จะเห็นได้ว่ามุสลิมในช่วงเวลานั้นอดทนอย่างมากที่จะไม่ตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น โดยบางส่วนก็ใช้วิธีอพยพหลบหนี เพียงแต่ขอให้รักษาซึ่งศรัทธาที่มีต่ออิสลามเท่านั้นเป็นเป้าหมาย  เมื่อพวกกุเรชเห็นว่าวิธีคว่ำบาตร แบบที่สหประชาติปัจจุบันใช้กับประเทศที่เห็นว่าไม่อยู่กับร่องกับรอยตามมาตรฐานที่อเมริกาวางไว้ ไม่ได้ผล มาตรการคลาสสิคที่มีมาเป็นพันปีจนถึงปัจจุบันก็คือ การกักขังหรือปิดล้อม

                   เมื่อพวกกุเรชเห็นว่า อิสลามกำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว และบรรดาผู้ที่อพยพไปเอธิโอเปีย ได้รับการต้อนรับอย่างดี ประกอบกับอบูฏอลิบผู้เป็นลุง ผู้อุปการะท่านนบี ได้ให้การสนับสนุนการเผยแผ่ศาสนาของท่าน

                    บรรดาผู้นำกุเรชจึงได้วางแผนที่จะสังหารท่านนบีทางอ้อม ทั้งนี้โดยการบีบบังคับให้สมาชิกของตรุกูลฮาชิม เข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งเรียกว่า "หุบเขาอบูฏอลิบ" พร้อมกับมีคำสั่งมิให้อาหรับเผ่าอื่นคบค้าสมาคมด้วยเป็นอันขาด และได้มีการเขียนสัญญาว่า

                         "จะทำการกักขังตระกูลฮาชิม(ตระกูลของท่านนบี) มิให้มีการติดต่อและคบค้าสมาคมกับตระกูลนี้เป็นอันขาด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาหาร เสื้อผ้า เครื่องใช้ ฯลฯ อย่างเด็ดขาดจนกว่าตระกูลนี้จะยอมมอบท่านนบีมูฮัมหมัดมาให้พวกเขาสังหาร"

                        ท่านนบีและครอบครัวตลอดจนบรรดาวงศ์ญาติได้ถูกกักขังในที่ราบลุ่มแห่งนี้ท่ามกลางความทรมานอย่างแสนสาหัสเป็นเวลาถึง 3 ปีคือนับตั้งแต่ ปีที่ 7 ถึงปีที่สิบแห่งการเป็นนบี

                      ในปีแรกที่ถูกกักขังมิได้รับความลำบากมากมายนัก เพราะเสบียงอาหารเครื่องใช้ต่างๆที่นำติดตัวไปยังมีพอกินพอใช้อยู่  แต่พอถึงกลางปีที่สองและต้นปีที่สาม  อาหารการกินได้หมดลง จะติดต่อซื้อจากภายนอกก็ไม่ได้  ในที่สุดท่านนบีและบรรดาพวกพ้องต้องรับประทานไบไม้ประทังชีวิต

                       สภาพนี้เป็นสภาพที่น่าเวทนายิ่ง ในระยะหลังๆผู้นำของมักกะฮ์บางคนที่มีใจเมตตาไม่ทนดูสภาพเช่นนี้ต่อไปได้  เขาจึงได้ไปฉีกสัญญาที่ประกาศไว่ที่วิหารกะอ์บะฮ์ แต่เมื่อเปิดดูก็เห็นว่าสัญญานั้นได้ถูกปลวกแทะกินเสียสิ้น โดยเหตุนี้บุคคลในตระกูล ฮาชิม ผู้อดอยากจึงได้รอดพ้นวิกฤติการณ์อันเลวร้ายนี้ไปได้  และได้กลับไปยังบ้านของตน อย่างไรก็ตาม ความลำบากของมุสลิมก็มิได้ลดน้อยลงไปแต่ประการใด ทั้งนี้เพราะชาวมักกะฮ์ยังมุ่งมั่นทำลายล้างอิสลามต่อไป