ซินจ่าวเวียดนาม ตอนที่ 2

      ตอนที่ 2 มาแล้ว ว่าแล้วก็ลืมเกริ่นถึงการไปดูงานอีกที่นึงนอกเมืองไปทางใต้สำหรับในวันที่สอง เพราะเราต้องแบ่งทีมเป็น 2 ทีม 1.เราไปเมืองวินลอง 2.อีกทีมอยู่โฮจิมินท์  รถมารอรับตั้งแต่ 06.00 ง่วงซุปเปอร์มากๆ แต่ก้อทนเพราะคนที่มารับเป็นระดับใหญ่โตของที่นี่เหมือนกัน เราจะไปดูงานที่มหาวิทยาลัยแม่โขง ระยะทางประมาณ กทม.-เมืองกาญฯ ประมาณนั้น ระหว่างทางท่านก้อถามเราว่าหิวมั้ย กินอาหารเช้ากันเถอะก้อสั่งให้คนรถจอดริมถนนเป็นร้านเฝอที่มีชื่อของชานเมืองแห่งนี้ (เอ...นี่เราอยู่ไหนก้อไม่รู้อ่ะ) ท่านก้อสั่งให้เราชามนึงเราก้อโอๆสั่งไรมาก้อได้ปรากฎลืมไปไม่กินเนื้อนี่หว่า แต่ก้อต้องสมยอมไปเพราะเดี๋ยวเค้าหาว่ารังเกียจร้านที่เค้าเลือก กินไปอยากร้องไห้ไปเพราะมันเฝื่อนๆ เหม็นๆเนื้อ คงเพราะเราไม่กินเนื้อด้วยมั้ง เราก้อแอบสังเกตท่าทางคนรอบๆร้านเค้าเอร็ดอร่อยกันใหญ่... ก้ออิ่มกันไป ที่นี่ระหว่างทางขับไปขับมาต้องหยุดจ่ายค่าผ่านทางบ่อยมาก คล้ายๆเป็นด่านทางด่วนแต่มันอยู่บนถนนราบๆ งง เหมือนกัน

 9.00 น. มาถึงมหาวิทยาลัยแม่โขง รองคณบดีเค้าออกมาคอยให้การต้อนรับ รู้สึกเขินเล็กน้อยที่เราก้อเป็นแค่ธรรมดาๆคนหนึ่ง : p  นั่งคุยกันสักเล็กน้อยเค้าก้อเอาชาร้อนกับผลไม้ให้เป็นส้มเขียวหวานกับส้มโอ คะยั้นคะยอให้เรากินอยู่นั่นแหละก้อกินซักหน่อยเป็นมารยาท จากนั้นก้อเดินชมมหาวิทยาลัยท่ามกลางแดดอยู่กลางศรีษะเรา เที่ยงก้อกลับไปทำงานในเมืองต่ออีก ไฮไลท์อยู่ที่คืนนี้ทัวร์จะพาเราไปล่องเรือชมบรรยากาศยามค่ำของแม่น้ำไซง่อน ว้าววววว.....

ป้ายทางเข้าร้าน ชื่อไรไม่รู้อ่านมะออกจ้า

เรืองปลาวาฬ (เอ หรือปลาทู) ที่เราใช้โดยสาร ชมทัศนียภาพ ม.ไซ่ง่อนยามค่ำ

ชมดนตรีพื้นเมืองต่ออีกคืนก้อเพลินไปอีกแบบ

โฉมหน้าอาหารในค่ำคืนนั้น

อันนี้เราเอามาจิ้มเอง เหมือนเค้กเลย

และท้ายสุด แออัดยัดเยียดกันเพื่อกลับไปพักผ่อน   สำหรับในวันที่ 2 ก้อถือได้ว่าเหนื่อยพอตัว รีบกลับไปเติมพลังเอาแรงในวันที่ 3

ดีกว่า แล้วพบกันตอน 3 จ้า