คำถามของแม่

แม่ เคยถามฉันว่า “ลูกรัก ส่วนใดในกาย..ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเรา?”

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันได้ทายสิ่งที่ฉันคิดว่า เป็นคำตอบที่ถูก

เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก

ฉันเคยคิดว่า “เสียง” เป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับเราในฐานะที่เป็นมนุษย์

ฉันจึงตอบแม่ว่า “มันคือหูไงล่ะ”

แต่แม่บอกว่า “ไม่ใช่จ้ะ คนจำนวนมากหูหนวก แต่ก็ยังอยู่ได้..

ลูกลองคิดดูไปก่อนนะ แล้วเร็วๆนี้ แม่จะถามลูกใหม่”

หลายปีผ่านไป..

ตั้งแต่ที่ฉันทายผิดครั้งแรก ฉันก็พยายามครุ่นคิดหาคำตอบที่ถูกต้องตลอดมา

และในตอนนี้ ก่อนที่แม่จะถามฉันถึงเรื่องนี้อีกครั้ง ฉันบอกกับแม่ว่า

“การมองเห็น สำคัญมากสำหรับทุกๆคน ดังนั้น มันต้องเป็นดวงตาของเราแน่เลย ที่สำคัญที่สุด”

แม่มองมาที่ฉัน แล้วบอกว่า

“ลูกเรียนรู้ได้เร็วมาก แต่ว่าคำตอบก็ยังไม่ถูกจ้ะ.. ยังมีคนอีกมากมายที่ตาบอด แต่ก็ยังอยู่ได้”

อึ้งไปอีกครั้ง แต่ฉันก็ยังคงพยายามค้นคว้าหาความรู้ต่อมาอีกหลายปี..

..และแม่ก็ยังคงถามฉันอีกหลายครั้ง

และทุกครั้ง คำพูดของแม่ก็คือ “ไม่ใช่จ้ะ แต่ลูกก็ฉลาดขึ้นทุกๆครั้งนะจ๊ะลูกรัก”

จนเมื่อปีที่แล้ว คุณปู่ของฉันตายลง ทุกคนในบ้านเศร้าใจกันมาก ทุกคนร้องไห้

แม้แต่พ่อของฉันก็ร้องด้วย ฉันจำได้ดี เพราะว่ามันเป็นเพียงครั้งที่สองที่ฉันเห็นพ่อร้องไห้

แม่มองมาที่ฉัน ตอนที่เรากล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายต่อคุณปู่

แล้วแม่ก็ถามฉันว่า “ลูกรู้หรือยัง ส่วนไหนของร่างกายเราสำคัญที่สุด ลูกรัก?”

ฉันรู้สึกงุนงง ที่แม่ถามฉันตอนนี้

ฉันคิดตลอดมาว่า คำถามของแม่ เป็นเพียงแค่เกมส์ระหว่างฉันกับแม่

แม่มองเห็นสีหน้ามึนงงของฉัน แล้วพูดว่า

“คำถามนี้สำคัญมากลูก มันแสดงให้เห็นความจริงในชีวิตของเรา

สำหรับอวัยวะต่างๆที่ลูกเคยบอกแม่ว่าสำคัญ ในครั้งที่ผ่านๆมา

และแม่ได้บอกลูกว่ามันผิด พร้อมกันนั้น แม่ก็ได้ยกตัวอย่างให้ลูกฟังมาตลอด ว่าทำไมถึงผิด

แต่วันนี้ เป็นวันที่ลูกจะได้เรียนบทเรียนที่สำคัญที่สุด..”

แม่ก้มลงมองมาที่ฉัน ด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอย่างที่แม่คนหนึ่งจะทำได้

ดวงตาของแม่เอ่อท้นด้วยน้ำตา แม่พูดว่า “ลูกรัก.. ส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเราก็คือ บ่า จ้ะ”

“เป็นเพราะว่า มันคอยรองรับศีรษะของเราไว้ ใช่มั้ย?” ฉันถาม

แม่ตอบว่า “ไม่ใช่จ้ะ แต่เพราะมันสามารถรองรับศีรษะของเพื่อนเรา หรือคนที่เรารัก เมื่อยามที่เค้าร้องไห้.. คนเราทุกคนต้องการบ่าของใครสักคนไว้คอยซบยามร้องให้ในบางช่วงเวลาของชีวิต.. ลูกรัก แม่เพียงแต่หวังว่า ลูกจะมีเพื่อนและคนรัก ที่จะมีบ่าที่พร้อมจะให้ลูกซบตอนร้องไห้ ยามเมื่อลูกต้องการ”

ตอนนั้นเอง..ที่ฉันได้รู้ว่า

สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเรา คือ การร่วมรับรู้กับความเจ็บปวดของคนอื่น รู้จักใส่ใจต่อคนอื่น

และมันก็คือ ความรู้สึกไม่เห็นแก่ตัว

ใครๆอาจจะลืมสิ่งที่เราพูด.......

ใครๆอาจจะลืมสิ่งทีเราทำ.........

แต่ไม่มีใคร ลืมสิ่งที่ทำให้เค้า “รู้สึก” ได้..

เพื่อนที่ดีก็เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า....

คุณไม่ได้มองเห็นตลอดเวลาหรอก

แต่คุณรู้ว่า พวกเค้าอยู่ที่ตรงนั้นกับคุณ ตลอดเวลา..