วันนี้ขอทำตัวเป็นสาวนักขุดสักวัน ขุดย้อนไปเมื่อ 2 ปีก่อน

ตอนนั้น "บ๊ะจ่าง" หลานชายของฉันอายุ 8 ขวบ เป็นเด็กไม่มีอะไรพิเศษ ติดเกมส์ บ้าการ์ตูน วันๆ หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ใช้ทำงานไม่ได้ เพราะถูกเลี้ยงมาแบบตามใจ จนกลายเป็นเด็กขี้เกียจมากๆ

แถมชอบเถียงแม่ฉันอีกต่างหาก พอแม่ดุหลานก็พาลมีเรื่องกับพี่ชายฉัน ซึ่งก็คือพ่อจอมตามใจของเจ้าบ๊ะจ่างนั่นเอง

ก็เลยไม่ค่อยมีใครอยากยุ่งกับจ่าง ปล่อยให้เค้าขลุกอยู่ในห้องไปวันๆ

จนกระทั่งคืนหนึ่ง บ๊ะจ่างก็ถามฉันว่า

"โกครับ...แฝกนี่มันส่งทางโทรศัพท์ ใช้โทรไปเลยเหรอ"

"แฝก...หญ้าแฝกอะเหรอ"

"ไม่ใช่..." เสียงหงุดหงิดทันที แล้วไปหยิบหนังสือพิมพ์คม ชัด ลึก หน้า 2 มากางให้ดู

"นี่ไงๆ หน้าน้องฮ่องเต้" (ตอนนั้นคม ชัด ลึก เปิดพื้นที่ให้คนส่งกำลังใจให้น้องฮ่องเต้ที่เป็นเหยื่อจากเหตุระเบิดในภาคใต้)

"อ๋อ...จะส่งแฟกซ์เหรอ หนูจะวาดรูปให้น้องฮ่องเต้เหรอ"

"อืม..." ไอ้จ่างตอบสั้นๆ แบบเริ่มเขิน

"ไปเขียนมาเลยเดี๋ยวโกจัดการส่งให้เอง"

แล้วบ๊ะจ่างก็เตรียมกระดาษ ดินสอ ยางลบ มานั่งวาดนั่งเขียนอย่างเอาจริงเอาจังอยู่พักหนึ่ง ภาพวาดของหลานชายที่ฉันภูมิใจที่สุดก็เสร็จออกมา

ภาพนี้ไม่ใช่เพียงแรงใจเล็กๆ ที่บ๊ะจ่างส่งไปให้น้องฮ่องเต้เท่านั้น แต่มันทำให้ฉันได้รับรู้ด้วยว่า บ๊ะจ่างเป็นเด็ก 2 ฤดู คือ รู้ร้อนรู้หนาว ไม่นิ่งเฉยกับความทุกข์ของผู้อื่น

อย่างน้อยบ๊ะจ่างก็ทำสิ่งเล็กน้อยสิ่งนี้ เพื่อส่งกำลังใจไปให้เด็กชายที่ไม่เคยรู้จัก เพราะบ๊ะจ่างรับรู้ได้ว่า อย่างน้อยก็ต้องจะทำ