานมีเกียรติ พิเศษ จากเจ้านาย
พ่อลืมอาย ไม่สังเกต สมเพชตัว

• นิทานนี้ สอนใจ ให้รู้ว่า
ทั้งลูกกวาด และปากกา ช่างน่าหัวฯ    ( หัว = หัวเราะ )
เหลือวิสัย จะให้พ่อ ใจเต้นรัว
กลับเมามัว  กระดาษ แม้ แค่ใบเดียว

กระดาษคง บ่งถึงเกียรติ อันหรูหรา
ทั้งปากกา และลูกกวาด อาจเฉลียว
"เขย่าตัณหา" ไม่แพ้กัน นั่นจริงเชียว
ทำนองเดียว กันไม่ผิด ลองคิดดู

อันรูปธรรม นามธรรม แม้นไม่เหมือน
อาจย้ำเตือน "ความใคร่" ให้เห็นอยู่
ย่อมตื่นเต้น ตามวัย ใครย่อมรู้
พ่อ-ลูกคู่ นี้สังเกต สมเพชใคร ๚
.
.............................................