สิ่งที่หมออนามัย พบได้เสมอเมื่อเวลาอยู่เวรรักษาพยาบาล หรือ เฝ้าสถานีอนามัยคนเดียว คือ ภาวะฉุกเฉินทางอุบัติเหตุ ซึ่ง การที่ต้องอยู่เวรคนเดียวทำให้ต้องมีการตัดสินใจ ท่ามกลางความเป็น ความตายของชีวิต คนป่วย ผมเคยเจอกรณี ตกเลือดหลังคลอด ซึ่งตอนนั้นประมาณ พ.ศ. 2536 ผมจบมาทำงานได้เพียง  2  ปี  มีชาวบ้านมาตามไปดูผู้ป่วยที่คลอดที่บ้าน พอไปถึง ผมสังเกตว่าบริเวณใต้ถุนบ้าน ซึ่งเป็นบ้านที่ยกสูงขึ้นจากพื้น แดงไปด้วยเลือด ผมเห็นความผิดปกติ ตรงนี้จึงขึ้นไปบนบ้าน ซึ่งมีหมอตำแยกำลังพยายามดึงรก อยู่ สอบถาม พบว่า รกค้าง ผู้ป่วยเสียเลือดมาก กำลังจะซ็อค  เริ่มตัวเย็น หน้าซีด ผมเลยรีบบอกให้ญาติ นำไปส่งโรงพยาบาลโดยด่วน โดยรีบให้น้ำเกลือเพื่อทดแทนเลือดที่เสียไปซึ่งเสียเวลาแทงน้ำเกลือประมาณ 10 นาที เพราะเส้นเลือดผู้ป่วยยุบเกือบหมดแล้ว พอไปถึงโรงพยาบาล เจอ แพทย์ รีบนำเข้าห้องผ่าตัด ทำการล้วงรก จนรกคลอดได้สำเร็จ

         อีกสถานการณ์หนึ่งคือ เจอเมื่อคืนนี้ ผู้ป่วยอุบัติเหตุ เมาแล้วขับรถชนสุนัข มอเตอร์ไซด์ ล้มลงข้างทาง ข้อนิ้วมือหัก และมีแผลตามตัวประปราย มาถึงสถานีอนามัยเวลาสองทุ่มกว่า ขึ้นมาทำการล้างแผล เย็บแผล  5  เข็ม และฉีดยากันบาดะยัก ให้ยาแก้อักเสบ แนะนำไปโรงพยาบาลเพื่อเอ็กเรย์ดู นิ้วมาหักหรือไม่ ใช้เวลาเกือบชั่วโมง เน่องจากผู้ป่วยเมาแล้วโวยวายเล็กน้อย ก็เลยไม่ฉีดยาชาให้ ฮิฮิ หมอซาดิสม์เหมือนกัน เนอะ รายนี้ก็เรียบร้อยไปได้ด้วยดี มาทำแผลเมื่อเช้าก็ย้ำให้ไปโรงพยาบาลแต่ ดูแล้วคงไม่ไป นะ

          สถานการณ์เช่นนี้ ในอดีต เป็นสิ่งที่พบบ่อย จากภาวะ จน ไม่รู้ ทำให้เกิดการเจ็บป่วยขึ้นมา ปัจจุบัน สิ่งเหล่านี้เริ่มน้อยลงไป แต่ก็จะพบในเรื่องโรคไม่ติดต่อมากขึ้น เช่น เบาหวาน  ทุกหมู่บ้าน จะมีผู้ป่วยเบาหวานไม่ต่ำกว่า 5  คน  บางคน มีสุขภาวะไม่ดี พร้อมกับขาดความรู้ด้านการดูแลสุขภาพ ทำให้ต้องถูกตัดขาไปก็มี

        พวกผมทำงานได้มากน้อยแค่ไหน ไม่รู้ แต่ชาวบ้านให้ความไว้วางใจมาดูแลช่วยเหลือเราตลอด สิ่งเหล่านี้เป็นความภูมิใจจากการที่เราให้ชุมชน และสิ่งตอบแทนที่ชุมชนให้เรานั้น มีค่าทางจิตใจมากกว่า วัตถุ จริงๆ