งานเลี้ยรุ่น (ต่อ)

แม่บ้านที่ธนาคิมขอจากสายพินมาแต่เข้า ชื่อป้าแก้ว ป้าแก้วจัดการเตรียมอาหารและทุกอย่างไว้พร้อม เป็นครั้งแรกในรอบเกือบสิบปีหลังจากมารดาเสียชีวิต ที่เขาจะทานอาหารเช้าที่บ้านหลังนี้ ธนาคิมขับรถไปส่งดาราวลีที่มหาวิทยาลัยก่อนจึงย้อนกลับมาที่โรงพยาบาลทีปาลัย

“ว่ายังไงบ้าง เรื่องจดหมายของนายพล นายได้อะไรเพิ่มบ้างหรือยัง”
ธนาคิกกรอกเสียงใส่โทรศัพท์เมื่อว่างจาการตรวจคนไข้

“ไม่มีอะไรคืบหน้า หรือว่านายพลลืม แต่ฉันว่าไม่น่าจะเป็นไปได้นะ มันเป็นจุดสำคัญที่เขาไม่น่าจะลืม ฉันชื่อนะว่า เขาต้องบอกในจดหมายอย่างแน่นอน แต่เรายังไม่เข้าใจเท่านั้น”

“นาย ถ่ายเอกสารมาให้ฉันชุดซิ จะได้ช่วยดูด้วย”

“ถ้านายจะเข้ามาตอนเที่ยงก็เอาด้วยซิ ว่าแต่จะมาหาสิตาทำไมเหรอ ปกติร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นอยากเจอนิ”

“เรื่องของนายไม่ให้ยุ่ง ก็ฉันฉันไม่อยากยุ่งนักหรอก กลัวอย่างเดียวนายจะเข้ามาหาเรื่องสิตานะซิ”

“ก็ดีถ้าไม่มาหาเรื่อง ก็แล้วไป ไม่อยากยุ่งเหมือนกัน”

“งันแล้วเดี๋ยวเจอกันละกัน”
ธนาคิมกดวางสาย สายตาเหลือบมองเห็นหญิงสาว ชุดเสื้อกาวด์ ที่ก้าวเข้ามาในห้อง

“สิตา” ธนาคิมร้องทักเบา ๆ เมื่อเดินเข้ามาใกล้

“คะ” หญิงสาวขานรับ

“เดี๋ยวนนทร์จะเข้ามาหานะครับ ไม่รู้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
คำบอกเล่าของธนาคิมทำให้สีหน้าของหญิงสาว เจื่อนลงไปเล็กน้อย

“เหรอค่ะ” สิตาตอบรับเสียงเรียบ วันนี้สีหน้าของเธอไม่สดใสนัก สีหน้าและแวดตาอิดโรย เหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน

“ขอโทษนะสิตา ดูคุณไม่ค่อยสบายเลย เป็นอะไรหรือเปล่า”
ธนาคิมถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย ด้วยความสนิทสนมกันระหว่างพี่สายตัวแสบของเธอ ทำให้ธนาคิมรู้สึกเว่าธฮก็เสมือนน้องสาวของเขาอีกคนหนึ่ง

“ขอบคุณคุณหมอนะคะที่เป็นห่วง แต่ตาไม่เป็นไรค่ะ แค่เมื่อคืนเพลอดูหนังดึกไปหน่อยเลเพลี้ย ๆน่ะคะ ว่าจะมาหากาแฟทานอยู่เชียว” สิตาพูดตอบ

“ถ้าพี่นนทร์มา ฝากคุณหมอบอกด้วยนะคะ ตามีนัดทานกลางวันกับหมอไชวัฒน์แล้ว บอกพี่นนทร์แล้วด้วย สงสัยจะฟังไม่เข้าใจ”
ประโยคหลังเธอประชดประชันในน้ำเสียง

“อ้าว เหรอครับ สงสัยนนทร์คงลืมน่ะครับ เดี๋ยวผมโทรบอกมันอีกทีหนึ่งก็ได้ครับ หรือตาจะโทรไปบอกเองดีไหม”ธนาคิมเสนอทางเลือก

“ไม่ดีกว่า ตาฝากคุณหมอบอกด้วยนะค่ะ”

“ครับ” ธนาคิมรับคำ เขารู้ดีว่าสิตาคงไม่อยากเสวนากับพี่ชายร่วมโลกของเธอเท่าไรนัก

ธนาคิมกับศตานนทร์ออกมาทางกลางวันที่ร้านอาหารไม่ไกลจากโรงพยาบาลทีปาลัยนัก ซึ่งเป็นร้านประจำของทั้งคู่

“เอ้ย นนทร์หน้านายทำไม เป็นปื้นแดง ๆ อย่างนั้นวะ เหมือนโดนใครตบมาเลย”
ธนาคิมเอ่ยทัก เขาว่าจะพูดตั้งแต่พบศตานนทร์ที่โรงพยาบาล แต่ไม่สบโอกาส เพราะมัวแต่พูดคุยถึงเรื่องจดหมายของนายพล

“ลมผิดน่ะ สงสัยกินอะไรผิดสำแดง”
ศตานนทร์ตอบเลี่ยง หยิบน้ำขึ้นดื่มไม่สนใจจะว่าอะไรอีก

“นี่ คนที่นายโกหกน่ะหมอนะ”
ธนาคิมพูดอมยิ้ม

“นี่นายจะเอาฉันไปตรวจรักษาเลยก็ได้นะ”
ศตานนทร์พูดออกอาการโวยวายเมื่อถูกอีกฝ่ายไล่ทัน

“มีอะไรคุยกับสิตาเหรอ ถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น รอคุยที่บ้านไม่ได้เลย”
ธนาคิมซักต่อ เริ่มมีความสงสัยว่ารอยแดงรูปปื้นนั้น อาจมากจาฝ่ามือของเธอก็เป็นได้

“ฉันมีเรื่องจะคุยกัยยัยตัวดีนิดหน่อย แต่ดูเอาเถอะคนดีของแก ไม่สนใจฉันเลย มิหนำซ้ำยังเห็นไอ้หมอไชวัฒน์อะไรนั่นสำคัญกว่าพี่ชายเสียอีก ฉันบอกตั้งแต่บ้านแล้วนะว่าจะมารับไปทานข้าว ยังไปกับไอ้หมอนั่นเฉยเลย”
ศตานนทร์พูดใส่อารมย์ไม่พอใจ กับพฤติกรรมน้องสาว

“นายก็เลยไม่ขู่เข็น จนโดนตบมาว่างั้นเหอะ” ธนาคิมพูดโดนใจ

“นี่นายจะบ้าเหรอ ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง” ศตานนทร์พูดเสียงอ่อย

“ฉันกลัวนายจะทำอะไรมากว่านั้นมากว่า” ธนาคิมพูดอมยิ้ม

“นี่คิม ที่นายพูดหมายความว่าอะไร” ศตานนทร์พูดเสียงเข้ม

“นนทร์ นายรู้ใจฉัน มีเหรอที่ฉันจะไม่รู้ใจนายน่ะ อย่าให้ฉันพูดเลยนะ ที่นายออกอาการเป็นเดือดเป็นร้อนทุกครั้งที่เห็นสิตาออกไปกับหมอไชยวัฒน์น่ะ เพราะอะไร จะให้ฉันคิดเหรอว่านายห่วงน้องสาว นายไม่ห่วงเธอหรอก หวง ห่วงหรือว่า หึงกันแน่” ธนาคิมพูดจี้ใจดำอีกฝ่าย

“คิมถ้านายไม่ใช่เพื่อนรัก ฉันชกนายคว่ำไปแล้ว”
ศตานนทร์พูดเข้ม

“เอาเถอะ ฉันก็กลัวเหมือนกัน”
ธนาคิมพูดยิ้มกว้างรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ปฏิบัติจริง
“เลิกพูดเรื่องนี้ก็ได้ แต่ขออีกนิดนะ ลดฐิธิลงมาก่อนที่มันจะสายเกินไปนะเพื่อน เอากินเสียจะได้กลับไปทำงานต่อ เดี๋ยวไม่ทันเข้าห้องตรวจ ไม่เหมือนนายนี่ตรวจพื้นที่ได้ตลอด 24 ชั่วโมง”
ธนาคิมพูดจบก็เริ่มจัดการกับอาหารบนโต๊ะ ส่วนอีกส่วนอีกฝ่ายออกการนิ่งครุ่นคิดกับคำพูดของธนาคิม สีหน้าแสดงความไม่พ่อใจนัก แต่ไม่ได้ว่ากล่าวหรือโต้เถียงใด ๆ

ธนาคิมหลังจากออกเวรแล้ว จึงขับรถย้อนกลับไปรอรับดาราวลีที่มหาวิทยาลัย ตามที่บอกกับเธอไว้ แต่ปรากฏว่าเธอกลับออกไปก่อนแล้ว และไม่ยอมบอกเขาว่าไปที่ใด ด้วยความเป็นห่วงธนาคิมจึงขับรถไปรอที่หน้าห้องเช่าของเธอและ ได้พบกับพวกชายชุดดำโดยบังเอิญ แต่โชคดีที่ธนาคิมสามารถหลบได้ทัน มิฉะนั้นคงเกิดเหตุร้ายเป็นรอบที่สอง ด้วยความเป็ห่วงดาราวลี ธนาคิมจึงแอบซุ่มอยู่บริเวณหอพัก หากเธอมาที่นี่เวลานี้ คงไม่พ้นได้พบกับพวกมัน ธนาคิมดพยายามกดโทรศัพท์หาเธอหลายครั้ง แต่ไม่มีการตอบรับจากดาราวลีเลย ธนาคิมไม่เข้าใจ ว่าทำไมพวก SOD ถึงมาจ้องเล่นงานเธอแทนที่จะเป็นเขา เว้นเสียแต่มันพวกมันยังสืบไม่ได้เท่านั้น ว่าตัวเขาเป็นใคร ผลร้ายเลยไปตกอยู่ที่ดาราวลี เพราะเธอเป็นบุคคลที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ง่ายต่อการสืบค้น เหตุการณ์เป็นไปดังที่ธนาคิมกังวล ดาราวลีย้อนกลับมาที่ห้องเช่าของเธอ จริง ๆ ธนาคิมซึ่งซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ก่อน พาเธอเข้ามาในที่หลบซ่อนก่อนที่จะผ่านเข้าไปในหอพัก

“พวกมันอยู่ด้านใน”
ธนาคิมกระซิบข้างหนู เอามือปิดปากสาวน้อยไม่ให้ส่งเสียง ดาราวลีพยักหน้ารับรู้ ถือเป็นโชคดีของธนาคิม ที่เธอหันมาเห็นหน้าของเขาเสียก่อนจะลงมือป้องกันตัวใด ๆ ให้ได้เจ็บอีกเป็นครั้งที่สอง ทั้งคู่ยืนเบียดกันอยู่ในซอยเล็ก หน้าปากทางเข้าไปในห้องเช่า พอมองเข้าไปเห็นชายชุดดำสองคนเดินวนไปเวียนมาด้านหน้า

“แปลกจังแทนที่มันจะไปดักรอคุณ กลับมาเฝ้าห้องฉัน”
ดาราวลีพพูดกระซิบเบา ๆ

“ส่งสัยพวกมันยังไม่รู้ว่าผมเป็นใคร เลยต้องการสืบจากคุณก่อน”
ธนาคิมตอบตามความเห็น .ซอกกำแพงคับบแคบเล็ก ทำให้ทั้งคู่ต้องไปยืนซ้อนเบียดเสียด สุดแสนทรมาน ถัดจากช่อกำแพงเล็ก ๆ ไปด้านหลังดาราวลียังเป็นคูน้ำ ธนาคิมจึงโอบที่เอวของสาวน้อยเพื่อรั้งไม่ให้หล่อนไหลลื่นลงไป ถึงแม้จะไม่พอใจนัก แต่ดาราวลีก็ไม่อาจจะโวยวายได้ ถ้าหากเขาปล่อยเธอมีหวังได้ลงไปแช่ในน้ำคล่ำดำปี๋นั่นแน่

“ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมโจ ว่าอย่ามาที่นี่อีก ทำไมคุณไม่เชื่อผมเลย”
ธนาคิมพูดบ่นเบา จ้องมองหญิงสาวที่เขากอดรัดร่างไว้

“ฉันไม่คิดว่าตัวเองเป็นเป้าหมายของพวกมันนี่”
ดาราวลีตอบเบา ๆ ไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม ความสูงของเธออยู่เพียงปลายคางของเขาเท่านั้น

“คุณนี่สอนไม่รู้จำจริง ให้แทนตัวเองว่าโจไง”

“นี่นายหมอจะมาอะไรกันตอนหน้าสิวหน้าขวานเนี้ย”
ดาราวลีเถียงเบา ๆ ธนาคิมได้แต่ถอนหายใจ ละสายตาจากหญิงสาวมองชายชุดดำ

“โจ คุณพอจะรู้ทางออกไปปากซอยไหม”

“รู้นะพอรู้ แต่จะออกไปยังไงจากตรงนี้ไม่ให้มันเห็นนะซิ”
ดาราวลีมีสีหน้าคุณคิด

“หมอ ..เออพี่หมอ เออจะถาว่ารถจอดอยู่ตรงไหน”

“ปากซอยครับ”ธนาคิมตอบเสียงเรียบอมยิ้มเล็ก ๆ มองหน้าสาวน้อยที่ออกอาการเก้อเขินกับคำพูด

“ยังจะมายิ้มอีก อยู่ระหว่างความป็นตายนะคุณ”

“ไม่รู้ซิครับ เวลาผมอยู่กลับคุณแล้วรู้สึกปลอดภัยสบายใจ บอกไม่ถูกเหมือนกัน” .
ธนาคิมก้มตอบข้างหูดาราวลี กระชับแขนสองข้างที่โอบกอดแอวเธอแน่นกว่าเดิม แอบสังเหตุเห็นสาวน้อย หน้าแดงขึ้นเล็กน้อย จึงรู้ตัวว่าโอบรัดแน่นจนเกิน จึงข่อย คลายลง

“นายมีมือถือไหม ของฉันแบทหมด”
ดาราวลีพูดเบาห้วน

“ครับ” ธนาคิมพยักหน้า หยิบโทรศัพ์มือถือออกให้เธอ ดาราวลีรับมา เธอให้เวลาชั่ววินาทีในการคิดถวนเลขหมายซึ่งไม่สามารถกดดูได้จากเครื่องของเธอ

“เอ็มเอ็งเหรอ พี่โจนะ”
เมื่อมีผู้รับสายดาราวลีรีบกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ทันที

“ช่วยอะไรพี่หน่อยซิ” ดารวลีพูดวางแผนการ กับคู่สนทนาอยู่เกือบ 5 นาที ก่อนที่จะกดวางสายส่งคืนโทรศัพท์ให้ธนาคิม เขารับใส่กระเป๋าเสื้อ และจานั้นไม่ถึงสิบนาที สิงมอเตอร์ไซด์ขาโจ๋ ที่เขาจำได้ดี เป็นเด็กหนุ่มสองคนที่พบตอนมาพบดาราวลีในวันแรก ทั้งคู่มามอเตอร์ไซด์สองคันบิดคันเร่งเสียงดัง ปาดไปมา จนชาวบ้านให้หอพักออกมาโวยวาย พฤติกรรมของเด็กหนุ่ม กับชาวบ้านได้ดึงความสนใจของชายชุดดำ ดังการคาดการณ์ของดาราวลี เธฮอาศัยช่วยนั้นพาพาชายหนุ่มออกจากซอกกำแพงอย่างรวดเร็ว เป็นอันรอดพ้นสายตาของชาดชุดดำทั้งสองมาได้

“เห็นหรือยังครับ ว่าไม่ได้ล้อเล่น”
ธนาคิมเอ่ยขึ้นหลังจากขับรถพาสาวน้อยออกมาพ้นเขตอันตราย

“ก็เพราะใครล่ะ” ดาราวลีตอบเสียงเข้ม

“ผมรู้ครับ ว่าเพราะผม แต่เมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้ว ผมถึงตามห่วงคุณอยู่นี่ไง”
คำตอบของธนาคิม ดูจะไม่โดนใจคนฟังนัก เธอค้อนใส่เขาวงใหญ่ ก่อนที่จะเอนตัวหลับตานิ่งสนิท ไม่พูดจาอีก สักพักใหญ่เธอก็หลับไปจริง ๆ

“โจ” ธนาคิมเรียกชื่อเธอเบา คราวนี้เขาไม่กล้าเข้าไปไกล้เธอนัก เมื่อนึกถึงวีรกรรมเมื่อคราวก่อน

“โจ” ธนาคิมเรียกเป็นครั้งที่สอง สาวน้อย ๆ ค่อย ลืมตาขึ้นมองซ้ายขวาจับทิศทาง

“ถึงแล้วเหรอ”

“อืมม ลงมาได้แล้วล่ะ ดูคุณเพลี้ยนะ ขึ้นไปอาบน้ำเถอะจะได้นอน”
ธนาคิมบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ ดาราวลีขยับตัวลงจากรถเดินเข้าไป ไม่สนในกระเป๋าวางไว้ด้านหลัง ธนาคิมจึงหยิบออกมา เดินตามเธอเข้าไปในบ้าน

“อืมมม ไม่ต้องตกใจ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก มีแม่เสืออยู่ด้วยทั้งคนรับรองปลอดภัย”
ธนาคิมไม่ลืมที่จะโทรบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับนายตำรวจหนุ่มเพื่อนรัก

“ใช่ ฉันก็คิดเหมือนนาย พวกนั้นยังไม่รู้ว่าฉันเป็นใครเลยจะลืมเอากับเธอ”
ธนาคิมย้ำความคิดเห็นที่ตรงกับศตานนทร์

“ได้ก็ดี ฉันก็เป็นห่วงเธออยู่เหมือนกัน ยิ่งพวกมันยังไม่รู้ว่าฉันเป็นใครเธอก็ยิ่งอันตราย ยังไงก็ส่งไปด้วยละกัน ไม่อยากให้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเหมือนคราวนายผลอีก” ธนาคิมตอบรับ กับการที่ศตานนทร์จะส่งตำรวจไปคอยคุ้มครองดูแลความปลอดภัย แก่ดาราวลี

“แต่อย่าให้รู้ตัว หรือถ้ารู้ตัวก็อยู่ห่าง ๆ ไม่งั้นเธอคงไม่ยอมหรอก ดูท่าแล้วอวดเก่งจะตาย”

“เรื่องจดหมายนั่น เดี่ยวฉันจะช่วยอีกแรงนะ อืมหวัดดี”
ธนาคิดกดวางสาย เขาคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องใหญ่ รอให้ดาราวลีอาบน้ำเสร็จ เพื่อจะได้อาบต่อจากเธอ เธออาบเสร็จแล้วและ ยืนเท่าสะเอวมองเขาอย่างขึงขังเอาเรื่อง ขณะนี้ เธอได้ยินทุกคำสนทนาระหว่างเขากับศตานนทร์

“ใครอวดเก่ง” ดาราวลีแวดใส่ ธนาคิมหน้าจ๋อย เขาพลาดไปที่มาคุยโทรศัพท์ในห้องของเธอ

“เออ ...ผมจะอาบน้ำ”
ธนาคิมตอบคนละเรื่องกับที่ถามถาม

“แล้วใคร แม่เสือ”
ดาราวลีพูดกระชากน้ำเสียง รีบก้าวดักหน้าธนาคิมไว้

“เออ ..”ธนาคิมมองซ้ายขวา “ตุ๊กแก” ธนาคิมตะโกนเสียงดัง จนอีกฝ่ายตกใจ ทำให้เขามีโอกาส หลบหายเข้าไปในห้องน้ำ

“ไอ้หมอบ้า” ดาราวลีตะโกนด่าตามหลัง ก่อนที่จะไปทิ้งตัวนอนหลงบนเตียง ภาพเหตุการณ์ที่หน้าห้องพัก รวมถึงคำพูดของธนาคิมเข้ามาให้ห้วงความคิด “ไม่รู้ซิครับ เวลาผมอยู่กลับคุณแล้วรู้สึกปลอดภัยสบายใจ บอกไม่ถูกเหมือนกัน” ดาราวลีลีบสลัดให้หลุดออกไปทันที เมื่อเสียงของอีกฝ่ายที่ร้องฮำเพลงอยู่ด้านในปลุกให้ได้คิด

“เป็นอะไรเนี้ยเรา เกือบตายเป็นครั้งที่สองเพราะนายนี่แล้วไหมล่ะ”
พูดจบก็เอนตัวลงนอน ไม่ใส่ใจกับสภาวะรอบด้านอีกต่อไป


กับงานเลี้ยงรวมรุ่น ธนาคิมเตรียมการไว้ล่วงหน้า เขาจะไม่ให้พลาดเหมือนคราวก่อน ๆ ธนาคิมแลกเวรวันหยุดกับหมอท่านอื่น ขอไม่เข้าไปโรงพยายาลทีปาลัยเสียเลยในวันนั้น และภาวนาไม่ให้มีสายด่วนจากโรงพยาบาลตามให้เข้าได้ออกจากงานก่อนเวลา

“นี่โอโหแต่หล่อขนาดนี้จะไปไหนเนี้ย” ดาราวลีแซวเล็ก ๆ เมื่อเห็นออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดสูตรสีขาวนวล เรียบร้อย ต่างกับเธอที่อยู่ในชุดนอนขาสั้น พร้อมนอน

“ก็งานเลี้ยงที่มหาวิทยาลัยงัย”
ธนาคิมตอบพร้อมส่งยิ้มให้เธอ

“เหรอ” ดาราวลีก้าวสามขุมมาที่ธนาคิม ดูวนสำรวจรอบตัวเขาหนึ่งรอบ ด้วยสี่หน้าท่าทางขุ่นคิด
“ทำไมมีอะไร ผมหล่อใช่ไหมล่ะ”

“ก็ปกตินะ ไม่หล่อยังไง ก็ไม่หล่อเหมือนเดิม”
พูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ “วันนี้อาจารย์ทาริกาต้องมาด้วยแหง๋”

“ก็ต้องมาซิ ก็อาจารย์ทาริการขอเธอ เขาก็จบจากที่นั่น”

“มิน่าล่ะ”ดาราวลีพูดอมยิ้ม เหมือนได้คิดบางอย่าง ทำให้อีกฝ่ายที่จ้องปฏิกริยาของเธออยู่หน้าฉงน

“มิน่าอะไร” ธนาคิมถามขึ้นอย่างสงสัย

“ก็มิน่าพี่หมอถึงได้แต่งหล่อขนาดนี้งัย”
ดาราวลีหัวเราะก๊าก เธอใช้คำพูดแกล้งให้เขาสงสัยเล่น แต่ความจริงไม่มีอะไรเลย แม้แต่น้อย เธอเพียงพูดเรื่อยเปรื่อย ตามเรื่องตามราว ธนาคิมได้แต่ถอนใจกับคำพูด และพฤติกรรมแบบเด็ก ๆ ของเธอ ทั้งเดี๋ยวนั๋ง เดียวยืน พูดจากวนใจ จนเขาแถบจะเวียนหัวอยู่ทุกวี่วัน แต่ก็ไม่รู้สึกเบื่อหน่ายแม้เพียงนิด

“ไม่ชวน ฉันไปด้วยเหรอ” ข้อตกลงการเรียกชื่อแทนตัว ยังไม่เป็นผล เต็มร้อยบางครั้งเธอยังเรียกแทนตัวเองว่าฉัน ตามลักษณะความเคยชิน

“เรื่องของผู้ใหญ่เด็กไม่เกี่ยว เฝ้าบ้านไปละกัน”
ประโยคหลังธนาคิมพูดเสียงดัง ก่อนที่ใช้มือพลักศรีษะเธอเบา ๆ เป็นเชิงหยอกล้อ ดาราวลีกำลังตั้งใจฝังเขาเลยไม่ทันหลบ คิดไปว่าธนาคิมจะมีคำสั่งอะไรพิเศษ เมื่อเขาไม่อยู่ เมื่อจัดการแกล้งเธอเป็นการสำเร็จ ธนาคิมรีบลุกขึ้น หันไปหยิดการ์ด รีบออกจากห้องไม่ทันที่สาวน้อยจะได้โต้ตอบ

ธนาคิมขับรถไปรับสารวีที่บ้านของเธอตามสัญญา บรรยากาศห้อองใหญ๋ประชุดตกแต่งให้รับงาน คอนเซปงานรวมรุ่น ธนาคิมกับสารวีควงคู่กันเข้างาน ด้วยมารยาทอันดีงานทั้งคู่จังไปทำความเคารพ สวัสดี ศิษย์เก่าอวุโส ตามโต๊ะต่าง ๆ ที่มาอยู่ก่อนแล้ว อีกมุ่มหนึ่งถาดจากกลุ่มผู้อาวุโส เป็นจุดเป้าหมายสายตาของสารวี เธอขอตัวธนาคิมออกมาจากกลุ่มเพื่อนที่ยืนสนทนากันอยู่ เธอลากดึงธนาคิมให้เดินตาม เธอว่าจะพาไปพบใครคนหนึ่งที่อยากพบเขามาก

“ตาล” ธนาคิมมองหน้าสบตาหญิงสาว ที่อยู่ในชุดเปลือยไหล่ สีชมพูอ่อน เผยผมเนียนผ่อง เธอดูสวย สดใส มากกว่าที่เขาพบเธอ วันที่ไปรับดารวลีมากนัก

“คิม คุณมาจริง ๆ ด้วย” ทาริกายยิ้มสดใส ทักทาย “พี่สา สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้สารวี

“ไหว้พระเถอะ เห็นไหมละจ๊ะ ว่าพี่พามาให้เธอจนได้”
สารวีพูดเบา ๆ เชิงกระซิบ ทาริการอมยิ้ม

“ก็ผมรับปากที่พี่สาร แล้วก็ตาลไว้นี่ว่าต้องมา”

“รับปากตาล อะไรกันมีนัดหมายกันแล้วหรอกหรือ”
สารวีออกอาการโว้ย วาย เมื่อทราบว่าทั้งคู่ได้คุยกันมาบ้างแล้ว “ไม่เห็นมีใครบอกพี่เลยล่ะ”

“ไม่ได้นัดหมายอะไรหรอกครับ ผมเจอตาลที่มหาวิทยลัย พอดีได้พูดถึงงานนี้ไว้ด้วยนะครับ”

“วันนั้นคิมเขาไปรับลูกคิษย์ของตาลที่มหาวิทยาลัยค่ะ”
ทาริการอธิบายเสริม

“อย่าบอกว่าเป็นนักศึกษาสาวนะ เดี๋ยวนี้ริอาจ รับส่งเด็กแล้ว หรือ”
สารวีหันตวาดชายหนุ่มเบา ๆ

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับพี่สา อย่างผมนี่หรือจะทำแบบนั้นได้”

“เป็นลูกศิษย์ของตาลเองค่ะ เห็นว่าญาติของแกเป็นคนไข้ของคิม ใช่ใหมค่ะ”
ประโยคหลังเธอหันไปที่ธนาคิม

“ครับ” ธนาคิมตอบรับ แต่ไม่อธิบายรายละเอียด เพราะอาจจะต้องมีการต่อความยาวเรื่องโกหกออกไปไม่มีที่สิ้นสุด

“อ๊ยตายแล้ว....อยู่กันพรอมหน้าเลยนะคะ” สาวร่างสูง ใบหน้าเรียวเล็กงดงาม แต่งเติมสีสันรับกับชุดเกาะอกสีแดงสด เข้ามาทักทาย “คิม ต๊ายแล้วคุณมาด้วย รู้ไหมลินดีใจที่สุดเลยค่ะที่พบคุณ” เธอพูดพร้อมกับเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่ม

“สวัสดีค่ะพี่สา สวัสดีจ๊ะตาล เป็นอย่างไรกันบ้างค่ะสบายหรือหรือเปล่า”
เธอทักทายสองสาวที่ยืนนิ่ง สีหน้าไม่ค่อยสบอารมย์นัก โดยเฉพาะสารวี เธอไม่ชอบลินลี่ หรือลินลิณี มาแต่ไหนแต่ไร ด้วยนิสัยเวอร์เกินใคร คุณนายเกินคน ก่อให้เกิดการปะทะคารมย์กันมานักต่อนัก สมัยออกค่ายอาสา เป็นที่รู้กันดีลินลินีสมัครออกข่าย เพียงเพื่อเพราะต้องการตามนักศึกษาแพทย์ ที่เธอประกาศกับใคร ๆ จับจองเป็นแฟน จนออกนอกหน้า ทั้งที่ฝ่ายชายไม่มีปฏิกิริยาให้ใด้เห็นแม้เพียงนิด แต่เธอก็หาจะหวั่นเกรงไม่ ทุกที่ธนาคิมไป เธอก็ไม่เคยหวั่น ติดตามไปด้วยเสียทุกที่ จนบางครั้งสารวียังอดนับถือเธอไม่ได้ ว่ามีความพยายามเหลือล้นเกินใคร สารีวีรับไหว้เธอแบบเสียมิได้

“มาคนเดียวหรอจ๊ะ น้องลินลี่ สามีไม่มาด้วยเหรอ”
สารีแสร้งถาม แต่เธอทราบดีว่า ลินลินีเลิกกับสามีแล้วเมื่องต้นปีที่ผ่านมา

“พี่สาค่ะ ลินเลิกกับเขาแล้วนะคะ ลินมาคนเดียวค่ะ”
ลิลินนีตอบสีหน้ายิ้มแย้มไม่ยินดียินร้าย เธอเลิกกับสานิตย์ ลูกชายนักการเมืองชื่อดัง เป็นข่าวหน้าหนังสือพิมพ์อยู่พักหนึ่ง ธนาคิมก็พอทราบข่าวอยู่บ้าง
“อุ๊ยตาย พี่ขอโทษ ลืมไปค่ะ”

“เฮ้ยไง คิมทำไมปีนี้โพล่มาได้”
อารักษ์ กับเพื่อนชายอีกสองคน คืออมรเทพ และ สมศักดิ์ เดินเข้ามาทักทาย ทั้ง 3 เป็นนักเรียนแพทย์รุ่นเดียวกัน

“ ฉันก็อยากมาเจอพวกนายงัยล่ะ รอให้ว่างนัดเจอกันคงยาก” ธนาคิมตอบ

“พวกฉันน่ะไม่เท่าไร่หรอก พอปลีกเวลาได้ ก็มีแต่นายนี่แหละพ่อคุณหมอยอดนักสืบ พวกฉันชักไม่แน่ใจแล้วนะ ว่าถ้าจะไปหานายต้องไปที่โรงพยาบาลทีปาลัย หรือสำนักงานตำรวจ” อรมรเทพกว่าวเสริมขึ้น

“นี่พวกนายก็ว่าเกินไป ฉันก็แค่ช่วยหน่วยงานราชการเขาสืบคดีเท่านั้นเอง”

“นี่ฉันยังจำหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ ตอนที่นายบุกไปกับตำรวจ ทลายแหล่งผลิตยาบ้า ได้ดีเลย แน่มากเลยนะ ที่กล้าปลอมตัวเข้าไปเป็นสายให้ตำรวจ” สมศักดิ์พูดถึงครั้งหนึ่งที่ธนาคิม ได้ช่วยเป็นสายให้ตำรวจในการล่อซื้อยาบ้าจากแหล่งผลิตรายใหญ่ โดยมีศตานนทร์เป็นผู้รับผิดชอบวางแผนการ

“นี่นายล่าสุดนี่ก็มีนะ วินากรรมระเบิดกลางห้างไง” อารักษ์พูดเสริมอีก

“พอเหอะพวกนาย ยังกับพวกนายอยู่นิ่งกับนักนี่ จะให้ฉันแจกแจงไหมล่ะ นายอารักษ์คิดค้นสูตรยาพิเศษจนได้จดสิทธิบัตร ทำชื่อเสียงให้ประเทศ นายอมรเทพ เป็นตัวแทนเข้าประชุมแพทย์ระดับโลกแถมได้รับเลือกเป็นเลขาธิการสมาคมแพทย์ศาตร์โลกอีกตำแหน่ง ส่วนนายสมศักดิ์ซึ่งกำลังร่ำรวยเป็นมหาเศษฐีด้วยการขยายธุรกิจโรงพยาลของพ่อไปทั่วทั้งสี่ภาค แล้วยังมี....” แต่ไม่ทันจะพูดจบธนาคิม ก็ถูกเหล่าเพื่อน ๆ ปราบไว้เสียก่อน

“โอเค พอเหอะ เอาเป็นว่านายยังติดตามข่าวคราวของทุกคนเสมอ”

“ตายแล้ว สงสัยตรงนี้จะเป็นสมาคมคุณหมอละมั้งค่ะเนี้ย”
สารวีพูดเปรยยิ้มให้กับทุกคน

“เออ ขอโทษครับ มัวแต่ดีใจที่เห็นหน้าเจ้าคิม ลืมทักทายพี่สา คุณตาล แล้วก็คุณลินลี่ไปเลย” สามหนุ่มยกมือไว้สารีวี และทักทายสองสาวที่ยืนขนาบขางธนาคิม

งานเลี้ยงผ่านไป ธนาคิมขับรถไปส่งสารวีที่บ้านของเธอ ระหว่างอยู่ในงานช่วงที่มีโอกาสอยู่กับ ทาริกาสองคน ธนาคิมได้ถามเธอถึงเรื่องราวของดาราวลี โดยอ้างถึงความสัมพันธ์กับญาติของดาราวลี ซึ่งเป็นคนสนิทพ่อของเขา ได้ฝากฝังให้ดูแลเธอ ในฐานะผู้ปกครองคนหนึ่งของดาราวลี และบอกเรื่องที่ตอนนี้ดาราวลีไปอาศัยอยู่ที่บ้านของเขา ให้ทาริกาทราบ

เป็นนักเรียนอ่อนเรียน เก่งกีฬา พี่เพื่อนสนิท ชื่อญาดา และรุ่นพี่ชื่อพงษ์ภัทร ผลการเรียนที่ผ่านมาแย่เอามาก ๆ ถึงขึ้นต้องทำเรื่องเสนอให้สอบใหม่เป็นกรณีพิเศษ เนื่องจากให้โอกาสในฐานะที่เคยทุ่มเททำชื่อเสียงให้มหาวิทยลัย
แต่ถ้าการสอบครั้งที่สองไม่ผ่านก็จะพ้นสภาพทันทีเนื่องจากเกรดไม่ถึงเกณฑ์

“นึกว่าจะเก่งยั๊ยตัวแสบ ทีแท้ก็หัวขี้เรื่อย” ธนาคิมพูดเบา ๆ อมยิ้ม จองมองคนที่นอนนิ่ง เป็นคางคกจำศิลอยู่บนเตียง