ท่านที่ยังไม่เคยอ่านตอนเก่ามาก่อน กรุณาเริ่มที่ เก็บรักมาเลี้ยง และ โต่วต๋งพี่เลี้ยงพม่า ก่อนนะคะ

โต่วต๋งอาจจะไม่ใช่แมวไทย เพราะมันชอบร้อง "แอะ...แอว"

ที่แน่ๆ โต่วต๋งมาจากร้านหมูกระทะ เพราะรูก้นกับขาหลังของมันเป็นแผลเหมือนได้รับบาดเจ็บจากการไปถูกับกระทะร้อนๆ มา เวลาเดินมันจึงเจ็บ และเวลาอึมันจึงไม่สามารถบังคับให้อึออกจากก้นได้ อึจึงติดก้นมันเหมือนเป็นเงาตามตัว

โต่วต๋ง เป็นแมวพี่เลี้ยง มันจึงรักแมวเด็กมาก มันมักซุ่มมองส้มซ่าตาเป็นมัน ก่อนจะกระโดดตะครุบตัวส้มซ่า แล้วขย้ำจนส้มร้องแง้วๆ

จ้องมองตาเป็นมันด้วยความรัก

ตะปบแล้วขย้ำอย่างเมามัน

หลังจากบ้านเรามีโต่วต๋ง บรรยากาศความอบอุ่นในบ้านเราก็เปลี่ยนไป ส้มซ่าหันไปคลุกคลีกับคุณแมวพี่เลี้ยงมากขึ้น แต่ดูเหมือนว่า คุณแมวพี่เลี้ยงจะคิดว่า ส้มซ่าเป็นของเล่น

ส้มซ่าเริ่มงอนเป็น เมื่อฉันเอาขวดนมให้โต่วต๋งดูดก่อน เพราะคิดว่ามันคงร้อนไปสำหรับส้ม ระหว่างที่โต่วต๋งดูดจ๊วบๆ อยู่นั้น ส้มซ่าเบือนหน้าหนี ฉันพยายามเอานมให้กินเท่าไรก็ไม่ยอมกิน เอาทิชชู่เช็ดจุกนมก็แล้ว ลวกน้ำร้อนล้างกลิ่นปากโต่วต๋งก็แล้ว ส้มก็ไม่ยอมกิน งอนจนหลับไป ตื่นขึ้นมานั่นแหละถึงยอมกิน

พอโต่วต๋งอยู่บ้านเราได้สัก 1 สัปดาห์ ส้มซ่าก็เริ่มแยกตัว และผอมลงอย่างเห็นได้ชัด

ฉันคิดจะเอาโต่วต๋งกลับไปคืนที่ร้านหมูกระทะ แต่มันคงทำร้ายจิตใจแมวจอมวายร้ายอย่างโต่วต๋งมากเกินไป เรา (ฉันและส้ม) จึงใช้ความอดทน

เมื่อเรามองโต่วต๋งลึกๆ เราจะเห็นว่า โต่วต๋งมันรักส้มซ่ามาก เพียงแต่ว่ามันขี้เล่นมากเกินไปเท่านั้นเอง

แผลจากร้านหมูกระทะก็เริ่มหายดี อึเรี่ยราดก็หายไป เหลือแต่ปากโต่วต๋งที่ยังเหม็นอยู่เท่านั้นเอง

ส้มซ่าสะอาดขึ้น เพราะโต่วต๋งคอยเลียให้ เพียงแต่ส้มซ่าตัวเหม็นมากขึ้น เพราะน้ำลายจากปากโต่วต๋งเท่านั้นเอง

เมื่อส้มซ่าปรับตัวได้ แล้วก็โตขึ้น มันก็เป็นแมวที่สมบูรณ์ได้ ส่วนหนึ่งนั้นก็เป็นเพราะโต่วต๋งเท่านั้นเอง

เรื่องมันก็มีอยู่เท่านั้นเอง

ปัจจุบันส้มซ่าเป็นหมูประจำบ้าน

โต่วต๋งก็สง่าขึ้นเยอะ