ฉันคิดว่านักเขียนไทยที่ไม่ได้นับถืออสลามส่วนมาก หากจะเขียนเรื่องใดที่เกี่ยวข้องกับอิสลาม มักจะค้นคว้าข้อมูลจากหนังสือภาษาอังกฤษ หรือไม่ก็จากตำราที่ฝรั่งเขียน  ด้วยคิดว่าตำราเหล่านั้นน่าเชื่อถือ

                                แต่อิสลามนั้นเกิดในตะวันออก ฉันคิดว่าข้อมูลจากตะวันออก ก็น่าน่าเชื่อถือพอกันหรืออาจแข็งแรงกว่าด้วยซ้ำ

                             สำหรับฉันแล้วข้อมูลเกี่ยวกับศาสนาอิสลามในประเทศไทย ที่เขียนและค้นคว้าโดยนักวิชาการมุสลิมไทยหลายๆคนนั้น มีความน่าเชื่อถือไม่ต่างหรือมากกว่านักเขียนตะวันตกเสียอีก เพราะว่า นักวิชาการศาสนาอิสลามของไทย ต่างก็อ่านคัมภีร์อัลกุรอาน และตำหรับตำราศาสนาจากภาษาอาหรับโดยตรงแล้วนำมาแปลเป็นภาษาไทยถ่ายทอดให้มุสลิมไทย

                                   ส่วนนักวิชาการตะวันตกนั้นก็ค้นคว้าเรื่องศาสนาอิสลามเช่นกัน แต่จะด้วยวัตถุประสงค์ใดก็ได้ที่ไม่เกี่ยวกับการศรัทธา เขาก็ต้องค้นจากภาษาอาหรับเช่นกัน แล้วแปลมาเป็นภาษาอังกฤษหรือภาษาแม่ของตนไว้ เพื่อส่งกลับใช้เป็นข้อมูลในแง่ต่างๆ ดีไม่ดี ก็ขึ้นอยู่กับเจตนา แล้วนักวิชาการไทยก็ไปแปล ตีความเอาข้อมูลมาใช้อีกทีหนึ่ง 

                                  ดังนั้นข้อมูลเกี่ยวกับความคิดความเชื่อแบบที่อิสลามคิดนั้น หนังสือส่วนใหญ่ที่ฉันนำเอามาอ้างอิงนั้น มาจากนักเขียนตะวันออกเป็นส่วนใหญ่ และนักวิชาการตะวันออกเหล่านี้นี่แหละที่เชื่อมต่อยุคสมัยของอิสลามตั้งแต่กำเนิดสืบมาจนปัจจุบันโดยมิได้มีช่วงใดในประวัติศาสตร์หายไปให้ต้องมาปะติดปะต่อกัน แม้นักวิชาการเหล่านั้นจะมาจากหลายชาติพันธุ์ภาษาก็ตาม

                                     ส่วนตำราที่เขียนโดยนักวิชาไทยมุสลิมที่ค้นคว้าเขียนหนังสือศาสนาเป็นภาษาไทยเพื่อชาวไทยนั้นก็มีความน่าเชื่อถือได้ ไม่ต่างจากหนังสือที่พูดถึงความเชื่ออิสลามโดยนักวิชาการตะวันตก  ภูมิใจในความเป็นมุสลิมไทยเถิดว่า  เราก็มีนักวิชาการศาสนาอิสลามที่ชัดเจนไม่แพ้ที่ใดในโลก   ถึงแม้โดยสถิติจะบอกว่ามีมุสลิมในไทยประมาณ 2-3%เท่านั้น  แต่เราก็มีบุคคลากรมุสลิมที่ตั้งใจเรียนวิชาการอิสลามด้วยจริงใจและจริงจังเพื่อไทยมุสลิม