สองชายหนุ่มคนเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันตามทางน้อยสายหนึ่ง หนึ่งสูงโปร่ง สวมชุดนักศึกษา อีกหนึ่งรูปร่างอ่วมกว่า แต่ส่วนสูงใกล้เคียงกัน  อยู่ในเครื่องแบบนักศึกษาเช่นกัน ทั้งคู่ดูลุกลี้ลุกล้นคลายกำลังหนีอะไรมาหรือไม่ก็กลัวอะไรสักอย่าง

ไม่มีการพูดคุย ทั้งคู่ต้องการเดินทางให้พ้นชายป่าข้างหน้าให้เร็วที่สุด แต่นั้นก็สายเสียแล้ว!

เมื่อชายสี่ห้าคนวิ่งปราดออกมาจากข้างทางล้อมทั้งคู่เอาไว้ ทั้งหมดคุมหน้า!

“มึงสองคนนี่มันหาที่ตายชัดๆ” เสียงห้วนๆ ของคนตัวโตที่อยู่ด้านหลังพูด  “กูเคยเตือนแล้วใช่ไหม ว่าอย่ามายุ่ง แต่สงสัยพวกมึงคงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง”

“ไอ้เหี้ย จะฆ่ามึงก็ฆ่า ไม่ต้องมาสั่งสอน กูไม่กลัวพวกมึงหรอก” หนุ่มร่างสูงโปร่งตะคอกใส่

คำพูดนี้เสียดแทงใจชายคุมหน้ายิ่งนัก มันตรงปรี่เข้าหาพร้อมกับวัตถุสะท้อนแสงสีขาวยาวเกือบสองฟุต มันตวัดฉับ ร่างหนึ่งทรุดลงกับพื้น ปลายวัตถุสีขาวปรากฏหยดน้ำสีแดง

“สั่งสอนมัน” ชายคนเดิมตะโกนสั่ง

สิ้นเสียงการรุ่มทุบตีสองหนุ่มก็เกิดขึ้นอย่างบ้าคลั่ง คลายดังตัวเหี้ยกำลังแย่งกันฉีกซากร่างนกน้อย

เสียงร้องโหยหวนของทั้งคู่ดังก้องไปทั่วป่า  แต่ใครล่ะจะกล้าพอที่จะเสียงชีวิตเข้ามาช่วยพวกเขา

---------------------------------------------------------------------------------------------------

เสียงร้องเงียบลง ทั้งป่าสงัด ชายคุ้มหน้าทั้งห้าหายไปแล้ว ทิ้งสองร่างที่หอบหายใจอย่างโรยรินไว้กลางทาง เนินนานให้หลังอีกนับชั่วโมงถึงจะมีคนมาพบ แล้วพาพวกเขาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล

นาทีเป็นตายของชีวิต เมื่อทั้งสองถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน มีชาวบ้านจำนวนหนึ่งจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น “เฮ้อ คิดแล้วว่าต้องลงเอยแบบนี้”  คุณลุงวัยห้าสิบกว่าทอดถอนใจ

“ไอ้พวกนี้มันใจบาปจริงๆ” ชายกลางคนพูด “พวกเขาจะเป็นอะไรไหมเนี้ย” น้าผู้หญิงพูดอย่างห่วงใย

ระหว่างนั้นมีกลุ่มชาวบ้านอีกกลุ่มวิ่งเข้ามาสมทบ “ไอ้นันท์ เป็นไงบ้าง” เสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจและห่วงใยดุจชีวิตของมารดา กล่าวขึ้นทันทีเมื่อย่างเท้าเข้ามา “ยังไม่รู้จ๊ะยายลา หมอเพิ่งจะพาเข้าไปเมื่อกี้นี้เอง” น้าผู้หญิงบอก

“แม่บอกแก่แล้วว่าอย่างไปยุ่งกับมัน ทำไมไม่ฟังบ้างน่ะ ฮือๆ” ยายลารำพึงรำพังพราง ร้องไห้พราง

ให้หลังสิบกว่านาที ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก ทุกคนต่างกรูกันเพื่อที่เข้าไป แต่หมอห้ามไว้ แล้วเรียกหาญาติของผู้ป่วย “มีญาติของคนไข้อยู่ไหมครับ”

“มี..มี..ฉันเอง” เสียงยายลา ตอบขึ้นทันควัน หมอพายายลาเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่ง จากนั้นเพียงอีดใจเดียวเสียงร้องไห้ของยายลาก็ดังระงมมาจากข้างในห้อง

ไม่เพียงยายลาเท่านั้นที่ต้องน้ำตาไหลในวันนั้น ชาวบ้านที่เฝ้ารอด้านหน้าห้องฉุกเฉินก็รำไห้เช่นกัน!

---------------------------------------------------------------------------------------------------

ตะวันใกล้ลับขอบฟ้า วิวทิวทัศน์บนสั้นเขื่อนขนาดใหญ่ของประเทศช่างสวยงามยิ่งนัก แต่ใครจะรู้ว่า ความงดงามที่เห็นนี้แปดเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและหยาดน้ำตาของชานบ้าน ที่ไม่มีความผิด!

วันนี้ครบรอบแปดปีของการสูญเสีย “นันท์” นักอนุรักษ์ไร้ชื่อ คนที่ต้องการใช้วิถีชีวิตอย่างเรียบง่าย อยู่กับธรรมชาติ ดูแลยายลาที่แก่ชราลงทุกวัน  

“เอก” ผู้ร่วมชะตากรรมในวันนั้นมีชีวิตรอดดุจปาฏิหาริย์  เขาไม่ได้กลับมายังสถานที่แห่งนี้อีกเลย  เขาหลบใช้ชีวิตอย่างเงียบที่ในภาคใต้ มีครอบครัว และมีชมรมอนุรักษ์ป่าชายเลนในชุมชนเล็กๆ แห่งหนึ่ง

เอกเคยกล่าวกับคนใกล้ชิดว่า “จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เขายังคงจดจำใบหน้าของเหล่าวายร้ายเหล่านั้นได้ดี แม้ว่าจะมีผ้าคุ้มปิดหน้าไว้ก็ตาม  เพราะเขาพวกนั้น แท้จริงก็คือคนที่เราเรียกว่า ส.ส.บ้าง ส.ว.บ้าง นั่งปั้นหน้าแต่งเรื่องชวนเชื่ออยู่ในสภา พวกเขาไม่ได้รับใช้ชาวบ้านเช่นเรา เขารับใช้นายทุน”

“ป่าชายเลนพวกนี้” เอกพูดพรางชี้นิ้วไปตามแนวป่าชายเลนที่ยังอุดมสมบูรณ์ “ผมรู้ว่าพวกเขาต้องการ ไม่ใช่อนุรักษ์น่ะ แต่จะเอาไปทำท่าเรื่อน้ำลึก เพื่อรองรับไอ้อุตสาหกรรมอุบาท” หยุดมองไปรอบๆ อย่างรักและมีความสุข  “ผมยินดีตาย เพื่อจะรักษามันไว้”

---------------------------------------------------------------------------------------------------

การตายของ “นันท์” ไม่สามารถหยุดยั้งการสร้างเขื่อนเพื่อรองรับสิ่งที่นักการเมืองเรียกว่าการพัฒนาได้

แล้วถ้าจะต้องสูญเสีย “เอก” ไปอีกคนนักการเมืองคงมองว่าเป็นเรื่องที่คุ้มแสนคุ้มกับการก่อเกิดอุตสาหกรรมแสนล้าน

แล้วบ้างคนก็จะมีโอกาสเดินเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวแนวใหม่ ที่สร้างจากปูนและเศษเหล็ก

**เรื่องราวทั้งหมดแต่งขึ้นจากจินตนาการ