ความอยากในสิ่งที่เรียกว่า  ความมี  ความเป็น คือ  ภวตัณหา 

ความอยากใน "ความมี"   "ความเป็น" นี้

เป็นเหตุให้เกิดทุกข์ได้ง่าย .....อยากจะมีอะไรคนเรา?...

อยากจะมีสิ่งนั้นสิ่งนี้  อยากจะมีรูป  มีเสียง  มีกลิ่น  มีรส 

มีสัมผัส  นี้เรียกว่าอยากมีในสิ่งนั้น 

ความอยากที่จะมีในสิ่งใด ถ้าหากว่าเราไม่มีก็เป็นทุกข์

เห็นคนอื่นเขามี...เราอยากจะมีกับเขาบ้าง 

แต่เราไม่มีฐานะที่จะมีได้  เงินไม่อำนวย

สติปัญญาก็ไม่อำนวยให้ 

แต่ใจมันอยาก  เหมือนกับเขาเขียนภาพคนโบราณ

เขาเขียนว่า  "เห็นเขานั่งคานห้าม  เอามือประสานก้น"

คือว่าเห็น คนอื่นเขานั่งคานห้ามตัวเองไม่ได้นั่ง 

 เมื่อไม่ได้นั่ง  ก็เอามือประสานไว้ที่ก้นเหมือนได้นั่ง 

อันนี้เป็นภาพที่เขาเขียนเตือนจิตใจคนที่

มีความทะเยอทะยานอยากในสิ่งซึ่งมันไม่สามารถจะเป็นได้ 

อันเป็นเหตุให้เกิดความทุกข์ความเดือนร้อน

คนเราอยากจะมีอะไร ก็ต้องรู้ฐานะของตัว

ว่าพอจะมีกับเขาได้หรือไม่

ในเรื่องนั้นฐานะก็คือทรัพย์สมบัติ 

พื้นฐานที่เรามีอยู่ก่อน เช่นของที่เรา

จะซื้อหามาใช้  เราก็ต้องดูกระเป๋าของเรา 

ดูเงินได้ประจำเดือนว่าเดือนหนึ่งๆเราได้เท่าไร 

เราควรจะซื้ออะไรบ้าง

สิ่งที่เราซื้อมานั้นมันแพงเกินไปสำหรับเราหรือไม่ 

มันอาจจะไม่แพงสำหรับคนที่มีเงินมากๆ  แต่อาจจะแพง

สำหรับคนที่มีปัจจัยน้อยสตางค์น้อย  ถ้ารู้สึกว่าแพงเกินไป 

 ถ้าเราไปซื้อขอนั้นมาใช้แล้ว  เราก็จะขาดของอื่น

เราก็จะมีความทุกข์ความเดือนร้อนในภายหลัง  

 อันนี้เราควรจะปลอบใจตัวเองว่าเรายังไม่มีฐานะพอที่จะซื้อสิ่งนั้นได้

เมื่อยังไม่มีฐานะที่พอจะซื้อสิ่งนั้นได้

ต้องพอใจในสิ่งที่เรามีไว้ก่อน

ความพอใจในสิ่งที่เรามีอยู่ก่อนนั้นแหละ

เราเรียกว่า  "สันโดษ" ตามหลักในพุทธศาสนา 

(ธรรมะพระพรหมมังคลาจารย์    หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ)

ดิน....อ่านบทความนี้แล้วรู้สึกชอบ..เลยนำมาแบ่งปัน..

อาจจะเป็นประโยชน์กับใครๆบ้างไม่มากก็น้อย..........

ปวดฟันนี้มันทรมานพอๆๆกับปวดใจเลยนะนี้