วันนี้… ย้อนไปเมื่อปี พ.ศ.2475 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวล้นเกล้ารัชกาลที่ 7 ได้พระราชทานรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พ.ศ.2475 ซึ่งถือเป็นการนำประเทศเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญอย่างเป็นทางการ นั่นคือ การปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ได้เข้ามาแทนที่การปกครองในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์   

คณะราษฎร  คือกลุ่มบุคคลที่ดำเนินการเพื่อนำประชาธิปไตยมาสู่ประเทศสยามในขณะนั้น เราจะเรียกการดำเนินการของคณะราษฎรในครั้งนั้นว่าอย่างไรก็ตาม

การปฏิวัติสยาม  ยึดพระราชอำนาจจากล้นเกล้ารัชกาลที่ 7   เปลี่ยนแปลงการปกครอง 

ไม่ว่าจะเรียกว่าอย่างไร  ที่สำคัญเหตุการณ์ในครั้งนั้นได้ส่งผลต่อความเป็นมาประเทศของเราตราบจนวันนี้

ผมพยายามที่จะลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ให้คุณผู้ฟังได้พอนึกภาพออกโดยสังเขปครับ…

ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของประเทศต่างๆ โดยเฉพาะความพยายามที่จะแก้ปัญหาเศรษฐกิจ อันเนื่องมาจากผลกระทบของสงครามโลกครั้งที่ 1          

แน่นอน...บางประเทศเลือกที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองด้วยการพลิกฟ้าคว่ำดิน    เพื่อจะนำพาประชาชนในประเทศของตัวเองพ้นวิกฤตเศรษฐกิจ  ภายใต้อุดมการณ์ของคนรุ่นใหม่ 

หลายประเทศโดยเฉพาะในยุโรปประสบความสำเร็จ

ขณะเดียวกันกลุ่มบุคคลซึ่งมีอุดมการณ์เดียวกันจากประเทศเล็กๆประเทศหนึ่ง ก็ได้ก่อกำเนิดขึ้นเพื่อรอวันปฏิบัติการเช่นเดียวกัน

นักเรียนและนักเรียนทหารจากประเทศสยามที่ศึกษาและทำงานอยู่ในทวีปยุโรป ได้รวมตัวกัน และเรียกตัวเองว่า คณะราษฎร 

โดยได้ร่างปฏิญญาร่วมกัน  6 ประการ  คือ

1.จะต้องรักษาความเป็นเอกราชทั้งหลาย เช่น เอกราชในบ้านเมือง ในทางศาล ในทางเศรษฐกิจของประเทศไว้ให้มั่นคง

2.จะรักษาความปลอดภัยในประเทศ ให้การประทุษร้ายต่อกันลดน้อยลงให้มาก

3.จะต้องบำรุงความสมบูรณ์ของราษฎรในทางเศรษฐกิจไทย รัฐบาลใหม่ จะพยายามหางานให้ราษฎรทำโดยเต็มความสามารถ จะร่างโครงการเศรษฐกิจแห่งชาติ ไม่ปล่อยให้ราษฎรอดอยาก

4.จะต้องให้ราษฎรได้มีสิทธิเสมอภาคกัน

5.จะต้องให้ราษฎรได้มีเสรีภาพ มีความเป็นอิสสระ เมื่อเสรีภาพนี้ไม่ขัดต่อหลัก 4 ประการ ดังกล่าวแล้วข้างต้น

6.จะต้องให้มีการศึกษาอย่างเต็มที่แก่ราษฎร

สมาชิกทั้ง 102 คน ได้แบ่งเป็นสายต่างๆ คือ

สายพลเรือน นำโดย หลวงประดิษฐ์มนูธรรม (ปรีดี พนมยงค์)

สายทหารเรือ นำโดย น.ต. หลวงสินธุสงครามชัย 

สายทหารบกชั้นยศน้อย นำโดย พ.ต. หลวงพิบูลสงคราม 

และสายนายทหารชั้นยศสูง นำโดย พ.อ. พระยาพหลพลพยุหเสนา

อันที่จริงในประเทศสยามนั้น  พระราชปณิธาณในการที่จะพระราชทานประชาธิปไตยให้แก่ประชาชน  ได้มีมาแต่ครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ล้นเกล้ารัชกาลที่ 5 และมีการเตรียมการมาแต่ครั้งนั้น

แต่...ความพร้อมของประเทศยังมีไม่พอ เพราะการปกครองในระบอบประชาธิปไตยนั้น  ต้องมีพื้นฐานที่สำคัญคือ การศึกษาของประชาชน จึงเห็นได้ว่า ล้นเกล้ารัชกาลที่ 5 ทรงเลือกที่จะพัฒนาการศึกษาของชาติเป็นอันดับแรก

พระราชปณิธานนี้ได้สืบทอดต่อมาจนถึงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว  ซึ่งพระองค์ทรงมีพระราชปรารภเรื่องพระราชทานรัฐธรรมนูญ  กับคณะอภิรัฐมนตรีและพระบรมวงศานุวงศ์ หลายครั้ง  แต่ก็ถูกทัดทาน  ด้วยสถานการณ์ในขณะนั้นยังไม่ความพร้อมที่เพียงพอ  โดยเฉพาะการศึกษาของประชาชน  ประกอบกับสภาพเศรษฐกิจที่กำลังตกต่ำอย่างหนักอันเนื่องมาจากภาวะหลังสงครามโลกนั่นเอง  

12 มิถุนายน 

คณะราษฎรได้ประชุมวางแผนการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 โดยมีเป้าหมายควบคุมสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิต ผู้สำเร็จราชการรักษาพระนคร  ในขณะที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 เสด็จแปรพระราชฐาน ณ พระราชวังไกลกังวล หัวหิน

24 มิถุนายน 

คณะราษฎร ได้ใช้กลลวง นำทหารบกและทหารเรือมารวมตัวกันบริเวณรอบ พระที่นั่งอนันตสมาคม ประมาณ 2,000 คน ตั้งแต่เวลาประมาณ 5 นาฬิกา โดยอ้างว่าเป็นการสวนสนาม จากนั้นนายพันเอกพระยาพหลพลพยุหเสนา ได้อ่าน ประกาศคณะราษฎร ฉบับที่ ๑ ณ บริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า เสมือน ประกาศยึดอำนาจการปกครอง ซึ่งประกาศดังกล่าวก็คือ ปฏิญญา  6 ประการ ของคณะราษฎรนั่นเอง

หลักฐานประวัติศาสตร์ในเหตุการณ์ครั้งนี้ เป็นหมุดทองเหลือง ฝังอยู่กับพื้นถนน บนลานพระบรมรูปทรงม้า ด้านสนามเสือป่า  จารึกข้อความว่า "...ณ ที่นี้ ๒๔ มิถุนายน ๒๔๗๕ เวลาย่ำรุ่ง คณะราษฎร ได้ก่อกำเนิดรัฐธรรมนูญ เพื่อความเจริญของชาติ"

 27 มิถุนายน 

พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ลงพระปรมาภิไธยในธรรมนูญการปกครองประเทศ โดยทรงเพิ่มคำว่า "ชั่วคราว" ต่อท้ายธรรมนูญการปกครองฯ ซึ่งร่างโดย นายปรีดี พนมยงค์  

28 มิถุนายน 

ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม  มีกการประชุม สภาผู้แทนราษฎรสมัยแรกตามธรรมนูญการปกครองฯ ชั่วคราว มีจำนวน 70 คน โดยแต่งตั้งจากคณะราษฎร 31 คน และจากข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในระบอบเดิม 39 คน ทำการเลือก พระยามโนปกรณ์นิติธาดา เป็นประธานกรรมการราษฎร หรือ นายกรัฐมนตรี คนแรกของประเทศไทย  และมีนายปรีดี เป็นเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรคนแรกของสภาผู้แทนราษฎร

วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวล้นเกล้ารัชกาลที่ 7 ได้เสด็จออกประทับพระที่นั่งพุดตานกาญจนสิงหาสน์ ภายใต้นพปฎลมหาเศวตฉัตร ณ พระที่นั่ง อนันตสมาคม ซึ่งโปรดเกล้าให้จัดเป็นที่ประชุมรัฐสภา ได้ทรงพระปรมาภิไธยในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พระราชทานเป็นกฎหมายสูงสุด เพื่อเป็นหลักในการปกครองประเทศ  จึงได้ถือเป็นวันที่ระลึกสำคัญของชาติ เพื่อระลึกถึงวันที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 พระราชทานรัฐธรรมนูญ "ฉบับแรกอันเป็นฉบับถาวร" ให้แก่ปวงชนชาวไทย เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475 ซึ่งมีพระราชดำรัสในวันพระราชทานรัฐธรรมนูญดังนี้

  "ข้าพเจ้ามีความเต็มใจที่จะสละอำนาจอันเป็นของข้าพเจ้าอยู่แต่เดิมให้แก่ราษฎรโดยทั่วไป แต่ข้าพเจ้าไม่ยินยอมยกอำนาจทั้งหลายของข้าพเจ้าให้แก่ผู้ใด คณะใด โดยเฉพาะเพื่อใช้อำนาจนั้นโดยสิทธิขาดและโดยไม่ฟังเสียงอันแท้จริงของประชาราษฎร"

คุณผู้ฟังครับ 

ภายหลังที่พระองค์ได้พระราชทานรัฐธรรมนูญ  ทรงโปรดเกล้าฯแต่งตั้งนายกรัฐมนตรี และคณะบุคคลในรัฐบาลเพื่อบริหารประเทศ  ก็ทรงสละราชสมบัติในอีก 2 ปีต่อมา ด้วยความเสียสละ และมุ่งมั่นที่จะเห็นประเทศเดินหน้าสู่ความเจริญรุ่งเรืองเทียบนานาอารยะประเทศอย่างแท้จริง   

75 ปี ผ่านมา

เรามีรัฐธรรมนูญ 18 ฉบับ

นายกรัฐมนตรี 24 คน

รัฐบาลอีกนับไม่ถ้วน

เรา...ได้อะไรจากประชาธิปไตย  ที่เรียกร้อง  ขอพระราชทานจากล้นเกล้าฯผู้ทรงเสียสละ

เรา...เลือกที่จะเดินด้วยตัวของพวกเราเอง  ด้วยประชาธิปไตยตามแบบที่เราเป็นอยู่

เรา...เคยเห็น และเคยยอมรับ ให้ผู้ที่เราเลือกไปเป็นตัวแทนของเราเพื่อบริหารบ้านเมืองตามระบอบประชาธิปไตย  กระทำย่ำยีต่อบ้านเมือง กอบโกยผลประโยชน์ให้ตัวเองและพวกพ้อง เพียงเพราะเห็นแก่เศษเสี้ยวกากเดนของผลประโยชน์ที่โยนมาให้เราได้เสพ

เรา...เลือกที่จะเรียกร้องเอาประชาธิปไตยของเราคืนในยามที่มีใครฉกฉวยไปจากเราเพื่ออะไร

เรา...ได้คืนมาแล้ว ผ่านการลงประชามติ รัฐธรรมนูญ เมื่อ 19 สิงหาคม 2550 หลังจากที่เราต้องหยุดชะงักไปเพราะเหตุการณ์ 19 กันยายน 2549 อันเนื่องจากการเข้ามาแก้วิกฤตรัฐธรรมนูญ ของ คปค. 

เรา...กำลังจะใช้ประธิปไตยนำทางประเทศเรา ด้วยการเลือกตั้งคณะบุคคลผู้ทำหน้าที่แทนเราในการบริหารบ้านเมือง

23 ธันวาคม 2550   แม้ไม่ใช่คำตอบสุดท้าย

แต่ก็เป็นสิ่งที่จะบอกพวกเราว่า  

ความเสียสละของพระมหากษัตริย์พระองค์หนึ่ง  เพียงเพื่อให้พวกเราช่วยกันนำพาประเทศก้าวเดินไปสู่ความเจริญ  ตามวิถีทางแห่งประชาธิปไตย

จะเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่และมีคุณค่าสมดังพระราชประสงค์

หรือ...เป็นเป็นเพียงเศษเสี้ยวของประวัติศาสตร์ที่รอวันถูกลืม...

และเลือนไปพร้อมกับการล่มสลายของประเทศชาติ

เพียงเพราะการยอมรับนับถือให้คนคดโกงประเทศชาติ  มาทำร้ายทำลายบ้านเมืองผ่านการเลือกตั้ง

หมายเหตุ : คุณSydneychocolatier  ที่ได้กรุณาให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า

".....พระราชปรารภดังที่คุณกล่าวมา เป็นตอนท้ายของความในโทรเลขทรงสละราชสมบัติเมื่อวันที่ ๒ มีนาคม ๒๔๗๗ ครับ มิใช่เป็นพระราชดำรัสในวันพระราชทานรัฐธรรมนูญ ๑๐ ธันวาคม ๒๔๗๕ แต่อย่างใด"