**********
*ติวเข้ม
**********
“เรื่องจดหมายไปถึงไหนแล้วค่ะ”
ดาราวลีเอ่ยถาม เธอเดินเข้ามาทักทายธนาคิมในห้อง ความสว่างจากแสงไฟที่ระเบียงทำให้ เธอทราบว่าเขายังไม่นอน

“อยากให้เรื่องจบเร็ว ๆ หรือครับ”

“ก็ต้องอยากให้จบอยู่แล้ว หรือคุณไม่ล่ะ”
ดาราวลีนั่งลงบนขอบเก้าอี้ข้างธนาคิม

“อยากซิครับ” ธนาคิมตอบ

“คุณหมอคะ” ดาราวลีพูดเน้นเสียง
“ฉันมีเรื่องจะถาม”

“อะไรหรือ”

“หมอโกหกฉันทำไม เรื่องคุณสหไชย”

“เรื่องนั้นเองหรือ”
ภาพการสนทนาระหว่างเขากับผู้เป็นบิดาเข้ามาในห้วงความคิด

“ฉันอนุญาติให้แกอยู่ที่บ้านนี้”

“ขอบคุณครับ”

“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก คนที่ควรจะขอบคุณก็คือคนที่อยู่กับนายต่างหาก”

“โจหรือครับ เธอมาเกี่ยวอะไรด้วยฮะ จริงซิ คุณพ่อพาโจไปไหนมาครับ”
ธนาคิมถาม ข้อสงสัยเกี่ยวกับการตัดสินใจของผู้เป็นบิดายังไม่กระจ่าง เหตุใดต้องเกี่ยวข้องกับสาวน้อยที่อาศัยอยู่ในบ้าน “เรื่องโจรนั่นผมก็ยังข้องใจ คุณพ่อจะให้ผมเชื่อจริง ๆเหรือฮะ ว่าโดนจี้”

“เรื่องนั้นมันก็แล้วแต่แก จะเชื่อหรือไม่ แค่หนูโจเขาเชื่อก็พอแล้ว”

“คุณพ่อ! พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ ตอบผมมาได้แล้วครับว่าพาโจไปที่ไหนมา”

“ไปทีบ่อน” นายธนาคารตอบ

“หมายความว่าตอนนี้เธอรู้แล้วหรือว่าที่นั่นเป็น.....”
ไม่ทันที่ธนาคิมจะพูดจบ นายธนาคารก็ตอบแทนทันที

“เป็นของแก”

“ใช่ ทำไมหมอต้องโกหกฉัน”
ดาราวลีพูดกระชากเสียง ทำให้ธนาคิมหลุดจากห้วงความคิด ณ เวลานี้เธอทราบเรื่องโกหกที่เขาสร้างขึ้นมาแล้ว เหลือแต่การแก้ต่างของเขาเท่านั้น ที่จะแก้ไขให้ตนเองพ้นความผิดฐานโกหกหลองลวง

“ผมไม่อยากให้คุณไปที่นั่น”

“ไม่อยากให้ไป ก็ไม่ต้องโกหกก็ได้นิ”

“ก็ผมห่วงคุณ”

“นี่หมอ”ดาราวลีพูดเสียงหนัก “ห่วงก็ไม่ต้องโกหกก็ได้”

“ถ้าผมบอกว่าที่นั่นเป็นของคุณพ่อ คุณสหไชยเป็นคนของคุณพ่อ ผมว่าวันนี้คุณคงไปนั่งอยู่ที่นั่นแล้วล่ะ” ธนาคิมตอบ

“คุณหมอ” เธอไม่สามารถโต้แย้งชายหนุ่ม ถ้าหากเธอทราบว่าที่นั่นเป็นของนายธนาคารแต่แรก เธอก็คง ไม่มานั่งเซ็งอยู่ที่บ้านหลังนี้แน่นอน อย่างน้อยคนของนายธนาคาร คงไม่ปล่อยให้พวกชายชุดดำมาวิ่งไล่ฆ่าเธอที่นั่น และอีกอย่างพวกนั้นก็คงไม่กล้าบุกเข้าไปยังรังของเจ้าพ่อที่ชื่อนายธนาคารเป็นแน่ เขาจับความคิดของเธอได้จึงไม่บอกเรื่องนี้ ดาราวลีนิ่งเงียบ ไม่โต้แย้ง ถอดใจจากการคิดเอาผิดธนาคิมกับเรื่องโกหกของเขา ถึงอย่างไรชายหนุ่มก็ทำลงไปโดยหวังดีกับเธอ

“นั่นคุณดูอะไรอยู่ค่ะ”
เธอมองไปยังแผ่นกระดาษที่ธนาคิมคลี่กางอยู่บนโต๊ะ

“แผนพัง ที่ตั้งคอนโด อพาทเม้นต์ ทั่วกรุงเทพครับ ลองเอามาดูเผื่อจะมองเห็นอะไรบ้าง”
ดาราวลีก้มลงไปมองไกล้ ๆ

“เห็นซิ เห็นแต่สัญลักษณ์อะไรก็ไม่รู้ ตาลายไปหมด”
เธอย่นหน้าไม่ชอบใจกับแผนที่ของธนาคิม

“แล้วคุณยังไม่นอนหรือ” ธนาคิมถาม

“แฮะ เอ่อ ... คือ ฉันต้องอ่านหนังสือ เมื่อหัวค่ำเลย ดื่มกาแฟไปแก้วหนึ่ง ไม่คิดว่ามันจะค้างมาถึงตอนนี้ ทำยังไงมันก็ไม่หลับ”

“อ่านหนังสือ ใช่ซิคุณต้องสอบให้ผ่าน”
ธนาคิมหันขึ้นมองสบตาหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง “สอบเมื่อไหร่ครับ”

“อีกสองอาทิตย์”

“ผมจะช่วยดูให้”

“ช่วย” ดาราวลีลุกขึ้นจากเก้าอี้ ย้ายไปยืนที่ด้านหน้าธนาคิม ความจริงเธออยากจะลุกออกมาตั้งแต่แรกที่สบสายตากับ นายแพทย์หนุ่ม มันไม่เหมือนกันทุกวัน มีความรู้สึกอึดอัด คล้ายจะระคายผิว ไม่น่าชอบใจเหมือนทุกครั้ง
“หมอจะช่วยอะไรฉันได้ล่ะ”

“ได้ซิ ก็ช่วยอ่านให้คุณก่อนหนึ่งรอบ แล้วก็บอกคุณว่าข้อสอบมันจะออกตรงไหนยังไงล่ะ”

“ทำได้อย่างนั้นเลยหรือ”

“ได้ไม่ได้ ก็ต้องมาลองดู”

“ไม่กลัวว่าสอบไม่ผ่านแล้ว ฉันจะมาโทษคุณหมอหรือ”

“ไม่กลัว เพราะยังไงคุณก็ต้องโทษผมอยู่แล้ว”ธนาคิมพูดพร้อมหัวเราะ

“ผมรับปากอาจารย์คุณแล้ว ว่าจะช่วย ยังไงก็ปล่อยให้คุณสอบไม่ผ่านหรอกครับ”

“รับปากอาจารย์” ดาราวลีพูดเบา เข้าใจถึงเจตนาของธนาคิม
“หากไม่ใช่รับปากรับคำกับจารย์ทาริกาไว้ ก็คงไม่มาสนใจซินะ” ดาราวลีบอกกับตัวเอง

“ใช่ผมรับปากอาจารย์คุณไว้ ยังไงคืนนี้คุณก็ยังไม่ง่วงไม่ใช่หรือ ไปหยิบหนังสือมา ผมจะดูให้”
ธนาคิมออกคำสั่งหนักแน่น

“ฉันง่วงขึ้นมาแล้ว ไว้พรุ้งนี้เถอะ ช้าไปอีกสักวันอาจารย์ฉันคงไม่ตำหนิคุณหมอหรอก”
ดาราวลีพูดทิ้งทายก่อนที่จะก้าวพ้นไปจากห้อง
ผ่านพ้นจากคืนนั้นมา หนังสือ ตำราเรียนทุกเล่มของดาราวลี ถูกขนย้ายไปที่ห้องของธนาคิม ทุกเย็นเข้าจะอ่านหนังสือตำราเรียนของเธอทั้งหมด แล้วทำไฮไลท์ใจความสำคัญไว้ให้ ดาราวลีอ่านไปหนึ่งรอบ ธนาคิมจะเอาคำถามที่เตรียมไว้มาให้เธอตอบ การติวเข้มเป็นไปอย่างเคร่งครัด เมื่อถึงเวลาสอบวิชาแรก ดาราวลีก็ผ่านมาด้วยคะแนนเกือบเต็มร้อยเปอร์เซน

“หมอ” ดาราวลีร้องลั่นเมื่อเข้ามาถึงในบ้าน วันนี้คนของนายธนาคารไปรับเธอจากมหาวิทยาลัย “หมอ!”
“เอ่อ ฉัน ...”ดาราวลีหยุดหายใจ “ฉันสอบผ่านแล้ว” เธอจะพยายามพูดให้จบ เมื่อธนาคิมมายืนอยู่ตรงหน้า

“ผมรู้แล้ว อาจารย์คุณโทรมาบอกผมแล้วล่ะ” คำตอบของธนาคิม ทำให้อาการดีใจของสาวน้อยสงบนิ่งไปเล็กน้อย
“ดีใจซิดาราวลี” พยามบอกกับตัวเอง “มีคนห่วงเธอตังมากมายเชียวนะ” ดาราวลีพยายามดึงความรู้สึกแรกเริ่มที่ได้รู้ผลสอบให้กลับมา “ทำไมล่ะ เธอต้องดีใจ เธอเป็นอะไรไป ดีใจซิดาราวลี”
“ดีใจด้วยครับ คราวนี้คุณคงว่าผมไม่ได้แล้วล่ะ”ธนาคิมพูดอมยิ้ม “อย่ามัวดีใจอยู่เลย ยังเหลืออีกหลายวิชาไม่ใช่หรือ”

“จริงด้วย เหลืออีกตั้งหลายวิชาแน่ะ” ดาราวลีพูดเสียงอ่อน
“ถ้าหมอทำให้ฉันผ่านทุกวิชาได้นะ จะให้ไปดำน้ำ ลุยไฟที่ไหนก็บอกมาเลย ฉันจะทำให้”
ดาราวลีพูดเสียงสดใส ข่มความรู้สึกขัดแย้งในจิตใจ ก่อนหน้า เธอเองตั้งหากที่จะพยายามจับคู่หมอธนาคิมกับอาจารย์สาว หากต้องปล่อยให้หมอไปควงคู่กับยัยไฮโซลินลี่จอมว่างท่า สู่ส่งธนาคิมให้พบเจอกับนางฟ้าทาริกา อาจารย์คนสวยของเธอมิดีกว่าหรือ “หากได้แต่งงานกับอาจารย์ โลกของคุณคงสงบสุขกว่าแต่งกับยัยนั่นเป็นร้อยเท่า หวังว่าหมอคงไม่เห็นดอกบัวเป็นกงจักรนะ”

เหตุความวุ่นวายใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง ธนาคิมได้รับรายงานความเคลื่อนไหวของพวก SOD จากศตานนทร์ หน่วยข่าวของตำรวจ ได้ข้อมูลมาว่าพวกมัน กำลังจะก่อความวุ่นวายขึ้นมาอีก ด้วยวิธีการเดิม คือลอลวางระเบิด จากข้อมูลที่ได้รับ สร้างความอึดอัดใจแก่ธนาคิมไม่น้อย ถ้าหากเขาไขปริศนาในจดหมายนั่นออกแล้ว การกวาดล้างพวกมันให้สิ้นไปจากประเทศคงไม่ใช่เรื่องยาก ธนาคิมเอนกายพิงพนักโซฟาหลับตานิ่ง หวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ ระเบิดห้างสรรพสินค้า “ฉันไม่มีวันปล่อยให้พวกแกลอยนวลไปได้แน่” ธนาคิมตั้งปณิธานกับตัวเอง
เช้าวันรุ่งขึ้นธนาคิมขับรถตระเวนทั่วกรุง โดยมีเป้าหมายอยู่ที่บ้านเช่า คอนโด อพาทเมนท์ต่าง ๆ มีความหวังใจจิตใจลึก ๆ เขาอาจจะได้พบที่อยู่ของนายพลโดยบังเอิญ แบบมีปาฏิหาริย์เข้าช่วย ซึ่งโดยปกติแล้วเขาไม่เคยเชื่อว่า “ปาฏิหาริย์” คำนี้ มีอยู่จริง เพราะการปฏิบัติหน้าที่แพทย์นั้น จะรอปาฏิหารไม่ได้ เขาต้องช่วยเหลือชีวิตคนด้วยสามารถ ไม่ใช่ปาฏิหาร หากแต่เวลานี้เขากำลังคิดถึง สิ่งที่เขาไม่เคยเชื่อมาตลอดชีวิต

“ไม่รู้อยู่ไหนเหมือนกันวะ ฉันก็ขับรถมาเรื่อย”
ธนาคิมกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ หันออกมองรอบด้าน ค่อยรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ใด

“ไม่เป็นไรหรอก พวกมันคงไม่มาจ้องฉันตลอดเวลา ว่าแต่นายอยู่ที่ไหนหรือนนทร์”

“อยู่กับสิตาที่บ้าน! นี่นายญาติดีกับสิตา ถึงขนาดนั้นแล้วหรือ วันที่มาที่บ้านฉันยังเห็นนั่งมองกันตาเขียวอยู่เลย”
“ถ้าดีกันแล้ว ก็ยินดีด้วย เข้าใจตัวเองได้ก็ดีแล้ว”
“ไม่ต้องยุ่งเรื่องของฉันหรอก ถ้าจะแต่งงานกับใครฉันจะบอกนายก่อนใครเลย ” ธนาคิมกรอกเสียงขุ่นใส่โทรศัพท์ เมื่ออีกฝ่ายถามถึงเรื่องไม่โดนใจ

“ขับรถเล่นหาที่อยู่ของนายพล” ธนาคิมตอบคำถามศตานนทร์

“ไม่ได้บ้า ก็พยายามตีความแล้วไม่ได้เรื่อง ก็เลยลองเดาซุ่มเอาบ้าง”

“จะกลับแล้ว เดี๋ยวจะไปรับโจที่มหาลัยด้วย งั้นแค่นี้นะ ขอให้มีความสุขกับสิ่งที่ค้นพบล่ะ ปล่อยเวลาให้เลยผ่านมาตั้งนาน เท่านี้ล่ะ” ธนาคิมกดวางสายเลี้ยวกับไปยังทิศทางสู่มหาวิทยาลัยของดาราวลี

การเถลไถลออกนอกเส้นทางของธนาคิมทำให้ผิดเวลานัดเล็กน้อย สาวน้อยนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะ
ตัวเดิม หากแต่สีหน้ายังคงชื่อบาน มีรอยยิ่มสดใส เมื่อพบเห็นธนาคิม เป็นเรื่อง “ผิดปกติ” ในวันไหนที่ธนาคิมผิดเวลา สีหน้าของดาราวลีจะไม่คงสภาพเช่นนี้
“คุณหมอ” ดาราวลีร้องเรียกสดใส บ่งบอกว่าเธออารมย์ดี
“คุณหมอฉันสอบผ่านหมดทุกวิชา ฉันสอบผ่านแล้ว ฉันทำได้แล้ว”
เธอบอกออกมาอย่างตื่นเต้น ดีใจ

“ยินดีด้วยครับ” ธนาคิมตอบ สีหน้ายิ้มยินดี ไปกับเธอ

“ฉันโทรบอกน้าตันหยงดีกว่า บอกให้รู้ว่าฉันมีโอกาสเรียนจบแล้ว คราวนี้น้าคงไม่ว่าฉันเหลวไหลอีกแล้วล่ะ” ดาราวลีบอก ตันหยงเป็นญาติคนเดียวที่เธอมีอยู่ ถึงแม้ดาราวลีจะไม่ค่อยเล่าความเป็นไปของตัวเองให้น้าคนนี้ได้ทราบนัก แต่ในยามดีใจก็ได้คิดถึงและอยากพูดคุย

“ไม่ยักกะรู้นะว่ามีน้ากับเขาด้วย ”

“อ้าวนี้ฉันไม่ได้เกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่นะจะได้ไม่มีญาติ”
ดาราวลีตลวาดเสียงเขียว

“ก็ไม่เห็นพูดถึงนิ”

“ก็หมอไม่ได้ถาม แล้วฉันจะเล่าไปทำไม”

“ครับ จะโทรศัพท์ก็โทรเลยครับ ตามสบาย” ธนาคิมพูดอ่อนใจ ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ มองอากับกิริยาดีใจ คุยโวทางโทรศัพท์ของเธอ อย่างขำ ขำ แต่เพียงชั่วครู่ เรื่องการติดตามหาที่อยู่ของนายพลก็เข้ามาครอบงำความคิดของเขาอีกครั้ง