เป็นอีกวันนึงที่ตื่นเช้า แล้วก้อดีใจด้วยที่จะมีเพื่อนอีกคนตามมาสมทบเพื่อร่วมผจญภัยไปด้วยกัน จริงๆแล้วโปรแกรมจะต้องชวนกันไปผจญภัยกันที่วียดนามใต้และกลาง 3 คน (ส่วนเหนืออยากไปมาก แต่ไว้โอกาสหน้าเพราะเวลาจำกัดจริงๆเพราะคนที่จะเที่ยวแบบทั้ง เหนือ กลาง ใต้ ได้นั้นต้องมีเวลาอย่างน้อย 15 วันขึ้นไป) พี่อีกคนนอนไปแค่ 2 คืน ทนไม่ไหวกับเสียงเอะอะ บีบแตรรถ ชีก้อเลยขอตัวกลับไปหาครอบครัวก่อนปล่อยให้เราและเพื่อนเหลือกันสองคน ไม่เป็นไรแกคงคิดถึงลูก พูดถึงคนเวียดนามโดยทั่วไปส่วนใหญ่ก้อจะพูดภาษาเวียดนามเลย รองลงมาเป็นภาษาจีน/ฝรั่งเศส (อันนี้ไม่ได้อิงข้อมูลใด อาศัยเห็นเอาเองและด่วนสรุปจากการคลุกคลีอยู่มาสองวัน….ทำเป็นรู้ดีเชียวเรา) ส่วนภาษาอังกฤษนั้นไม่ต้องพูดถึง แทบไม่กระดิกกันเลยดีกว่า เมื่อเทียบกับบ้านเราแล้วขนาดแม่ค้า หรือกระเป๋ารถเมล์ยังงูๆปลาๆได้เลย อย่างน้อยพวกเบสิกคำทักทายก้อยังดี ส่วนแท็กซี่ไม่ต้องพูดถึงบ้านเราขั้นเซียนเลยดีกว่าเวลาเราจะสื่อสารกับคนขับแท็กซี่ของเค้าทีนะต้องทำท่าประกอบการแสดงกันเหนื่อยไม่เบา….. แต่ที่น่าแปลกใจก้อคือพวกลุงcyclo หรือรถลากของเค้านี่กลับพูดฝรั่งเศสกันปร๋อเลย สันนิษฐานว่าคงมาจากการที่ตกเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศสในสมัยก่อน และลุงพวกนั้นคงทันกับยุคที่ว่าพอดี ดูโก้ไม่หยอก  วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทำงานแลเว เย้ เย้ เลิกครึ่งวันว่าจะไปชมเมืองซะหน่อยและจะไปดูแพ็คเกจทัวร์ที่จะไปตะลอนๆกันอีกด้วย โดยเราได้สอบถามข้อมูลเบื้อต้นมาจากสาวเวียดนามที่สามารถสื่อสารกับเราเป็นภาษาอังกฤษได้เธอบอกว่าให้ไปดูที่ถนน Fam Ngnuh Lao ซึ่งบรรยากาศคล้ายกับข้าวสารบ้านเราไม่ผิดเลย มีแต่ฝรั่งแบ็คแพคเต็มไปหมด บวกกับคัมภีร์ที่ใช้เดินทางครั้งนี้ชื่อ “เที่ยวไม่ง้อทัวร์ ตีตั๋วตะลุยเวียดนาม” เค้าแนะนำไว้อย่างดีมากกกกกกกกกก(ย้ำๆๆ) เราเลยได้ไปจองแพ็คเกจที่ บ.ทัวร์ชื่อ Sinh Café ดูแล้วไว้ใจได้เป็นอย่างดีทีเดียวเพราะมีแต่ฝรั่งผมทองแน่นร้าไปหมด ทื่สำคัญพนักงานสามารถพูดภาษาอังกฤษได้เป็นอย่างดีมากกกกกกก โปรแกรมของเราคือ เย็นนี้สี่โมงต้องถึงสนามบินเพื่อจะไปเว้ ดังนั้นตอนนี้เราเลยมีเวลาเดินเล่นชมเมืองโฮจิมินท์อยู่สองชั่วโมง ก่อนอื่นเลยเรียกแท็กซี่ไป Nortre Dam&Post Office (ขอแถมหน่อย ขอแนะนำว่าแท็กซี่ที่นี่ถ้าจะเรียกขอให้ดูบริษัทด้วยนะ VinnaSun is the BEST แถมเวลาจะขึ้นต้องบอกเค้าทุกครั้งว่ากดมิเตอร์ด้วยนะ อย่างโกงพี่ไทย อิอิ) และรูปต่อไปนีน้คือซิตี้ทัวร์ภายใน 2 ชม.จ้า

ที่ทำการไปรณีย์กลาง

รูปแบบคล้ายหัวลำโพงบ้านเรามาก และภาพต่อไปคือตู้โทรศัพท์พร้อมนาฬิกาบอกเวลาแต่ละประเทศ (ขอบอกค่าโทรศัพท์ที่นี่ราคาถูกกว่าภายนอกหลายเท่าตัว แถมไม่หลุดบ่อยอีกด้วย...คุ้ม...)

 ศาลาว่าการ สวยจริงๆ

พอหอมปากหอมคอกันเท่านี้สำหรับ ซิตี้ทัวร์ ไวไวควิก 2 ชม. จากนั้นจึงรีบบึ่งไปแอร์พอร์ตเพื่อที่จะไปเมืองเว้ ปรากฎว่าพอไปถึงเศร้าเลยเครื่องดีเลย์เกือบ 4 ชม.(มีคนเตือนแล้วว่าเวียดนามแอร์ไลน์ ดีเลย์ประจำ...โดนเองเลย) เลยเกิดไอเดียว่าไปซิตี้ทัวร์กันอีกรอบนะเพื่อน ก้อเป็นอันเห็นพ้องวต้องกันจับแท็กซี่เข้าเมือง แต่คราวนี้เราไปแถวๆ ไชน่าทาวน์ ไปวัดจีนไหว้พระเอาฤกษ์เอาชัยให้ทริปต่อๆไปสะดวกและราบรื่น

 มาต่อนะ

สรุปวันนี้ก้อเสียค่าแท็กซี่อ่วมเรยยย กว่าเครื่องจะออก (ของจริง)ก้อปาไปทุ่มนึง ถึงเว้ก้อสองทุ่ม อย่างใจจดใจจ่อเพราะระยะทางจากสนามบินเว้ไปตัวเมืองก้อพอๆกับสุวรรณภูมิเข้าเมืองประมาณนั้นเลย แต่เว้เงียบเหงากว่ามากประมาณว่าทุ่มนึงชั้นปิดบ้านนอนกันหมดขนาดไปถึงสองทุ่มราวกับตีสองก้อไม่ปาน แถมมิเตอร์ก้อขึ้นทีพรวดๆๆๆปาไปเป็นสองแสนห้าหมื่นดองแหนะ เราบอกให้จอดที่พักเลยคือโรงแรม Trang Loung ตามคำบอกเล่าของคุณภู  เมฆพิพัฒน์ (ตลอดทริปนี้ให้เครดิตไปเต็มๆกับคุณภู และหนังสือของเค้าไว้แล้วจะบอกว่าทำไมต้องพูดถึงแกอยู่บ่อยๆ…อย่าพึงรำคาญกันนะ)

ตอนแรกก้อไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันว่าใช่หรือปล่าวน๊าแต่พอกางหนังสืออกเท่านั้นแหละ เป๊ะเลยแถมรีเซฟชั่นก้อรู้ด้วยว่ามีหนังสือเขียนถึงเค้าแหมๆดังไกลจริงๆ รรนี้เทียบได้ประมาณ 2 ดาว แถมที่เราพักก้ออยู่ตั้งชั้นสี่แหนะ ไม่เป็นไรอดทนๆๆท่องไว้ แต่ที่ไหนได้กระเป๋าใบโตมากกกกกกกของและเพื่อนแทบทำเราสลบตั้งแต่บันได้ขั้นที่สามของ รร.ซะแล้ว เฮ้อ ลืมบอกราคาห้องคืนนี้ สิบดอลล่าร์เท่านั้นเองจ้าโออยู่นะมีทั้งแอร์ น้ำอุ่น ทีวี ตู้เย็น ใช้ได้ๆแถมที่สำคัญอินเตอร์เนตให้ใช้ฟรี เย้ และคืนนั้นเองเราก้อได้ตัดสินใจซื้อทัวร์แบบ one day trip at HUE ที่ รร.แห่งนี้เนื่องจากสืบราคาของ Sinh Café มาแล้วที่ รร.น่าจะคุ้มกว่าในราคาที่เท่ากันคือคนละ 6.5 USD ถูกอะไรจะปานนั้น (ราคารวมรถแวน 16 ที่นั่ง ไกด์ภาษาอังกฤษ อาหารกลางวัน แต่ไม่รวมค่าเข้าชมสถานที่แต่ละแห่งอีกที่ละห้าหมื่นดอง)  เอาละห้าทุ่มกว่าแล้วนอนเอาแรงไปเที่ยวเมืองเว้แบบเต็มๆดีกว่านะ