เสรีไทยสีขาว
การเมือง,เสรีไทยสีขาว กบฏจริยธรรม อดีตผู้นำแพทย์ประจำบ้านผู้ช่วยเหลือประชาชน พค.ทมิฬ35,ผู้นำกลุ่มแพทย์พยาบาลเพื่อประชาธิปไตยอหิงสามีนา49 ในฐานะข้าราชการแห่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
Permalink : http://www.oknation.net/blog/doctornursethailoyalty
วันเสาร์ ที่ 20 มกราคม 2561
Posted by นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ , ผู้อ่าน : 2365 , 07:39:29 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 6 คน Chaoying , นายยั้งคิด และอีก 4 คนโหวตเรื่องนี้

Love and Lost in Phuket ตอนที่๑
Phuket in Love 
รักเธอสีขาวดำ รักของฉันสีชมพู
อเมริกาโน่ คาปู ที่รัก
เรื่องภูวดล
ภาพนิลสมัย สีน้ำเจ้าเสน่ห์
      ๑๘.๐๐น.ตึกชิโนโปตุกีส ถนนถลาง- ซอยรมณีย์ ภูเก็ต
มีใครไม่รู้กล่าวว่า ถ้าเราจะเดินทางไปตามความฝัน

วันหนึ่งฝันและจินตนาการเราก็จะหายไป
ความรักก็เช่นกัน มีเกิดมีดับ มีหาย ภูวดลนึกไม่ออกว่า

ในวันที่เขาปลีกตัวจากเพื่อนมาเดินที่ซอยรมณีย์
ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสำนักโคมแดง มีความรักที่ไม่เต็มรูปแบบ

ปรากฎในอดีต วันหนึ่งจะกลับมามีความรู้สึกหัวใจเต้นตึกๆ

อยากพบอยากเจอหน้าใครสักคน มีใครเคยบอกเขาว่า

ถ้าอยากจะมีความรักจงแหงนดูท้องฟ้า พระจันทร์ มีแต่ดวงดาวนำทางแห่งความหวังเท่านั้น

ที่จะเปิดหัวใจ นำความรู้สึกเหล่านั้นกลับมาอีก
“ขอโทษ ค่ะ คุณจะรังเกียจไหม ถ้าจะกรุณา ถ่ายรูปให้ฉัน “

 

 

เขาหันกลับไปมองสาวน้อย ผิวขาว ผมยาวประไหล่ ปอยผมหยักสกเป็นลอน ดูยุ่งๆ

ใบหน้ารูปไข่ ตาชั้นเดียว รอยยิ้มที่เกือบปิดตา มีลักยิ้มและไฝสีดำประดับแก้ม

ทำให้ใบหน้านั้นดูมีเสน่ห์ สูงราว๑๖๗เซนติเมตรสวม กางเกงยีนส์สีดำรัดรูป

เสื้อยืดสีขาวแนบเนื้อ สกรีนบนเสื้อตัวหนังสือสีแดงว่า I love Phuket

ทำให้ถนนในส่วนซอยรมณีย์ ดูสดใส ขึ้นมาทันที

เธอเดินอยู่บริเวณทางเดินเท้ากว้างห้าฟุตที่ภาษาไทยเรียกทับศัพท์ว่าอาเขต

หรือภาษาจีน ฮกเกี้ยนเรียกว่าหง่อคาขี่
     ริมถนน ที่สองข้างทางตึกสไตล์ ชิโนโปตุกีส ที่ทอดยาวจากถนนถลางไปยังถนนดีบุก

สองข้างทางคลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวชาวจีน ฝรั่ง

แวะเวียนเข้าชมของที่ระลึก ผ้าพันคอ

หรือแม้แต่สร้อยคอประดับ อาคารบางส่วนยังอยู่ในระหว่างการปรับปรุง
ภูวดล นึกไม่ออกว่า ความรู้สึกเหล่านี้ มันจะมีอะไรมากไปกว่าหัวใจกระชุมกระชวย

สวยเธอก็ไม่สวยแต่วงหน้ารอยยิ้มที่ภูวดลแอบเห็นมีเสน่ห์อย่างประหลาด


“ดาว” ภูวดลเผลอเรียกชื่อนั้นออกไป
    เธอเอามือสางผม ทำหน้างงๆ ชายตามายังชายหนุ่ม

เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าเธอคล้องไหล่ด้วยกระเป๋าสีน้ำตาลยี่ห้อโคช
ถือยืนพิงอาเขต ทาสีขาวเทาเสาด้านหน้าแกะสลักลายปูนปั้นเป็นรูปดอกไม้
“ ฉันไม่ใช่ชื่อดาวนะคะ ฉัน เจน เจนิศา คะ “

เธอส่งสายตาเป็นมิตรมาหาผม”” 
“ คุณจะไม่ใจดำถ่ายรูปสาวน่ารักอย่างฉันกับตึกชิโนโปรตุกีส ใต้หงอคาขี่ ที่ทอดยาวไปหรือค่ะ” 
“ฉันเดินตามซอยรมณีย์มาเจอสถานที่แห่งนี้

คงไม่ใข่เป็นการบังเอิญหรอกนะค่ะ

ฉันมาคนเดียวหนีเพื่อนมา
ฉันอยากมีรูปสวยๆกับวิวที่นี่จัง "เธอพูดเสียงสดใสแววตาขี้เล่นปรากฎเด่นชัด
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ภูวดล รู้สึกเช่นนี้ 
ภูวดลรับกล้องถ่ายรูปมา แท้จริงแล้วก็คือโทรศัพท์ หัวเหว่ยเมท โปรสิบที่เพิ่งออกมา

พร้อมโฆษณาว่า ภาพสวยจับใจจากเลนส์ไลก้า
เขา ถ่ายภาพ เธอไปหนึ่งภาพ เธอไม่โวยวาย เช็คภาพที่เขาถ่าย กล่าวขอบคุณ เขา ด้วยรอยยิ้ม 
เธอทำหน้าครุ่นคิด ยิ้มนิดๆก้มหน้าลง สีหน้าเอียงอาย

ฟันสีขาวเรียงสดใส เหมือนกับตุ๊กตาญี่ปุ่น ใบหน้าด้านขวาของเธอ

ดูอิ่มกว่าด้านซ้าย ใบหน้าด้านซ้ายดูจะเรียวกว่า

หากถ้าเธอถ่ายภาพเธอต้องเอียงหน้าด้านซ้ายสู่กล้อง เธอทำนัยน์ตาชวนฝัน 
มารู้ตัวอีกที ภูวดล ก็ชวนเธอมาทานกาแฟ

หลายครั้งที่บทละครหลายครั้งหลายคราที่นักประพันธ์แต่งมักจะมีกาแฟเป็นฉากประกอบนิยายรักอยู่เสมอ
ร้านไต่ตงคาเฟ่ เป็นร้านกาแฟหนึ่งคูหา เทียบเท่ากับสองคูหาปัจจุบัน

ด้านหน้าของร้านวางเกาอี้เหล็กดัดสีเขียวดั้งเดิม

เห็นร่องรอยการโป๊ะสี พร้อมรอยขัดของสนิมเหล็ก

ม้านั่งกลมประตูทางเข้าพร้อมโต๊ะกลมสี่ชุดตกแต่งเป็นอลูมิเนียมสีน้ำตาลทอง

ประดับสองข้างด้วยประตูไม้ ลายสีทอง เป็นรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดสีทอง

ตรงกลางแผ่รัศมีออกไปสี่แฉก บนเพดานมีโคมไฟรูปน้ำเต้าสีขาว

ห้อยพู่แดง เพดานเป็นแผ่นไม้วางบนคานแข็งแรงทาสีขาวหน้าต่างบานใหญ่สองข้างประตู

ผนังด้านซ้ายมีประตูเปิดปิดเป็นเหล็กดัดบานพับสีน้ำตาล

ข้างหน้ามีตู้เอทีเอ็มสีเหลือง ผนังร้านทาเป็นสีเขียวน้ำทะเล
ชายหนุ่ม ชวนหญิงสาว นั่งหน้าร้าน อากาศยามเย็นเริ่มหนาวเย็นขึ้น

บริเวณถนนเริ่มเปิดโคมไฟสีแดง นักท่องเที่ยวเริ่มหนาตาขึ้น เขาและสั่งกาแฟไป

นั่งหน้าร้านมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา เป็นเจน ที่เริ่มต้นก่อน 
“ฉันเพิ่งเรียนจบค่ะ อยากจะมาลอง เที่ยวทางใต้ดู เลยเลือกมาภูเก็ต

ฉันไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก ฉันเคยมากับคนรักฉันแล้ว

ฉันมาที่นี่อีก เพื่อตามหาความฝันของฉัน “

ภูวดลนึกไม่ออกว่าเจนจะเริ่มต้นด้วยประโยคนี้ 
แต่เขาไม่คิดอะไรมาก กับการที่คนรู้จักกันชั่วครู่

ขอให้ถ่ายภาพให้ แล้วเธอก็ให้เกียรติมานั่งทานกาแฟด้วยทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อน 

านกาแฟที่หนุ่มสาวทั้งสองนั่ง เป็นร้านซึ่ง เป็นร้านโบราณ

ตึกทรงชิโนโปรตุกีสซึ่งสร้างมาตั้งแต่ปี๒๔๔๖ ชิโนแปลว่าจีน โปตุกีส มาจากโปรตุเกส

เนื่องจากมีการทำเหมืองแร่ การมีผู้คนมาแสวงหา
มีการผสมผสานความเป็นตะวันตกและตะวันออก ไว้ด้วยกัน

ลักษณะเป็นอาคารตึกแถวที่ยาวต่อเนื่อง เกือบ๑๕๑คูหา ช่องหน้าต่างโค้ง

แบบนีโอคล่าสิกมีลวดลายงดงามเน้นธรรมชาติ เถาใบไม้และรูปสัตว์

มีการเจาะช่องหน้าต่างและลวดลายปูนปั้นแบบอาร์ตแดคโคมาใช้อย่างกลมกลืนแถว

มีระเบียง ด้านหน้าจะมีหน้าต่างคล้ายกับสมอเรือ ด้านบนมี หลังคายื่นออกมาเป็นจั่ว

สีสันที่มีการทา หลากหลายทั้งเขียวฟ้าชมพูดูงดงามคลาสสิก
สองข้างทางมีนักท่องเที่ยวทั้งชาวจีนฝรั่งแวะเวียนมาถ่ายภาพ นั่งร้านกาแฟ ,ร้านขายของที่ระลึก 
ด้านหน้าจะเป็นเพิงระหว่างห้องมีลักษณะเป็นเสาร์ปูนปั้น หน้าต่างทรงสูง 
“ฉัน เดินทางมาภูเก็ตเป็นครั้งที่สอง เธอยิ้มเอียงอาย”

      สักครู่หนึ่งบริกรสายสวยในชุดสีเทาคาดเอี้ยมสีแดงนำกาแฟมาเสิร์ฟ
กลิ่นกาแฟที่หอมยวนใจ ภูวดลอดไม่ได้ที่จะนำแก้วกาแฟ ที่ควันฉุยขึ้นมาสูดดม

หญิงสาวหัวเราะเมื่อเห็นเขาทำกิริยาเช่นนั้นแต่เธอไม่พูดอะไรออกมา

แก้มเธอแดงก่ำ จนกระทั่งชายหนุ่มสังเกตเห็น “คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ 
หรือว่าคิดถึงแฟน “...ภูวดลเย้า พร้อมยกแก้วอเมริกาโน่ร้อนขึ้นมาจิบ 
หญิงสาวไม่ตอบ เธอหันหน้ามองออกไปข้างนอก ร้าน โคมไฟสีแดง

ถูกเปิดเรียงรายไปตามถนน มีนักท่องเที่ยวยืนริมถนนที่ทางเท้าถ่ายรูปกับฉากโคมไฟ
เธอสั่งคาปูชิโน่ ร้อน บรรจงละเลียดฟองนม แววตาสดใสของเธอเปล่งประกายมาที่ผม

สลับกับการใช้มือสางผม เป็นครั้งคราว 
นาทีนั้นโลกทั้งใบได้หยุดหมุน ลง คนสองคนที่ไม่รู้จักกัน

มาพบกัน มีซอยรมณีย์ ร้านกาแฟ กาแฟอเมริกาโน่ร้อน

และคาปูชิโนฟองนมที่แตกกระจาย เป็นฉากประกอบ
“ คุณอย่าจ้องฉันนานเกินไป ฉันจะหลอมละลายอยู่แล้ว

ฉันเป็นคนใจง่ายหรือเปล่า” ทั้งที่ยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย

ยังมานั่งจิบกับคุณเลยถือขึ้นเสียงสูง
ภูวดล แปลกใจที่ เจน สาวน้อยหน้าตาเหมือนสาวข้างบ้าน

แววตาซุกซน ไม่ได้มีท่าที่ หวาดกลัว อะไรเลย 
“ถ้าคุณไม่รังเกียจ ภู คุณพาฉันเที่ยวภูเก็ตได้ไหมค่ะ.”..เธอพูดพร้อมทอดสายตามาที่ภูวดล

 

 ตอนที่๒

LOVE or Beloved

รักของเธอ รักของฉัน สวรรค์ รู้ใจ

รักแล้วไม่ต้องคิดนาน

ซอยรมณีย์ ภูเก็ต

 

      ภูวดลหยุดคิดชั่วครู่ สีหน้าเรียบเฉยซ่อนความรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ใกล้ชิดหญิงสาว

ตอบไม่ถูกว่าเขาจะรับหรือปฎิเสธคำชวนของเจนหญิงสาว สวย สดใสน่ารักที่อยู่ตรงหน้า

“ผมไม่คนท้องถิ่นแถวนี้นะครับ “ เราอาจจะหลงได้ เขายิ้มนิดๆเขาตอบกึ่งรับกึ่งปฏิเสธ

หลงนะหมายถึงว่า เป็นเขา หรือเจน ที่จะหลงใหลซึ่งกันและกัน หรือเป็นเขาที่หลงรักเธอข้างเดียว

คิดไปแล้ว ไม่ได้เหมือนกับพลอตเรื่องนิยายทั่วไป ที่หนุ่มสาวมาพบกัน รักกันหรือจากกัน

แต่นี้เธอคือความจริงที่อยู่ตรงหน้า ภูวดลตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมเขาเอ่ยไปเช่นนั้น

ทั้งที่เขาถูกชะตากับสาวน้อยคนนี้ตั้งแต่ที่เธอร้องขอให้เขาถ่ายรูปให้

 ....เจน สงสัยในแววตาของเขา    เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมเตรียมที่จะลุกขึ้น

เธอตอบตัวเองไม่ได้ว่า น้อยใจเสียใจที่ไม่เห็นท่าทีการตอบรับของชายหนุ่ม

เธอแก้เก้อด้วยการจิบกาแฟ ละเลียดฟองนมก้นแก้ว กระพริบตาเล็กน้อย

หันหน้ามองไปที่ถนน  รถราต่างๆเริ่มแล่นหนาตาขึ้น 

มองไปข้างนอกนักท่องเที่ยวชาวจีน ฝรั่ง

เดินเข้าออกตามร้านค้าต่างๆที่ตั้งสองริมฝั่งถนน

เดินเป็นคู่ๆ บ้างก็มาเป็นครอบครัว

ใครๆก็อยากมีครอบครัวที่มีความสุข  

        ความรู้สึกของเจน ตอนนั้น เหมือนกับผู้หญิงที่แอบชอบผู้ชายรุ่นพี่

ในวันวาเลนไทม์แล้วเอาดอกไม้ไปให้ชายหนุ่มแล้วถูกปฏิเสธ  

       ซอยรมณีย์แห่งนี้  คงมีผู้หญิงหลายคนที่ถูกปฎิเสธ

จากชายกลัดมันที่มาใช้บริการทางเพศ  และบางครั้งเธอเหล่านั้นที่ไม่ได้รัก

ชอบพอผู้มาซื้อบริการ  แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะให้บริการคนเหล่านั้นไม่ได้

  โลกนี้ไม่มีความเท่าเทียมกันหรอก เธอคิดในใจ  

     ความน้อยเนื้อต่ำใจแทรกขึ้นมาในความคิด จนเธออยากจะลุกขึ้น

จากโต๊ะ  เดินจ้ำอ้าว  ออกจากเหตุการณ์นี้เร็วๆ

แต่เธอก็มีมารยาทที่จะนั่งคุยกับเขาต่อ  เป็นภูวดล ที่อ่านใจเธอออก

 “มันจะดีหรือครับ  ที่หญิงสาวอย่างคุณ จะท่องเที่ยวกับชายหนุ่มที่คุณยังไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อผม” 

ชายหนุ่มพูดน้ำเสียงจริงจัง เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง

  เจนถอนหายใจนิดๆ แต่ยังไม่วาย ที่จะมองดวงตาของภูวดลอยู่

เธอตอบไม่ได้ว่าทำไมต้องทำอะไรอย่างนี้  เหมือนกับเป็นการรอเวลา ที่จะเกิดขึ้นอะไรสักอย่าง...

     หลังจากบริกรเก็บเงินค่ากาแฟแล้ว แล้ว 

ชายหนุ่มหญิงสาว มองสบตากัน เป็นเจนที่ทำลายความเงียบลง

“คุณยังไม่ตอบฉันเลย ว่าจะพาฉันสาวน้อยที่น่ารักคนนี้”ไปท่องเที่ยวหรือเปล่า

เธอลองเสี่ยงพูดคำนี้ออกไปอีกครั้ง    หญิงสาวทำท่าทางลุกขึ้น

    นาทีนั้น ภูวดล ถือวิสาสะ จับมือเธอไว้ 

ความรู้สึกของเจน  บอกไม่ได้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร เธอไม่ได้สลัดมือเขาออกไป

แต่เธอไม่รู้ว่ามีแรงดึงดูดอะไร ที่ทำให้โอนอ่อนผ่อนตาม

นาทีที่มือของคนทั้งสองสัมผัสกันเป็นเจน ที่รู้สึกแปลกประหลาด

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เธอเคยสัมผัสมือกับชายหนุ่ม แต่ครั้งนี้แตกต่างไปอย่างประหลาด

แม่เคยสอนเธอว่าให้รักนวลสงวนตัว แต่ในวินาทีนี้เธอบอกไมได้ ว่าทำไมเธอถึงยอมเขา

 เป็นภูวดลที่ปล่อยมือเธอก่อน

ในใจเขาอยากจะขอโทษเธอที่ถือวิสาสะ จับมือหญิงสาว แต่เห็นท่าทีหญิงสาวไม่ได้รู้สึกรังเกียจ

 เขาเลือกที่จะไม่พูดอะไร

     แดดยามค่ำ เริ่มจางหายร้านรวงเริ่มเปิดไฟสว่างขึ้น

โคมไฟสีแดงทอดยาวตามถนนรมณีย์

เริ่มสว่างขึ้น    หากยามนี้คุณได้เห็นหญิงสาวชายหนุ่มที่ไม่รู้จักกันมาก่อนคู่หนึ่ง

เดินไปบนทางเท้า ชี้ชวนชม ร้านรวงที่อยู่แถวนั้น 

ลมหนาวของเดือนมกราคมที่มีผลมาจากความหนาวเย็นทางภาคเหนือส่งผลมาถึงทางใต้

หากแต่ความอบอุ่นที่เกิดขึ้นแม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ยาม หากคนทั้งสองตัดสินใจแล้ว อะไรก็มาขัดขวางไม่ได้

     

หญิงสาวรู้สึกโล่งใจ ที่เขาเดินมาเป็นเพื่อนเธอ

 เจนบอกภูวดลว่าเธอสนใจเรื่องสร้อยคอขอเขาแวะเลือกสินค้า

ชายหนุ่มพยักหน้า ชายหนุ่มคิดในใจ  ผู้หญิง หลายคน

ก็เหมือนกันส่วนใหญ่ชอบเครื่องประดับ  เขาและเธอ

เดินมาแวะที่ร้านเธอเดินเข้าไป เครื่องประดับสร้อยคอหลากสีวางเป็นแผง สีเหลือง สีฟ้า

สีแดงส่วนใหญ่ ลักษณะเป็นสร้อยคอ ด้านบนเป็นเชือกประดับดอกไม้ห้าดอก

 เธอหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่ง มาสวม หันหน้ามาทางเขา

 “สวย ไหมค่ะ..”เธอทอดเสียงยาวนิ่งเงียบนิดหนึ่ง 

ทำให้เขาต้องบอกชื่อตัวเองออกไป

 ภูวดลอมยิ้ม  คิดในใจว่าเจนเป็นหญิงสาวที่ฉลาด

ถ้าไม่นับรอยยิ้ม ที่ทำให้โลกสว่างไสว ดูเป็นธรรมชาติ

    ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอทำให้เขานึกถึงดาว

เพื่อนร่วมเรียนมหาวิทยาลัย ที่เขาหลงแอบชอบเธอจนแล้วจนรอด ฟ้าลิขิตให้เขากับเธอ

ได้เป็นเพียงแค่เพื่อนกัน  เขามีความเชื่ออยู่เสมอว่า

  เรื่องของความรัก ไม่มีใครมาแทนใครได้ รักได้ ก็ลืมได้ ....ไม่มีอะไรแน่นอน

   “ภู ครับภูวดล “ เขายื่นมือไปข้างหน้าตั้งใจจับมือกับเธอ เพื่อเป็นการแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

 เป็นหญิงสาวที่หัวเราะเบาๆ เดินห่างมาจากเขา โน้มศีรษะลงเล็กน้อย

พร้อมยกมือขวาผายมืออกไปเหมือนการแนะนำตัวของมาร์ธาดอร์ที่กำลังจะแข่งกีฬาล่อวัวกระทิง

เจนยิ้มสดใส แบบเด็กที่ได้ของเล่นหลังจากที่โดนแม่ปฏิเสธมาตลอด

 เธอคิดขำขำในใจว่าทีฉันเอาคืนบ้างหละ

   “ยินดีที่รู้จักค่ะคุณภู “เธอพูดเสียงนุ่มน่าฟัง  นี่เป็นการรู้จักกันเป็นทางการหรือเปล่า  

เธอเอามือซ้ายสางผม ขยับดึงขากางเกงยีนส์ให้กระชับสางผม  ความเงียบเกิดขึ้น 

  สีหน้าเจนแดงระเรื่อเธอบอกไม่ถูกว่า เธอดูหนังนิยายรักมาก็มาก

    ความรู้สึกจากการจับมือกันครั้งแรกยังไม่จาง ผู้หญิงต้องสงวนท่าทีบ้าง

 

   ภูวดล รู้สึกดีใจและยินดี ที่เห็นหญิงสาวที่รู้จักมีท่าทีเช่นนี้ เขา โค้งตัวและยิ้มรับล้อเลียนท่าทางของเธอ

“ยินดีที่รู้จักและขอบคุณ เจน ทีให้เกียรติ มาเป็น...รวมทางกับผม ภูวดลเกือบเผลอที่จะพูดคำว่าเพื่อนออกไป

แต่ในที่สุด เขาเลือกที่จะใช้คำพูดกลางๆ  ในการเริ่มต้นที่ยังไม่ทราบอนาคต

         ภูวดล แก้เก้อด้วยการหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพสินค้าในร้าน หยิบสินค้าบางชิ้น ขึ้นมาดู

 ปรกติแล้วทุกคนที่ผ่านมาในชีวิตเขา  เขาจะละเอียดอ่อนเสมอ  และสังเกตว่าหญิงสาวที่เขาชื่นชมชอบอะไร 

ต่อไปความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเธอจะเป็นอย่างไร  เจนจะคิดเหมือนเขาหรือเปล่านะ

    ภูวดล ถ่ายภาพไปเรื่อยๆ บางครั้งเขาก็แอบถ่ายเธอ 

เจนเห็นหลายครั้งแต่เธอแสร้งทำไม่เห็น

 ความรักก็อย่างนี้

บางครั้งบางคราวเราก็ไม่ต้องการความสมบูรณ์แบบ

ภูวดลคิดอะไรเพลินๆ เดินไปถ่ายรูปไป

เธออยู่ในร้านเลือกเครื่องประดับเกือบสิบห้านาที  เขาถ่ายรูปเพลินๆไป

     ไม่ทันระวัง เขาก็มาชนหลังเธอโดยบังเอิญ

ทั้งสองหัวเราะพร้อมกันในความซุ่มซ่ามของตัวเอง  ความอึดอัดระหว่างคนสองคนสลายหายไป  

        “ในชีวิตจริงคนเรามีความรู้สึกดีๆมากมาย 

กับใครหลายคน แต่ว่าจะมีสักกี่คนที่สมหวังปรารถนา ไปทุกอย่าง”

     เจนเลือกสร้อยคอ และตุ้มหูสีฟ้าที่ เข้าคู่กัน  

ภูวดลให้เธอลองสวมสร้อยและตุ้มหู ถ่ายภาพเธอไว้

ภาพที่มีหญิงสาวสดใสสวมสร้อยที่ประดับด้วยดอกไม้ กลีบดอกสีฟ้า

ตรงกลางเป็นวงกลมสีแดง ตุ้มหูสีฟ้าสดใส ตัดกับสีผิวขาวนวล รอยิ้มที่สดใส  

ใครไม่รู้กล่าวไว้ว่าผู้หญิงจะสวยสุดยามเธอมีความรัก ชายหนุ่มเชื่อเช่นนั้นจริงๆ

      เมื่อทั้ง สองเริ่มเดินออกจากร้านไปเดินตามแนวของทางเท้าลัดเลาะไป

ตามร้านต่างๆของตึกชิโนโปตุกีสที่มีสีสันหลากหลาย

  ระหว่างทาง หญิงสาวสังเกตเห็นภูวดล หยิบกล้องตัวเล็กขึ้นมาถ่าย

“ท่าทางคุณชอบถ่ายรูป หลังจากเดินมาสักครึ่งทางผ่านร้านผ้าปาเต๊ะ ร้านขายผ้าลูกไม้

  ภูค่ะ คุณดูนั่นซิ คลินิกแพทย์ “ น่ารักจังเลยฉันว่า มีความทันสมัยมากในขณะนั้น

ภูวดลมองตามไปยัง คูหาที่อยู่ตรงข้ามฝั่งถนน  

เขาทำหน้าสงสัย คิดในใจว่าเจนอยากจะบอกอะไรมากกว่านี้หรือเปล่า  เขายกกล้องขึ้นถ่ายภาพ

เธออยากจะบอกว่าเธอเป็นแพทย์ เพิ่งจบใหม่ แต่ขณะเดียวกันเธอตัดสินใจว่า

บางสิ่งบางอย่างรอให้เขาถามเธอเองน่าจะดีกว่าจะดีกว่า....

 

 “สีน้ำมัน สีน้ำใจ

   เธอหยุดแวะที่ร้านผ้าโสร่ง ผ้าปาเต๊ะผ้าลูกไม้ “ชื่อห้าง โชคดี”

 ภูคุณว่าอย่างไรบ้างถ้าจินตนาการว่าฉันอยู่ในชุดพื้นเมืองภูเก็ต

จินตนาการว่าค่ำคืนราตรีของย่านเมืองภูเก็ตจะเป็นอย่างไร”

“เจน คุณอยู่ในชุดไหน คุณก็…โลกก็จะแคบลง อิอิ “ แต่คุณก็น่ารักนะ ภูวดลหยอดคำหวานห้อยท้าย

“บ้าจริง เธอใช้อุ้งมือทุบเขาเบาๆ  ครั้งที่เธอเรียนหนังสือที่มหาวิทยาลัยแถวนครนายก

มีหนุ่มๆในคณะแอบล้อเรื่องความเป็นหมวย ตาชั้นเดียวของเธอ

แต่เธอก็มีเสน่ห์มากพอที่ทำให้มีหนุ่มๆในคณะมาจีบ ...หรือแม้กระทั่งปัจจุบัน

 ..เขาอมยิ้มปล่อยให้เธอได้แสดงความเป็นธรรมชาติของตัวเองออกมา 

       เธอหยุดถามเขาขณะที่เดินมาที่ถนนฝั่งตรงข้าม หน้าร้าน  แกลลอรี่ สีน้ำสีน้ำมัน

 “คุณทำงานอะไร ค่ะ ถ้าฉันทายไม่ผิด หน้าตาคุณเหมือนตำรวจ”

ภูวดลอมยิ้ม มีหลายคนที่เขาพบพานแล้วทายว่าเขาเป็นตำรวจ  ภูวดลไม่ตอบ ปล่อยให้ เจน มีสีหน้าสงสัย ต่อ

      ภูวดลเปลี่ยนเรื่องคุย “ผมคิดว่า ชวนคุณ ไปชมภาพ ในแกลลอรี่ ภาพ ดีไหม

“แววตาเขาเป็นประกายแจ่มใสอย่างเห็นได้ชัด

    เจนมองตามที่เขาชี้นิ้วไป ระยะทางที่เขาเดินมา

ธอแอบสังเกตชายหนุ่มสูงประมาณ๑๗๔เซนติเมตร

ผมยุ่งๆ หน้าตาท่าทางอารมณ์ดี ยิ้มง่ายจริงใจเปิดเผย

 ชุดกางเกงยีนส์ สีฟ้าซีดมีรอยขาดๆตามสมัยนิยม

 สวมเสื้อโปโลสีม่วงสะพายเป้สีส้มดำ ใส่กล้องถ่ายรูปและเลนส์

   เขาเป็นชายหนุ่มที่สวมกางเกงยีนส์ได้สวย  เจนคิดในใจ    

  เขาไม่น่าจะเป็นผู้ชายในสเปคของเธอเลย แต่สิ่งที่เธอประทับใจเขาคือความมีน้ำใจของเขา 

      ระห่างรอข้ามถนน ภูวดลหันหน้าไปทางขวา

รอดูจังหวะที่รถว่าง เขาแตะไหล่เธอเบาๆประคองตอนเธอข้ามถนน

หญิงสาวบอกตัวเองไม่ได้ว่ามีความรู้สึกดีอย่างประหลาด

 แม้เธอเป็นหญิงสาวรุ่นใหม่ที่ไม่ต้องการให้ใครมาดูแลเอาใจมากนัก

    “สวัสดี ครับ หนุ่มเซอร์รูปร่างผอมนุ่งกางเกงยีนส์เก่าๆ

หนวดที่ไม่ได้ไม่ได้โกนโผล่แหรมขึ้นมา นั่งบนเก้าอี้ผ้าใบ

กำลังบรรจงวาดสีน้ำมันบนผืนผ้าใบ กลิ่นน้ามันลินสีด

กระทบเข้าโชยจมูก ละหน้าจากการถือแปรงสีน้ำมัน

มาทักทายคนทั้งสอง

 

  แกลลอรีแห่งนี้ ทำแบบรูปแบบง่ายๆเป็นห้องแถว

  มีชื่อป้ายร้านประดับด้วยโคมไฟสีแดงหน้าร้าน ภาพสีน้ำมัน

สีน้ำส่วนใหญ่เป็นภาพของตึกชิโนโปตุกีส บ้างก็เป็นภาพแอ็บสเทร็กสีสันสวยงาม   แขวนตามผนังต่างๆหน้าร้าน

มีการวางดอกไม้แห้งไว้ประดับ หน้าร้านเขียนชื่อร้านว่า thai  art

นักท่องเที่ยวไทยคงไม่ได้เป็นเป้าหมายหลัก สนนราคาขึ้นอยู่กับขนาดของภาพ...

   เจนสังเกตเห็นท่าทีของภูวดลสดชื่น สนใจจดจ่อไปกับงาน

เขาและเธอเดินดูภาพรอบๆร้าน  เขาช่างมีสมาธิ จดจ่อกับภาพ ใครไม่รู้กล่าว่า ความรักสั้น ศิลปะยืนยาว

เธอทบทวนตั้งแต่นาทีแรกที่เธอพบเขา  

เธอมองชายหนุ่ม  นี่ฉันคนที่มีคู่รักอยู่แล้ว  จะมาตั้งความหวังมากมาย

อะไรกับคนที่เพิ่งรู้จักกัน ชีวิตจริงคงไม่ เหมือนกับในหนัง before sun set  

before sun rise เป็นแค่เพียงนิยาย สุดท้ายก็ต้องจากกันอยู่ดี

 เธอสลัดความคิดนั้นออกจาก สมอง     

"คนจะรักกันคลิกกัน ไม่ต้องคิดมาก ความรักใช้หัวใจ ไม่ใช้เหตุผล. 

“เจนครับ” คุณหิวข้าวหรือยัง ผมขอเป็นจ้ามือเลี้ยงคุณเอง 

ผมอาจจะไม่รวยมาก แต่ผมยินดีและพอใจ  

ขอให้ผมได้มีความทรงจำที่ดี เมื่อผมมาภูเก็ต”เขาพูดสีหน้าจริงใจ

 “  ความรักเป็นเรื่องที่ไม่ต้องคิดนาน.. ภูวดลคิดในใจ...

.เจนพยักหน้า เธอไม่รู้ว่าว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

คิดในใจว่าเธอเกิดมาในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีน

“ มาภูเก็ต  ฉันเห็นมีร้านบะหมี่ฮกเกี้ยนเย็นตาโฟที่วงเวียนน้ำพุ เวลาเกือบหกโมงแล้ว 

“ฉันหิวแล้วหละ  ขอโทษค่ะ ....ถ้าคุณไม่ลำบากใจ ตอนคุณเจอฉัน ฉันได้ยินคุณเรียกฉันว่าดาว 

น้ำเสียงเธออ่อนโยน

อย่าหาว่าฉันละลาบละล้วงเลย ฉันก็เป็นผู้หญิง เราแต่ละคนมีสิทธ์ ที่จะเลือกคนรักและเป็นผู้ถูกเลือก

   “   ใครทุกคนส่วนใหญ่อยากจะมีคนรัก.. น้ำเสียงเธอค่อยลง    คุณอาจจะมองฉันว่าฉันเปิดเผยมากเกินไป..

ภูวดลคุณเคยมีคนรักหรือเปล่าค่ะ”  




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ วันที่ : 23/01/2018 เวลา : 08.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/doctornursethailoyalty
ข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประชาชนไม่ได้มีไว้เพื่อแพ้Honesty is the best policy.

ขอบคุณครับพี่เจ้าหญิงคิดถึงครับ มาอ่านตอนต่อไปด้วยน้าคิดถึงนะครับ อิอิ

ความคิดเห็นที่ 8 นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Chaoying วันที่ : 23/01/2018 เวลา : 08.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Chaoying

หวัดดีจ้า ถนนเมืองเก่าสวยงาม ทั้งกลางวันและกลางคืน ซอยรมนีย์ตอนนี้ยังสวยงามไม่แพ้อดีต

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ วันที่ : 20/01/2018 เวลา : 21.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/doctornursethailoyalty
ข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประชาชนไม่ได้มีไว้เพื่อแพ้Honesty is the best policy.

@หนอนหนังสือห้า
ขอบคุณแฟนคลับ ทั้งเม้นท์งามๆ
มีกำลังใจเขียนมากมายให้จบตอนครับ
เจนกับภูวดล
คราวหน้าจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นตอนเช้าครับ
ขอลคุณหลายๆครับ

ความคิดเห็นที่ 6 นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
หนอนหนังสือ5 วันที่ : 20/01/2018 เวลา : 19.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bookworm5

Before sunset in Phuket😍😍
Romantic score 10/10
รอตอนต่อไปนะคะ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ วันที่ : 20/01/2018 เวลา : 15.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/doctornursethailoyalty
ข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประชาชนไม่ได้มีไว้เพื่อแพ้Honesty is the best policy.

@ขอบคุณแม่หมีครับ ลูกหมีสบายดีนะครับ ไม่ทราบจบมหาวทยาลัยหรือยัง ไม่ได้มาเขียนนานแล้ว ความอบอุ่นของเพื่อนเก่ายังเหมือนเดิม

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ วันที่ : 20/01/2018 เวลา : 15.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/doctornursethailoyalty
ข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประชาชนไม่ได้มีไว้เพื่อแพ้Honesty is the best policy.

@สำรวจฟ้า ขอบคุณที่มาเมนท์ครับ ไม่ได้มาเขียนนานแล้ว
เวิ่นเว้อไปตามอาการ ดาวเจอทุกวันครับแค่แหงนมองไปท้องฟ้า ขำขำครับ

ความคิดเห็นที่ 3 นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
แม่หมี from mobile วันที่ : 20/01/2018 เวลา : 14.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

ดีใจที่ได้เห็นเรื่องราวของเพื่อนเก่าอีกครั้ง

อ่านเพลินสำหรับเรื่องราวที่จะด่อเกิดความรักของเจนและภู น่าติดตามตอนต่อไป

ภาพสีน้ำของนิลสมัยงดงามมากค่ะ

ความคิดเห็นที่ 2 นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
สำรวจฟ้า วันที่ : 20/01/2018 เวลา : 13.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/PeeThong

ตามภูวดลไปท่องเที่ยวด้วยคน อาจจะเจอดาวสักดวง

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ วันที่ : 20/01/2018 เวลา : 09.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/doctornursethailoyalty
ข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประชาชนไม่ได้มีไว้เพื่อแพ้Honesty is the best policy.

สวัสดียามเช้าครับ กลับมาเขียนบล็อก ทักทายเพื่อนเก่าด้วยครับ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

อยากได้ยินว่ารักกัน

yak dai yin wa rak kan

View All
<< มกราคม 2018 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      



[ Add to my favorite ] [ X ]


เมื่อคุณแวะมาblog นี้คุณชอบอ่านแนวไหนมากที่สุด
การเมือง
53 คน
ประเด็นร้อน
3 คน
สุขภาพ หวัด2009 การแพทย์
7 คน
ศิลปะ วาดภาพ บทกลอน ความรัก
9 คน
ท่องเที่ยว อาหาร เรื่อยเปื่อย
5 คน

  โหวต 77 คน