| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||
พิมพ์หน้านี้
|
วันนี้ ผมใช้เวลาช่วงบ่าย ๆ แวะไปตามบล็อกของเพื่อน ๆ หลาย ๆ ท่าน ไปชมภาพงาน Meeting เมื่อวานนี้ จากฝีมือของเพื่อนแต่ละท่าน ซึ่งแตกต่างกันไป ทั้งภาพเดี่ยว ภาพคู่ ภาพหมู่ ต่างกันในมุมกล้อง ยี่ห้อกล้องที่ใช้ และ ท่าที่โพส .... แต่เหมือนกันตรงรอยยิ้มอันสดใสในบรรยากาศอันอบอุ่นเป็นกันเอง ที่มีอยู่ในทุก ๆ ภาพที่เห็น ก็คิดอยู่ว่า ถ้าใครที่ไม่รู้จักเรา เห็นภาพคงต้องคิดว่าเป็นงานเลี้ยงรุ่น พี่-น้อง สถาบันใดสักแห่ง ที่รู้จักสนิทสนมกลมเกลียวกันมาหลายปี แปลกดี... แว่บนึง มันทำให้ผมก็นึกถึงตัวเองย้อนกลับไป (เหมือนภาพย้อนสู่ความหลัง กรุณาคิดตาม แบบหนังที่ฉายเป็นสีซีเปีย) ![]() ........... ผมเริ่มใช้งานอินเตอร์เน็ต หลังจากอินเตอร์เน็ตเพิ่งเข้ามาถึงเมืองไทย ไม่เกินสองเดือน... ตอนนั้น ผมท่องเน็ตด้วยระบบปฏิบัติการ Windows 3.1 ผ่านคู่สายโทรศัพท์บ้าน บนความเร็วแบบเต่าคลาน 14.4 Kb โดยใช้บราวเซอร์ Netscape หลังจากนั้นไม่นานนัก ผมเริ่มต้นสนใจออกแบบ หัดเขียนเว็บไซต์ ก่อนหน้า คุณวันฉัตร ผดุงรัตน์ สร้างเว็บ pantip.com ประมาณ 2 เดือน จำได้ว่า ตอนนั้นหน้าเว็บใดที่ออกแบบแล้ว ใส่ภาพกราฟฟิคขนาดเกิน 100 Kb ถือเป็นกฏต้องห้าม ในการออกแบบเว็บในยุคนั้น เพราะคงไม่มีใครอยากรอดู หน้าเว็บที่แสดงผลช้า ๆ ตอนนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะพยายามคิดเอาภาพวิดีโอมาแสดงผลผ่านโมเด็มเก่า ๆ แค่การส่งไฟล์ใหญ่เกิน 1 MB ก็ไม่มีใครอยากโหลดมาดูถ้าไม่จำเป็น ในเวลาต่อมา...ผมเป็นสมาชิก ICQ ยุคแรก ๆ ในยุคที่ ICQ ฮอตฮิต เคยนั่งหามรุ่งหามค่ำ Chat เรื่องไร้สาระ คุยกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้ากัน สิ่งที่รู้จักกัน ผ่านตัวอักษรคือชื่อสมมติ ขุดคุ้ย สารพัดเรื่องราวออกมาคุยกัน จนเริ่มวนเวียนและหมดมุข เป็นราย ๆ ไป ซึ่งก็เป็นอยู่ไม่นานนัก จนวันนี้ผมก็ไม่กลับไปใช้เวลาอย่างนั้นอีกเลย.. ผมมีชื่อสมมติมากมาย เป็นได้ทั้งชาย หญิง อายุน้อย อายุมาก ตามความเหมาะสมของคู่สนทนา ผมไม่เคยเชื่อถือการพบกันบนโลกออนไลน์ ผมว่ามันวางใจไม่ค่อยได้ ผมไม่เคยเชื่อในความสัมพันธ์ออนไลน์ ... ... โลกหมุนวน ชีวิตหมุนไป ... งานที่รับผิดชอบ ทำให้ผมห่างเหินการเข้าอินเตอร์เน็ตแบบสม่ำเสมอไปช่วงหนึ่ง ไม่ได้อัพเดท เทรนด์ใหม่ๆ มากนัก เพราะวุ่นอยู่กับการผลิตงาน Presentation สอนออกแบบกราฟฟิค และตัดต่อวิดีโอ มีอยู่ช่วงหนึ่งผมรับทำงานให้ฝรั่งคนนึง เขาจ้างผมให้ออกแบบ Interactive Presentation CD เพื่อจะขายไอเดียโปรเจ็คท์หนึ่ง ให้กับบริษัทยักษ์ใหญ่ ผมทำไปแบบงง ๆ ทำทุกอย่างไปตามสั่งด้วยดี โดยที่ก็ไม่รู้ว่า ไอ้ที่ทำมันคือ อะไรแน่ชัด แต่วันนี้ ผมพบว่าแนวคิดของฝรั่งคนนั้นน่าทึ่งมาก มันเป็นแนวคิดคล้ายกับ YouTube ในวันนี้ (ตอนที่ทำ project ร่วมกับเขายังไม่มี Youtube เกิดขึ้น) เขาคนนี้แหละ เคยเล่าให้ผมฟังเรื่องบล็อก ... บล็อกเหรอ อะไรของมัน(วะ) เขาพยายามอธิบายให้ผมเข้าใจ ผ่านภาษาอังกฤษสำเนียงยุโรป ซึ่งผมพอจับใจความสำคัญได้ แต่ไม่ได้สนใจมากนัก คนเขียนไดอารีออนไลน์มาให้อ่านกัน.. อืม ครับ ใครจะเขียนก็เชิญ ผมคงไม่ว่างขนาดนั้น.... เมื่อจบ project นั้นผมกับเขาก็ห่างกันไป มารู้ภายหลังว่า project ของเขาประสบปัญหาเรื่องหุ้นส่วน และเงินลงทุน... แต่โลกทัศน์ดิจิตอลมีเดียของผม ยังเป็นปกติ เพียงแต่ว่าไม่มีกิจกรรมอะไรใหม่ ๆ ไปมากกว่าการท่องเน็ต หาข้อมูลที่เกี่ยวกับงาน อ่านข่าว ส่ง Email หรือใช้ MSN คุยงาน ไม่มีกิจกรรมอย่างอื่นมากกว่านี้ จนวันหนึ่ง ประมาณ 8 เดือนก่อน จากการอ่านบทสัมภาษณ์ ในนิตยสารฉบับหนึ่ง สัมภาษณ์คนที่ผมรู้จักชื่อเสียงมานาน เขาบอกว่าเขาติดบล็อก... เฮ้ย...บล็อกเหรอ .. มันกลับมาอีกแล้ว ไอ้คำ ๆ นี้ เป็นการกลับเข้ามาสู่ความสนใจของผมอีกครั้ง ผู้ที่ให้คำสัมภาษณ์ก็คือ บล็อกเกอร์ ชื่อ black แห่งบางโอเคฯ แล้วอะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปจริง ๆ วันนี้ ....วันที่ Netscape ยุติการพัฒนาต่อ และเหลือไว้เป็นความทรงจำ คนไทยลืม ICQ กันไปหมดแล้ว (ติด MSN แทน) วันที่เราค้นหาอะไรต่อมิอะไร ผ่าน google ...ลืม Search Engine ยี่ห้ออื่นหมด วันนี้ YouTube ทำให้วิดีโอออนไลน์ กลายเป็นรูปแบบใหม่ ของระบบสื่อสารมวลชนที่เชื่อมโยงถึงผู้คนทั่วโลก และ บล็อก เข้ามากลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของผม... แม้วันนี้จะมี Hi5 ที่คนไทยเป็นสมาชิกมากที่สุดในโลก ผมก็มีกับเขาเหมือนกันนะ - http://supameeh.hi5.com แต่ยังไง ผมก็ไม่รู้สึกสนุกกับ Hi5 มากเท่าบล็อก ผมอาจเก๊กหน้า ถ่ายภาพ แบ๊ว ๆ แก้มป่อง ๆ ไม่เป็น (ถึงหน้าจะบานพอสมควร) ทำไงมันก็ไม่เหมือนเขียนบล็อก อ่านบล็อก คอมเมนท์บล็อก 8 เดือนกว่ามาแล้ว ที่ผมเปิดเผยตัวเอง ผ่านบล็อก ผมกลับไปใช้นามแฝงแรก ที่ใช้บนโลกอินเตอร์เน็ต คือ supameeh ซึ่งมาจากชื่อจริง ศุภชัย และชื่อเล่น หมี = ศุภหมี = supamee + h (เติม h เข้าไป. เพราะตอนเรียนมัธยมต้น ผมเขียนชื่อเล่นผมว่า Meeh) เป็นวิธีการตั้งนามแฝงที่เชยมากกก แต่ผมคงไม่คิดจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแล้วล่ะ... แล้วเมื่อวานนี้ ผมถ่ายรูปร่วมกับเพื่อนสนิท...กลุ่มใหญ่ (สีของภาพ กลายเป็นสีปกติ เหมือนภาพถ่ายข้างล่างนี้) ![]() ผมมีนัดกับคนที่ผมไม่เคยเจอหน้าหลายคน เพื่อน...ที่ผมรู้จักพวกเขา ออนไลน์! และ ผมดีใจ ที่รู้จักพวกเขา... ผมยังงง ๆ อยู่ กับ 8 เดือน ที่้รู้สึกเหมือน 8 ปี ก็ไม่รู้จะเป็นไง ในวันต่อ ๆ ไป ของพวกเรา ... แต่ไม่คิดอะไรต่อแล้วล่ะ ผมสลัดภาพอดีต กลับมา สู่ปัจจุบัน ที่เป็นความจริง และตั้งใจจะดูแลปัจจุบันของผมให้ดี... จริงเหมือนประโยคที่ว่า "ภาพถ่ายแทนความหมายนับพัน" เพราะดูภาพไป ดูภาพมา เกิดเอนทรีนี้ขึ้นมาได้... ขอบคุณครับที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้ .... ภาพประกอบเรื่อง : จากบล็อกคุณพร - สิงห์มือซ้าย |