ในช่วงเวลาสมัยนั้น กรุงเก่าเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของวัดร้างและกำแพง

เมือง เดินไปเที่ยวเล่นหลังบ้านยายแม้กระทั่งในสวนของยายก็เป็นเจดีย์และซากอิฐหักเต็ม

ไปหมดไปตามสวนใกล้กัน โบสถ์ที่เป็นวัดร้างยังเป็นรูปร่างอาคารอยู่เลย ขึ้นไปปีนป่ายวิ่งเล่น

ได้ทั่ว ภาพเหล่านี้ยังติดอู่ในความทรงจำ แต่ในปัจจุบันไม่มีเหลือแม้แต่น้อย ข่าวคราวการขุด

หาสมบัติตามเจดีย์วัดร้างมีเล่าสู่กันฟังแทบทุกวัน เจดีย์บางองค์อยู่ติดถนนยังถูกพวกขโมยขุด

เอาพระพุทธรูปไปขายได้เลย

          จนกระทั่งมีอยู่ปีหนึ่ง มีข่าวว่ามีการขุดกรุสมบัติ พบพระธาตุองค์สำคัญที่วัด

มหาธาตุ บริเวณที่เรียกว่า วังโบราณ พวกเราก็ไปเที่ยวแห่ดู ได้ความว่าที่กรมศิลปากรไปขุด

ค้นนั้น ได้ไปที่หลังพวกขโมย ซึ่งได้ขุดสมบัติมีค่าพวกทองคำและพระพุทธรูปส่วนใหญ่ไป

แล้ว ส่วนที่เหลือไว้ให้หลวงไปดำเนินการอย่างถูกวิธีก็เป็นส่วนที่ขุดยากๆซึ่งก็มีพระธาตุรวม

อยู่ในสมบัติเหล่านั้น และทางการก็ได้จัดเอาสมบัติเหล่านั้นไปแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์เจ้าสาม

พระยาจนถึงปัจจุบัน ความทรงจำเรื่องพระธาตุของผู้เขียนก็เป็นเพียงทราบว่าพระธาตุ เป็นสิ่ง

ศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญควรแก่การกราบไหว้เคารพบูชาเท่านั้นเอง

          ต่อมาเมื่อผู้เขียนเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายที่กรุงเทพนี่ เพื่อนบ้านของญาติที่มา

อาศัยอยู่เขาประกอบอาชีพที่เรียกว่า “เซียนพระ” สิ่งที่ผู้เขียนจำได้คือพวกพี่ที่เป็นเซียนพระนี่

 เราไม่มีทางเข้าใจการทำงานของพวกเขาได้หรอกว่าเขาดูตรงไหนว่าพระแท้พระเทียม ถาม

เขาว่าดูยังไงถึงรู้ เขาก็จะตอบว่าดูที่เนื้อไงน้อง ผู้เขียนดูยังไงๆ ก็เห็นว่าเนื้อดีทุกองค์ แยกไม่

ออกจริงๆว่าองค์ไหนพระแท้ องค์ไหนพระเก๊  พระที่ใครๆเอามาให้เซียนดู จะไม่เคยเห็นมีองค์

ไหนเป็นพระแท้ เวลาเขาส่องดูพระที่ใครๆนำมาให้ดูด้วยความหวังว่าของเรานี่ต้องดีแน่ๆ 

อุตส่าห์เก็บไว้ตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นทวด เซียนดูแล้วมักจะวางแล้วทำตาเหม่อๆพอเจ้าของถาม ก็มักจะ

พูดว่าเนื้อดี แต่พิมพ์ไม่ใช่ หรือบางทีถ้าบอกว่าองค์นี้ไม่เก๊แต่ก็อ้างว่ารุ่นนี้เขาไม่เล่นกัน 

ประมาณนี้แหละ สรุปรวมความแล้วผู้เขียนคิดว่าพระแท้คือพระที่เซียนจะขายนั่นเอง

      จนวันหนึ่งเซียนพระท่านนี้ก็เปิดโอกาสให้ผู้เขียนได้ชมพระธาตุ ที่ท่านบอกว่า 

พระธาตุที่แท้ต้องอย่างนี้ น้อง ก่อนอื่นนะ ต้องลอยน้ำได้ ถ้าเชิญองค์หนึ่งลอยน้ำแล้วเชิญอีก

องค์หนึ่งลงไปลอยด้วย ท่านจะลอยเข้าไปหากัน ผู้เขียนฟังแล้วก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะรู้สึก

ว่าเวลาเราเอาสิ่งของบางอย่างใส่น้ำแบบค่อยๆวางลงไปก็อาจลอยน้ำได้ไม่ยากจากการตึงผิว

ของน้ำ รู้สึกมีการสอนในวิชาวิทยาศาสตร์ ตอนเรียนชั้น ม.ศ.3 ด้วย อะไรประมาณนี้ 

 ต่อจากนั้นท่านก็เล่าต่อว่าพระธาตุนี่ ถ้าเจ้าของบูชาดีๆ ท่านก็จะเสด็จมาเพิ่ม จากมีองค์สอง

องค์ ท่านก็จะเสด็จมามากจนเต็มไปหมด ตรงนี้ผู้เขียนก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งอีก พระธาตุจริงๆ

ท่านคงไม่ไม่ถึงกับต้องเสาะแสวงหาที่ๆคนบูชาดีๆตามบ้านคนหรอกละมั้ง มันน่าจะมีเหตุผลที่

พิสูจน์ได้ดีกว่านั้น แต่ก็ไม่ได้พูดขัดคออะไรออกไปหรอก ได้แต่คิดในใจขืนพูดออกไปก็คง

อดดูของดี หรืออาจจะเสียสัมพันธภาพที่ดีต่อกันก็ได้

       จากนั้นก็ถึงตอนสำคัญ ท่านบอกว่าของท่าน เนื่องจากบูชาด้วยความเคารพเป็น

พิเศษ ตอนนี้ท่านเสด็จมาจนต้องแบ่งไปให้คนอื่นๆหลายคนแล้ว ที่ยังบูชาอยู่นี่ ก็ยังเสด็จมา

เพิ่มไม่หยุด ถึงตอนนี้ผู้เขียนก็นึกวาดภาพตามและก็สงสัยไปเรื่อยว่าทำไมพระธาตุองค์เล็กๆ 

จะมาเพิ่มจนไม่มีที่จะเก็บ  สงสัยจะโม้รึเปล่า จากนั้นท่านก็พาผู้เขียนเข้าไปในห้องพระ 

สิ่งที่เห็นนั้น ไม่ได้เป็นอย่างที่คาดคิดไว้ ในความคาดหวัง นึกว่าจะได้เห็นพระธาตุ เป็นองค์

กลมๆ รีๆ สีขาวขุ่น เล็กประมาณเมล็ดข้าวสาร เก็บไว้ในครอบแก้ว อะไรประมาณนี้

      ภาพที่ผู้เขียนเห็นเป็นอะไรบางอย่างขนาดใหญ่กว่าลูกมะพร้าวเล็กน้อย วางอยู่

บนพานทองเหลืองสีเหมือนดินสอพองเทาๆ หรือสีซีเม็นต์ขาว สันฐานคล้ายกับหินงอกหินย้อย

ที่เห็นตามถ้ำแต่ย่อขนาดลงมา ข้างๆกันมีวัตถุลักษณะแบบนี้อีก 2 พาน แต่เล็กกว่า แสดงว่า

สองพานนั้นเตรียมไว้รองรับการเสด็จมาของพระธาตุ เป็นเครื่องยืนยันว่าท่านมีการเสด็จมาจริงๆ

       ขณะนั้น ด้วยความที่ยังเด็ก ผู้เขียนรู้สึกตื่นเต้นแปลกใจไปด้วยกับการเติบโต

อย่างไม่น่าเชื่อของสิ่งมหัศจรรย์นั้น ในใจก็ไพล่คิดไปว่า ของวิเศษมหัศจรรย์นี้ มีค่าเกินกว่า

ที่จะมาเก็บไว้ในบ้านพี่เขาอย่างนี้ น่าจะแจ้งกรมศิลปากรหรือรัฐบาลไทยให้เผยแพร่ความ

ศักดิ์สิทธิ์ให้ดังไปทั่วโลก และจะได้เป็นการเผยแผ่แบ่งปันการบูชาไปสู่บรรดาสาธุชนทั่วโลก

   นี่เป็นประสพการณ์ในความเข้าใจเกี่ยวกับพระธาตุตั้งแต่สมัยเด็กๆที่นำมาเล่า

สู่กันฟัง เป็นความเข้าใจที่ ฟังเขาเล่า เชื่อตามเขาโดยปราศจากการศึกษาให้เข้าใจตามความ

เป็นจริง

    ตอนต่อไปจะมีประสพการณ์อันมหัศจรรย์ เกิดขึ้นกับตัวผู้เขียนเอง ชัดๆเห็น

กับตา มาเล่าให้ฟังอีก คอยติดตามอ่านนะครับ