ถ้าจะนับกันจริงๆ ฉันเป็นคนที่มีเพื่อนน้อยมาก แต่กล้าอวดต่อประชาคมโลกได้เลยว่า ทุกคนที่ฉันคบหาเป็นเพื่อน ล้วนเป็น “กัลยาณมิตร”
 “แอน” เป็นหนึ่งในกัลยาณมิตรที่เคยใช้เวลาร่วมกันตั้งแต่มัธยมปลาย
 ถ้าจะกล่าวถึงแอน คำจำกัดความสั้นๆ ที่ฉันนึกออกก็คือ  “เรียบๆ น่ารัก มีคุณธรรม และช่างหวังดี”

.
 พอเข้ามหา’ลัย ฉันเรียนนิเทศฯ แอนเรียนเอกจีน เราห่างๆ กันไป
 พอเรียนจบ ทุกครั้งที่เห็นป้ายประกาศรับสมัครนักแปลการ์ตูนภาษาจีนที่ออฟฟิศ ฉันมักจะนึกถึงแอนว่ามีงานทำหรือยัง สนใจงานนี้หรือเปล่า
 ปัญหาคือ ฉันไม่มีเบอร์โทรล่าสุดของแอน ก็เลยได้แต่นึกถึง
 ในความคิดของฉัน แอนน่าจะมีงานทำ แต่งกับหนุ่มนิสัยดี มีลูกซัก 2 คน และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข (แบบเรียบๆ แบบแอนๆ น่ะ)

.
 แล้ววันหนึ่งฉันก็ได้ข่าวแอน จากการแวะเข้าไปดู hi5 ของเพื่อนรัก
 เม้นท์หนึ่ง  ฝากข้อความไว้ว่า
 ...แอนติ๊บเสียชีวิตแล้วนะ วันนี้วันอาทิตย์ที่ยี่สิบเจ็ด เมษายน ศพจะตั้งไว้ที่วัดแจ้งเจริญดอน แต่ยังไม่รู้ว่ากี่วัน ...
 ฉันรีบโทรไปหาเจ้าของ hi5 ถามไถ่ได้ความว่า
 แอนติ๊บ = แอน กนกทิพย์  กัลยาณมิตรที่ฉันคิดถึงแต่ไม่มีเบอร์โทร

.

.
 แอนตายด้วยโรคไต
 ตอนที่ฉันรู้ข่าว แอนเหลือแต่เถ้ากระดูก
 เบอร์โทรบ้าบออะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

.
 “ไอ้แอนเอ๊ย...ไอ้แอนเอ๊ย...” ฉันเรียกแอนอยู่ในใจหลายครั้ง น้ำเสียงประมาณตำหนิว่า จะตายทำไมไม่บอกกันบ้าง

.
 ฉันเลยติดต่อกับแอน ด้วยการทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้
 ติดต่อกันด้วยวิธีนี้มันห่วยก็ตรงที่เราไม่รู้เลยว่า แอนมันจะได้รับรู้หรือเปล่า อย่างน้อยถ้าไม่ได้รับ แอนก็น่าจะเห็น MISSED CALL บ้าง (แต่อย่าโทรกลับเลย)
 ฉันไม่ได้รู้สึกตลกอย่างที่เขียนหรอก ความจริงแล้วมันห่วยแตก

.
 ตอนนี้ก็อยู่ที่ว่า เราจะปฏิบัติอย่างไรกับลมหายใจของเรา
 และปฏิบัติอย่างไรกับลมหายใจของคนสำคัญสำหรับเรา
 ก็ความตายมันสนิทกับชีวิต มากกว่าลมหายใจซะอีก
 แอบชวนกันไปเที่ยวเมื่อไหร่ ไม่มีใครรู้ได้เลยจริงๆ