"ส้มซ่า" เป็นแมวน้อยตัวแรกที่ฉันเลี้ยง หลังจากมีการมีงานทำ ด้วยความตั้งใจว่าจะหาแมวสีส้ม น่ารักๆ สักตัวมาอยู่เป็นเพื่อน ก็เลยคลิกไปที่ เรือนวิฬาร บ้านแมวออนไลน์ในห้องแจกฟรี

ปรากฏว่ามีคนใจบุญในห้องนั้นลงประกาศแจกแมว 5 ตัวที่ถูกแม่ทิ้ง (หรือคนเอามาทิ้งก็ไม่รู้) พวกมันมีแม่แมวบุญธรรมเลี้ยงดูอยู่ แต่แม่แมวเองก็เริ่มไม่มีน้ำนมให้กินแล้ว ลูกแมวจึงทยอยตายลงเรื่อยๆ ฉันจึงรีบโทรไปขอรับอุปการะเจ้าเหมียวสีส้ม เพศเมียมา 1 ตัว

จากความตั้งใจว่าจะมีแมวขี้อ้อนน่ารักเป็นเพื่อน ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิด เจ้าเหมียวน้อยยังเล็กเกินไปที่จะอยู่ตามลำพัง แถมหางขอด ขาผอมแห้งเหมือนไม้ไอติมของมันยังกะเผลกอีกต่างหาก

มาใหม่ๆ หน้าตาจุ๋มจิ๋ม

ตัวเล็กขนาดนอนหลับบนฝ่ามือได้สบาย นั่งแล้วสูงพ้นขวดนมมานิดเดียว

อยากกินนมก็ทำเอียงอาย

การเลี้ยงดูส้มซ่าจึงเป็นไปอย่างทุลักทุเล ฉันต้องคอยป้อนนมสำหรับลูกสัตว์ให้มัน แอบเอาไปเลี้ยงที่ออฟฟิศ ประคบประหงมจนกระทั่งมันโตพอที่จะอยู่บ้านตามลำพัง

การเลี้ยงส้มซ่าจึงไม่ใช่เพียงความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสัตว์ เจ้าของกับแมวเท่านั้น ฉันรู้สึกเหมือนได้ยื้อชีวิตเล็กๆ จากความตายไว้ได้ แล้วผู้หญิงเราลองได้ให้นม (จากขวด) อดหลับอดนอนเลี้ยงดูใครเข้าแล้ว ก็เกิดความผูกพันเหมือนเป็นแม่ลูกกันเป็นธรรมดา

พอปล่อยให้หิว ก็จะมีแรงเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล กระโดดเกาะมือ ปีนขึ้นมาพยายามจะดูดนม แต่มันยังร้อนอยู่นะส้ม

แล้วมันก็เกาะอยู่อย่างนั้น จนกว่าจะได้กินนั่นแหละ

ยิ่งเลี้ยงก็ยิ่งอัปลักษณ์ ขี้ตาเกรอะกรัง ต้องเอาผ้าชุบน้ำเช็ดทุกวัน

เจ้าส้มก็คงคิดว่าฉันเป็นแม่ของมันเหมือนกัน เพราะมันชอบจ้องมองฉันด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความรัก ตอนนอนมันก็จะมานอนหนุนแขน แล้วเอาขาหน้ากอดแขนฉันไว้ทุกคืน

ฉันจึงต้องคอยเตือนสติส้มซ่าอยู่บ่อยๆว่า

"เฮ้ย ไม่ต้องมาทำซึ้ง ฉันไม่ใช่แม่แท้ๆ ของแก หน้าตาอย่างฉันไม่มีลูกอัปลักษณ์อย่างนี้หรอก"

ส้มซ่าก็มักจะหลับตาพริ้มหนึ่งครั้ง พลางคิดในใจว่า

"ไม่จริง หน้าตาหนูเหมือนแม่จะตาย"

แต่ส้มซ่าจะโตมาเป็นแมวที่สมบูรณ์ได้อย่างไร ถ้ามันไม่เคยได้อยู่กับแมวเลย รออ่านตอนต่อไปแล้วกัน