วันนี้หลานชาย "เจ้าบ๊ะจ่าง" อยากลองเขียนบล็อกดูบ้าง พอเขียนเสร็จเริ่มไม่มั่นใจ

"โกครับ ผมว่ามันดูจะเป็นเรื่องชมตัวเองไปหน่อยนะ"

"ลงไปเถอะ ตอนทำดีเราไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนไม่ใช่เหรอ"

"ก็ใช่ครับ ลงก็ลง"

ลองอ่านกันดูนะคะ ฝีมือการเขียนของเด็ก 10 ขวบ

ผมโชคดีมากตอนผมเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3/4 เวลาเจอคุณครูขึ้นบันไดผมจะไปช่วยยกของอย่างเช่น เอกสาร แฟ้มเป็นต้น เวลาเพื่อนเป็นแผลผมก็ช่วยทำแผล เพราะว่าผมเป็น เจ้าหน้าที่อนามัย ซึ่งเป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่อนามัยต้องรักษาบาดแผลของเพื่อนๆ  ผมเคยได้ใบเกียติกุลอย่างเช่น เคยประกวดร้องเพลง และเคยได้ใบเกียติกุลเด็กดีในดวงใจอีกด้วยครับ

และวันพรุ่งนี้ผมก็จะได้ใบเกียติกุลที่ไปอบรมแกนนำสุขภาพมาอีกด้วยและ คุณครูเขาเอามาให้ผม

(เกียติกุล = เกียรติคุณ)

หลังจากบ๊ะจ่างไปอบรมแกนนำสุขภาพมา บ๊ะจ่างก็มักจะให้ความรู้คนในครอบครัว ประมาณว่า

"รู้มั๊ยครับว่า เวลาเราเป็นแผลต้องทาแอลกอฮอล์ที่แผลหรือรอบๆ แผล"

"เทตรงกลางแผลเลย แล้วก็จุดไฟเผาทำความสะอาด" แม่ของฉันกวนหลาน

"5555 ไม่ใช่ครับ ต้องทาแอลกอฮอล์รอบๆ แผลนะ จำไว้"

.

.

"โกครับ รู้ไหมทำไมผมถึงอ้วนเหมือนมีนม" ตั้งใจหันมาคุยกับฉัน

"เพราะผมชอบกินไก่เคเอฟซี มันมีสารเร่งให้ไก่โตไวๆ พอผมกินมากก็เลยมีนม นี่ถ้าโกกินไก่เคเอฟซีเยอะ โกจะดูเป็นผู้หญิงมากกว่านี้"

เอ่อ...นี่มันหมายความว่ายังไงกันยะ