ผมไม่คิดว่าจะต้องเรียนอะไรอีกแล้ว แต่ผมคิดผิด เพราะอะไรในโลกนี้ล้วนต้องเรียนรู้ทั้งสิ้น ยิ่งที่จะนำมาใช้ในชีวิตประจำวันด้วยแล้วคงต้องเรียนรู้กันแทบทุกวินาที

ครั้นนี้ผมได้รับงานชิ้นใหม่จากทางเจ้านาย หากแต่ศักยภาพของผมยังไม่พอ!

เจ้านายท่านก็ใจดี  จึงได้ส่งผมเข้าไปเรียนเพิ่มในสิ่งที่ผมขาด เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของผมและของบริษัท

สิ่งที่ผมต้องทำมีเพียงการเดินทางไปเรียนแล้วก็นำสิ่งเหล่านั่นมาเสริมสิ่งที่ผมมีอยู่ให้สมบูรณ์มากขึ้น

ผมไม่ใช่คนแรกที่ถูกส่งไปเรียน!

หากผมต้องเตรียมตัวผมควรที่จะถามไถจากพวกเขาใช่หรือไม่?

________________________________________________________________________


“สนุก! เราจะกลายเป็นคนที่เก่งที่สุดในห้อง” คำตอบสั้นๆ ของพี่กอย

พี่เค้าคงเห็นสีหน้าของผมที่ยังไม่เข้าใจ แก่ก็เลยขยายความให้ฟังว่า “สิ่งที่จะไปเรียน หลักใหญ่เป็นสิ่งที่เราพอจะรู้อยู่แล้วบ้าง แต่ต้องไปเรียนเพื่อจะทำให้เข้าใจลึกซึ้งมากกว่านี้”

“คงง่ายสำหรับพี่อยู่หรอก แต่ผมสิ คงยากเอาเรื่องอยู่บ้าง”

“ไม่หรอก อาจารย์เค้าจะค่อยๆ อธิบาย” พี่กอยหยุดนิดหนึ่ง “ไอ้ตรงนี้ละที่พี่ว่ามันจะทำให้เบื่อได้”

“ทำไมละพี่” ผมถาม

“ก็คนที่เข้าไปเรียนบางคนไม่มีพื้นมาเลย ฉะนั้นอาจารย์ก็จะพยายามให้เข้าใจ ต่างจากเราที่พอจะมีพื้นมาบ้าง อธิบายนิดหน่อยก็เกตแล้ว”

“มีคนเข้าเรียนเยอะไหมพี่”

“เต็มที่ 5 คน” พี่กอยตอบยิ้ม

จากนั้นแก่ก็บอกเล่าถึงสถานที่ที่ผมต้องไปเรียน เมื่อผมได้ยินได้ฟังว่าเป็นที่ไหนแล้วก็ต้องบอกว่าเหนื่อยเอาการที่เดียว

ผมพยายามต่อรองขอเป็นสาขาที่อยู่ใกล้ที่พักและห่างจากกลางกรุงหน่อย แต่แก่ก็ยืนยันหนักแน่นว่ายังก็ต้องเป็นที่นี่ เพราะไม่แน่ใจว่าสาขาข้างนอกจะมีคุณภาพเท่าที่นี่หรือเปล่า

เมื่อหลีกไม่ได้ผมก็ต้องทนเอา!

________________________________________________________________________


เช้าวันเสาร์แทนที่จะได้ตื่นสายให้สมอยาก ผมกลับต้องทำทุกสิ่งหาได้ต่างจากจันทร์ถึงศุกร์ไม่

ตื่นเช้าและต้องเข้าเมือง จะต่างกันเพียงทางแยกที่ประตูน้ำเท่านั้น จันทร์ถึงศุกร์ผมจะนั่งรถตรงผ่านแยกประตูน้ำวิ่งตามถนนเพชรบุรีเข้าถนนหลานหลวงออกถนนราชดำเนินกลางได้

หากเป็นวันเสาร์-อาทิตย์ เมื่อรถลงทางด่วนเพชรบุรี ผมต้องนั่งรถประจำทางอีกคันเพื่อเลี้ยวซ้ายไปมาบุญครอง

จำได้ว่าวันแรกผมต้องเผื่อเวลามากพอสมควร เพื่อจะได้ไปถึงโรงเรียนก่อนเวลาและสำรวจสถานที่สักเล็กน้อย เพราะนั่นเป็นสิ่งที่ผมจะทำเสมอเมื่อต้องไปทำอะไรๆ ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย

สำรวจจนพอใจแล้วก็เดินเข้าโรงเรียนอย่างสบายใจ

จริงอย่างที่พี่กอยบอกไว้ ทั้งห้องเรียนมีนักเรียน 5  คนแป๊ะ เป็นคนวัยทำงานรวมทั้งผมด้วย มี 3 คน อีกสองเป็นเด็กนักเรียนหญิงอายุอานามคงจะมัธยมต้นนี่ละ

การเรียนการสอนไม่ถือว่าอืดเช่นเรือเกลือซะทีเดียว เพราะบางทีผมก็ต้องการให้อาจารย์อธิบายเพิ่มเติมเช่นกัน

________________________________________________________________________ 

สามสัปดาห์ผ่าน ผมได้เข้าใจหลักในการทำเว็บไซต์มากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว และนั่นจะเป็นสิ่งที่จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของผมให้มากขึ้นไปด้วย

แต่ทั้งนี้ยังไม่ท้ายที่สุด เพราะยังเหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ ที่ผมยังต้องการการเติมเต็ม เชื่อว่าผมจะสามารถเดินทางผ่านมันไปได้อย่างสบายๆ