*************************************
*เข้าไกลความจริงกับร่องรอยสำคัญ

*************************************
“คุณหมอ” ดาราวลีร้องเรียก ดึงธนาคิมหลุดจากห้วงความคิด

“มีอะไรหรือ”

“ฉันว่าวันนี้หมอดูแปลก ๆ นะ”

“แปลกยังไงล่ะ” ธนาคิมตอบน้ำเสียงราบเรียบ

“เอ่อ ฉันไม่เคยเห็นหมอขับรถได้แย่แบบนี้มาก่อนเลย ”

“อย่างนั้นเลยหรือ”

“อืมม อย่างนั้นเลย”

“เจ้านนทร์บอกฉันว่าพวกนั้นมีแผนจะก่อการอีก”

“พวกนั้น ก่อการ” ดารวลีมีสีหน้าคุ่นคิด
“หมายความว่าพวกมันจะวางระเบิดอีกหรือ”

“คงอย่างนั้น”

“ไม่ได้นะหมอ หมอจะปล่อยให้พวกมันทำแบบนั้นไม่ได้นะ”

“ก็ไม่อยาก แต่ไม่รู้จะทำยังไง”

“ก็จดหมายไงล่ะ เรากลับไปไขปริศนากันดีกว่า จะปล่อยไว้ให้เกิดเรื่องอีกไม่ได้หรอก”
ดาราวลีพูดออกมาอย่างจริงจัง หนักแน่น ปราศจากความหวั่นเกรงถึงอันตราย

ระหว่างรถติดไฟแดง ธนาคิมมองผ่านกระจกออกไป ผู้คนมากมายกำลังเดินออกมาจากอาคารสูง ภาพการค่อยทรุดตัวพังทลาย ของตึกเวอร์เทรดที่........เข้ามาในห้วงความคิด เสียงกรีดร้อง ขอความช่วยเหลือ ของผู้คนมากมาย เงียบหายไปกับการพังทลายของตัวอาคาร “ไม่ จะไม่มีเหตุการแบบนั้นขึ้นที่นี่เด็จขาด” เขามองนาฬิกาที่ข้อมือเป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็น เป็นช่วงเวลาเลิกงานของคนทำงานส่วนใหญ่ รถติดอยู่ที่เดิมมาเป็นเวลาเกือบสิบนาที สาวน้อยที่พูดแจ้วมาพักใหญ่ ได้หลับไปเสียแล้ว หลังจากรถขยับมาได้เล็กน้อย ธนาคิมมองทอดออกไปทางเดิม จากตึกสูงที่เป็นอาคารสำนักงาน เป็นคลับหรูที่กำลังเตรียมเปิดบริการยามค่ำคืน “รูซี่คลับ” ธนาคิมมองป้ายชื่อร้านด้วยความรู้สึกคุ้นเคย เขามาที่นี่หลายครั้ง ยามต้องการผ่อนคลายในรูปแบบบันเทิงเริงรมย์ เนื่องจากไม่ไกลจากโรงพยาบาล เป็นทางผ่านกลับบ้าน เป็นที่นัดชุมนุมประจำของเหล่าบรรดาแพทย์ในโรงพยาบาล “หมอใช่ว่าจะไม่ต้องการเวลาส่วนตัว ไม่ต้องการสังสรรค์” มองถัดไปเล็กน้อยเป็นคอโดสูง “รูซี่คลับ” เป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของอาคารแห่งนี้ “รูซีเฟอร์คอนโดมิเนียม” ครั้งแรกที่พบเห็นป้ายชื่ออาคาร ธนาคิมแถบหัวเราะก๊าก ออกมา ใครกันที่เป็นคนตั้งชื่ออาคาร จะคิดว่าไม่รู้ความหมายก็คงไม่ใช่ เขาคิดอย่างไรถึงได้ตั้งชื่อเช่นนั้น ช่างคิดได้แปลงจริง เอาชื่อซาตานที่ชั่วร้ายมาเป็นที่อยู่อาศัย “ไม่เชิงซิ รูซีเฟอร์ หากแต่เมื่อก่อนก็เป็นเทพบุตร”

“โจ!” ธนาคิมตะโกนเสียงดัง จนอีกฝ่ายตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ

“มีอะไรหรือคุณหมอ”

“ฉันเข้าใจแล้ว” ธนาคิมพูดออกอการดีใจ “ฉันเข้าใจแล้ว”

“เข้าใจอะไรหรือ” ดาราวลีถามอย่างงุนงงสงสัย

“เธอเคยอ่านพวกเทพนิยายกรีก โรมันอะไรพวกนั้นไหม”

“อืมม ไม่ค่อยชอบอ่านนะ แต่ก็พอผ่านตามาบ้าง”

“เธอรูจัก รูซีเฟอร์หรือเปล่า”

“อืมม” สีหน้าครุ่นคิด “เป็นตัวแทนของความชั่วร้าย ซาตานไงล่ะ”

“แล้วก่อนที่จะเป็นซาตานล่ะ” ธนาคิมถามต่อ เขาเลียวรถเข้าไปในลานจอดของคอนโด

“เป็นเทพบุตรเชียวล่ะ เป็นบุตรของมหาเทพหรืออะไรนี่แหละ” ดาราวลีพูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

“เธอจำข้อความในจดหมายของหมายของนายพลได้ไหม” ธนาคิมจอดรถสนิท หันมองจ้องหน้าหญิงสาว

“ข้อความ ข้อความอะไร”

“ ความสิ้นหวัง ทำให้เทวดากลายเป็นซาตานได้ในชั่วพริบตา”ธนาคิมบอก “ดูนั่นซิ”

“ลูซีเฟอร์อพาทเม้นต์” ดาราวลีมองตามสายตาธนาคิม เธอเริ่มได้คิดกับสิ่งที่ธนาคิมว่า

“หมายความว่า....”ดาราวลีมองสบตาธนาคิมเข้าใจ

“ผมว่าไม่ผิดหรอก ที่นีแหละ”

“แล้วหมอจะทำยังไง เข้าไปเลยหรือ” ดาราวลีถามอย่างช่างใจ
“ก็เข้าไปซิ”

“แต่ฉันว่ามันอันตราย นายพลพักอยู่ที่นี่ พวกนั้นก็รู้อยู่แล้วเพียงแต่ไม่รู้เรื่องที่นายพลเปิดห้องไว้อีกห้องก็เท่านั้น ฉัน
ว่าคงมีคนของพวกมันอยู่แถวนี้แน่”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เราก็กลับไม่ได้แล้วล่ะ”

“ทำไมล่ะ”

“หากพวกมันเห็นเราที่นี่ คงเดาออกแล้วล่ะว่าเรามาเพื่ออะไร คงไม่ปล่อยให้เรารอดกลับมาอีกแน่ แย่จังผมลืมนึกถึงคุณไปเลย” ธนาคิมหันมองหน้าสาวน้อย “ผมไม่ควรนำคุณเข้ามายุ่งอีก”

“ยังไงก็ยุ่งมาแต่ต้น จะยุ่งอีกรอบจะเป็นไร”

“ไม่ล่ะ คุณเห็นป้อมตำรวจตรงนั้นไหม คุณไปรอเจ้านนทร์ที่นั่น ผมจะโทรบอกมันให้มารับ ไปรอที่นั่นแล้วกัน” ธนาคิมพูดออกคำสั่ง

“หมอ! ฟังฉันนะ ฉันจะไปกับหมอ” ดาราวลีพูดหนักแน่น

“ไม่ได้นะ” ธนาคิมแย้ง

“ไม่ ฉันต้องไป” ดาราวลีพูดเข้ม มองสบตาชายหนุ่ม “น่านะ นะ นะ มาด้วยกัน ไปด้วยกัน” เธอเป็นน้ำเสียงอ่อนลง

“ไม่” ธนาคิมยืนกราน “ผม...” ไม่ทันที่ธนาคิมจะพูดจบ ดาราวลีก็กระโจนลงจากรถออกไปเรียบร้อยแล้ว ธนาคิมจำใจ รีบตามเธอลงไป

“พลาพล สิทธิกุล ห้อง 443 ครับ” ธนาคิมแจ้งชื่อและเลขหมายห้อง เขาจำมันได้ดี

“กุญแจค่ะ” หญิงสาวส่ง พนักงานส่งกุญแจให้ห้องให้แก่ธนาคิม พบแล้ว พบกุญแจสำคัญที่จะนำไปพบพวกมันแล้ว ธนาคิมคิดในใจ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง เขาไม่ได้อยู่ในความฝัน “มันเกิดขึ้นจริง เขาพบแล้วจริง”

“ขอบคุณครับ” ธนาคิมรับกุญแจห้อง สาวน้อยที่อยู่ข้างกายออกอาการตื่นเต้น ไม่แพ้ความรู้สึกในจิตใจของเขา

“ไปซิหมอ รออะไรอยู่ล่ะ” ดาราวลีก้าวนำไปอีกครั้ง เธอตรงไปที่ลิฟทันที ความปราดเปรียว คล่องแคล่วว่องวัยของเธอเป็นที่น่าชื่มชมนัก ประตูลิฟเปิดออกที่ชั้นสี่ตามที่เรากำหนด ห้องที่อยู่ตรงหน้าลิฟคือ 449 ธนาคิม กับ ดาราวลี ค่อยนับย้อนกลับไป

“445” ดาราวีพูดเบามองหมายเลขห้อง
“นี่ล่ะห้องนี้ล่หมอ 443”

“ห้องนี้คือห้องที่เก็บหลักฐาน ส่วนห้องตรงกันข้ามนี้”ธนาคิมหันไปมองที่ห้อง 423 ซึ่งอยู่ตรงกันข้าม

“เป็นห้องของนายพล” ดาราวลีพูดต่อ

“เราเข้าไปดูกันเถอะ” ธนาคิมไขกุญแจห้อง แสงไฟขจัดความมืดภายในห้องให้หมดไป ภายในห้องไม่มีอุปกรณ์ เครื่องใช้ใด นอกเหนือจากชุดที่ทางคอนโดจัดไว้ ทั้คู่มองสำรวจทั่วบริเวณ การทิ้งเอกสารหรือข้อความใดไว้ ไม่ควรจะห่างไกลจะจากโต๊ะเขียนหนังสือนัก มันเป็นจุดค้นหาจุดแรกที่ธนาคิมมองหา ไกล้หน้าต่างติดระเบียง ธนาคิมตรงเข้าไปทันทีที่มองเห็น บนโต๊ะมีเพียงปฏิทินตั้งโต๊ะ โคมไฟ ไม่มีสิ่งที่เข้าต้องการ ลิ้นชักแรกถูกเปิดออก
“ว่างเปล่า ไม่มีสิ่งที่ต้องการ” ผ่านไปลิ้นชักที่สอง สมุดบันทึกปกสีดำวางคู่กับกลองไม้สลักรูปดาวห้าแฉก “ใช่ล่ะ สิ่งนี้แน่นอน สมุดบันทึกของนายพล และกล่องสัญลักษณ์สมาชิก SOD เขาพบมันแล้ว”

“โจพบเจอแล้ว” ธคิมพูดพร้อมกับหยิมสมุดบันทึก กลับกล่องไม้ออกมาจากชินชัก สาวน้อยที่สำรวจอยู่บริเวณเตียงนอนหยุดภาระกิจทันที เธอวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยความตื่นเต้น ธนาคิมค่อยเปิดสมุดออกดู เป็นลายมือเดียวกันกับจดหมาย นั่นก็หมายถึง เป็นสมุดบันทึกของนายพลจริง ๆ ภายในกล่องไม้ กุญแจสีเงินใหญ่มีขั้วบนสุดเป็นรูปดาวห้าแฉก นี่จะต้องเป็นสัญลักษณ์ของสมาชิกองค์กรอย่างแน่นอน