เวลาดูหนังเรื่อง “แฟนฉัน” คุณคิดถึงใคร 

คุณเก็บความทรงจำตอนนั้นไว้ได้ดีแค่ไหน 

และตอนนี้คุณได้พบเด็กชายหรือเด็กหญิงคนนั้นอยู่หรือเปล่า 

.

            วันที่ 28 มิถุนายน ฉันขนข้าวของกองใหญ่กลับบ้านที่บางแสน และการที่จะบรรจุของในปัจจุบันไว้ในบ้าน ฉันจึงต้อง “ขจัด” ของไร้ประโยชน์ในอดีตทิ้งไปบ้าง  

            ในมุมหนึ่งของลิ้นชักที่ฝุ่นเกรอะเพราะไม่ได้เปิดมาหลายปี ฉันหยิบตุ๊กตาเซรามิคในชุดกิโมโนสีฟ้าขึ้นมาดู แล้วชั่งใจอย่างหนักว่า นี่เป็นของมีประโยชน์ที่ควรเก็บไว้มั๊ย แต่สุดท้ายก็ได้แค่เอามันมาปัดฝุ่นแล้ววางเก็บไว้ในมุมเดิม  

       เพราะสาวญี่ปุ่นที่นั่งท่าเดิมมาหลายปีคนนี้ ทำให้ฉันนึกถึงเด็กผู้ชายที่มอบเธอเป็นของขวัญวันเกิดให้ฉันได้ทุกครั้ง แตะปุ๊บคิดถึงปั๊บ แตะปุ๊บคิดถึงปั๊บ

.

ของขวัญวันเกิดที่ปัจจุบันยังคิดอยู่ว่าเค้าให้ตามมารยาทหรือเปล่า เพราะเค้าเกิดเดือนมีนา ฉันเกิดเมษา ฉันเป็นคนให้ของขวัญเค้าก่อน

            เรื่องมันเกิดตอนฉันเรียนชั้น ป.5 มันมาพร้อมกับวิกฤติในชีวิตสาวน้อยๆ อย่างฉัน 

            เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางห้อง เมื่อคุณครูสั่งฉันให้ไปนั่งคั่นกลางเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่นั่งติดกัน 3 คนแล้วซนเป็นลิง  ลำพังนั่งคู่กับเด็กผู้ชายฉันก็ยังไม่เคย นี่ต้องไปนั่งตรงกลางระหว่างเด็กผู้ชาย 2 คน มันซวยเหมือนกับว่าตลอดทั้งปีที่เรียน ป.5 ฉันจะไม่มีความสุขอีกเลย 

            แต่ชีวิตเด็กหญิงตัวน้อยๆ ก็ไม่เศร้ามากนักหรอก...

            เด็กผู้ชายที่นั่งติดข้างขวา  ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเป็นใคร แต่คนที่นั่งข้างซ้ายนี่จำแม่น อาจเป็นเพราะเค้านั่งข้างหัวใจฉัน (แหวะ...ขอไปอ้วกก่อน) 

            เค้ามีชื่อเล่น ตัว จ.จาน  แต่เพื่อป้องกันกรณีที่แฟนในปัจจุบันของเค้าอาจตามมาหึงถึงในอดีต ฉันขอเรียกเค้าว่า “เจี๊ยบ” ตามเนื้อเรื่อง แน่นอนฉันขอเรียกตัวเองว่า “น้อยหน่า” (55...อยากเป็นมานานแล้ว) 

            เท่าที่จำได้ เจี๊ยบเป็นคนสนุก ชอบร้องเพลงบ้าๆ บอๆ (ตอนนี้ฉันยังร้องได้อย่างแม่นยำถึง 2 เพลง) 

            นั่นแหละ ตลอด ป.5 ฉันจำได้แค่นั้น

            จริงๆ นะ 

            แต่ยังไม่จบ 

            ปิดเทอมจบ ป.5 จะขึ้น ป.6 ฉันต้องย้ายบ้าน วันแรกที่ฉันไปดูบ้านมันเหมือนภาพหลอน เจี๊ยบขี่จักรยานผ่านหน้าบ้านใหม่ของฉัน เพราะบ้านเจี๊ยบอยู่ห่างจากบ้านฉัน 2-3 ซอย 

            เมื่อนับรวม “น้ำ” เพื่อนผู้หญิงตอน ป.5 อีกคนที่บ้านอยู่ห่างจากฉันไป 2-3 ซอย (บ้านฉันอยู่ตรงกลาง) ปิดเทอมนี้จึงสนุกมากๆ 

            เรา 3 คนปั่นจักรยานไปเที่ยวเล่นกันเกือบทุกวัน กิจกรรมหลักๆ ดูเหมือนจะเป็นการเอากระชอนไปช้อนปลามาเลี้ยง

            มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันสะบัดกระชอนจนโคลนกระเด็นไปแหมะที่เสื้อเจี๊ยบ เจี๊ยบปั่นจักรยานกลับบ้านไปทันที ทิ้งฉันกับน้ำถือกระชอนยืนงงอยู่พักใหญ่ ฉันคิดไปว่าความสัมพันธ์เราคงสะบั้นแล้วแน่ๆ สักพักเจี๊ยบปั่นจักรยานกลับมาพร้อมกับเสื้อตัวใหม่ อ๋อ...หมอนี่มันห่วงหล่อ  

            (กรุณานึกภาพเด็กผู้ชายหูกาง หน้าตาคล้ายๆ ลิง แต่งตัวค่อนข้างเนี้ยบ เอาน้ำลูบผมให้ตั้งทุกวัน หล่อที่สุดแล้วในแก๊งเรา เพราะมีผู้ชายคนเดียว) 

            ตามประสาเด็ก ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจะเรียกความรู้สึกแบบนั้นว่าอะไร ฉันผิดหวังที่เจี๊ยบตัวเล็กและเตี้ยกว่า เฝ้าถามตลอดว่าทำไมเจี๊ยบไม่กินนม จะได้โต (ความใฝ่ฝันคืออยากมีแฟนตัวสูงกว่ามากๆ แบบต้องเขย่งขาจูบ ปัจจุบันยังใฝ่ฝันแบบนี้อยู่ แต่เราดันสูง 169 หาแฟนยากมาก)

            ตามประสาเด็ก ฉันรู้แต่ว่าอยากให้เจี๊ยบมาเล่นด้วยกันทุกวัน (น้ำไม่ต้องมาก็ได้) เพราะมันสนุกมาก (แต่ต้องชวนน้ำด้วย เล่นกันสองต่อสองมันน่าเกลียด) 

            แต่ไม่นานแก๊งเราก็เหลือแค่ฉันกับน้ำ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อยู่ๆ เจี๊ยบก็ไม่มาเล่นกับเราอีก เดาเอาว่าอาจเป็นเพราะ ขึ้น ป.6 แล้วเจี๊ยบต้องไปอยู่อีกห้องหนึ่ง ส่วนฉันกับน้ำได้อยู่ห้องเดียวกันต่อ ฉันจะเจอเจี๊ยบบ้างก็ตอนบังเอิญขึ้นรถไปโรงเรียนคันเดียวกัน หรือสวนกันในโรงเรียน

            จากนั้นบ้านที่อยู่ใกล้กันแค่นั้น กลับทำให้ฉันรู้สึกห่างไกลกับเจี๊ยบอย่างไม่น่าเชื่อ เราเห็นกันบ้าง แต่ไม่เคยพบกัน ยิ้มกันบ้าง แต่ไม่มีคำพูด 

            จนกระทั่งฉันเรียนจบ ม.6 แล้วย้ายจากตัวเมืองไปอยู่บางแสน ฉันก็แทบจะไม่คิดถึงเจี๊ยบอีกเลย 

            ยกเว้นตอนที่เห็นตุ๊กตาสาวญี่ปุ่นในกิโมโนสีฟ้าที่เจี๊ยบให้เป็นของขวัญวันเกิด 

            ของบางอย่างอยู่กับเรามานานแต่เราไม่เคยเห็นคุณค่า จนกระทั่ง 15 ปีให้หลัง เราจึงรู้ว่ามันเป็นตุ๊กตาอาถรรพ์ 

28 มิถุนายน 2550-ฉันเช็ดฝุ่นให้เจ้าตุ๊กตานั่น แต่ไม่เคยคิดจะอุ้มชูมาไว้ในตู้โชว์ แค่เช็ดแล้วซุกไว้ที่เดิมเท่านั้น 

3 กรกฎาคม 2550-5 วันหลังจากนั้น ระหว่างที่ฉันรอรถเข้ากรุงเทพฯ 

            ปิ๊น-ปิ๊น! มีคนบีบแตรรถเหมือนทักใคร 

            ฉันคิด “ไม่ เราเป็นคนกรุงเทพฯ ไม่มีเพื่อนแถวนี้” (ทำงานอยู่กรุงเทพฯ 4 ปี ก็คิดว่าตัวเองเป็นคนกรุงเทพฯ ซะแล้ว) 

            ฉันยืนรอรถต่อ ไม่สนใจที่จะหันไปมอง สักพักถึงรู้ตัวว่า เราไม่ใช่คนกรุงเทพฯ 

          “น้อยหน่า”

          “เฮ้ย...เจี๊ยบ”

            . 

            . (นึกไม่ออกว่าพูดอะไรไปบ้าง มันตื่นเต้น แล้วก็เร็วมาก กินเวลาไม่ถึง 1 นาที) 

            . 

          “ขอเบอร์หน่อยสิ จะโทรไปอวยพรวันเกิด แต่ไม่มีเบอร์”

            (โอ้โห จำวันเกิดเราได้ด้วย ใช่ดิวันเกิดเรามันจำง่าย แค่จำชื่อได้ก็จำวันเกิดได้แล้ว) 

          “08-6789-xxxx ยิงมาด้วยนะ”  

            ใช่ฮ้า หนุ่มหล่อ ตัวโต (สูงกว่าฉัน) ที่เพิ่งมาทักแล้วรีบวิ่งขึ้นรถไปนั่นน่ะเจี๊ยบ

            . 

            . 

            . 

            . 

            . 

            อยากทิ้งที่ว่างข้างบนนั้นไว้ให้จินตนาการความรู้สึกของฉัน 

            ฉันดีใจมาก มาก มาก มาก มาก ที่ได้เจอเจี๊ยบอีก ดีใจมากที่ได้เจอคนคนนี้อีก 

            แล้วเจี๊ยบก็โทรมาทั้งที่ไม่ใช่วันเกิดฉัน 

            เราคุยแลกเปลี่ยนความทรงจำกัน แบบเธอนิดฉันหน่อยแล้วมันก็ค่อยๆ เติมให้กันและกัน 

ความทรงจำจากสมองเจี๊ยบ ที่ฉันจำไม่ได้ 

            -เจี๊ยบเคยให้ฉันเขียนตารางสอนให้

            -เจี๊ยบซื้อปลอกคอให้เจ้าน๊อต หมาสุดที่รักของฉัน (มันตายตอนอายุ 13 ปี ตอนฉันจบ ม.6)

            -เจี๊ยบขี่จักรยานวนหน้าบ้าน 4-5 รอบก่อนเอาของขวัญวันเกิดมาให้ (อันนี้แม่ฉันเป็นคนบอก เจี๊ยบก็จำได้) 

            เราเล่าสู่กันฟัง ถึงเรื่องระหว่าง 15 ปีที่เจอกันแบบเป็นๆ หายๆ มันทำให้ฉันรู้สึกเศร้าใจที่ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเจี๊ยบในช่วงเวลานั้น  

            แม้ตอนนี้ชีวิตของเจี๊ยบจะดูเข้าที่เข้าทางแล้ว แต่ฉันก็สัญญากับตัวเองว่า จะไม่ปล่อยให้มีช่วงเวลาที่เหินห่างกันยาวนานแบบนั้นอีก 

            ในฐานะที่วันนี้ฉันไม่ใช่เด็ก ป.5 แล้ว ฉันขอประกาศว่า จะไม่ปล่อยให้ผู้ชายคนนี้ออกไปจากชีวิตฉันอีก

            นั่นแน่...จะซึ้งก็ได้ แต่อย่าคิดลึก ชีวิตจริงมันไม่ใช่หนังรักโรแมนติก 

            อย่าลืมว่าตอนจบของหนังเรื่องแฟนฉัน เจี๊ยบต้องไปงานแต่งงานของน้อยหน่า 

            ในชีวิตจริง จะให้น้อยหน่าไปงานแต่งงานของเจี๊ยบ เป็นแม่ครัวงานโกนผมไฟลูกคนแรกของเจี๊ยบ น้อยหน่าก็ยอม 

.

ฉันเห็นเจี๊ยบแข่งกีฬาสีตอน ป.6 แล้วพยายามจะถ่ายรูป วิ่งมาอยู่ในมุมที่เหมาะที่สุด แต่ไม่กล้ากดชัตเตอร์ จนกระทั่งเจี๊ยบวิ่งหันหลังกลับไปแล้วนั่นแหละถึงกล้า แชะ! นี่จึงเป็นรูปของเจี๊ยบรูปเดียวที่ฉันมี

เพลง : จะเก็บเธออยู่ในใจเสมอ

ศิลปิน : บอย โกสิยพงษ์

ค่าย  :  เบเกอรี่

จาก http://www.hunsa.com