"ในสิบปีแห่งการเป็นนบีคือ หลังจากที่ได้ออกจากที่กักกันเพียงเวลาไม่นาน อบูฏอลิบ(ลุงผู้สนับสนุนท่าน)ได้ล้มป่วยลง ก่อนที่ท่านจะสิ้นชีวิต ท่านนบีและอบุญะฮัล(ลุงผู้ต่อต้าน)ได้นั่งอยู่ใกล้ๆ ท่านนบีได้กล่าวกับคุณลุงของท่านว่า

                     "โอ้ ลุงของฉัน ก่อนที่ท่านจะตายหากท่านกล่าว ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลเลาะฮ์ ในวันปรโลก ฉันจะเป็นพยานในการรับนับถือศาสนาอิสลามของท่าน"

                       ทันใดนั้น อบู ญะฮัลได้กล่าวคัดค้านขึ้นว่า

                     "อบู ฏอลิบท่านจะละทิ้งศาสนาของอับดุลมุฏฏอลิบ(ผู้เป็นพ่อ)พระนั้นหรือ"

                      ในที่สุด อบูฏอลิบ ก็กล่าวออกมาว่า

                     "ฉันจะตายในศาสนาของอับดุลมุฏฏอลิบ"

                    แล้วท่านก็หันมาพูดกับท่านนบีว่า

                    "แท้จริงฉันอยากกล่าวคำปฎิญาณ แต่พวกอาหรับจะกล่าวหาว่าฉันกลัวตาย"

                    เมื่อท่านกล่าวเช่นนั้นแล้วท่านก็สิ้นใจ โดยมิได้เข้ารับอิสลาม ขณะนั้นท่านอายุ80 ปี

                   หลังจากนั้นไม่กี่วัน นางคิดียะฮ์ ภรรยาของท่านก็ล้มป่วยลงอีกคน  และได้เสียชีวิตในเดือนรอมฎอน ปีที่10 แห่งการเป็นนบีขณะอายุได้65 ปี

                     การจากไปของบุคคลทั้งสองนำความโศกเศร้ามาสู่ท่านนบีเป็นอย่างมาก เพราะทั้งอบูฏอลิบ และนางคอดียะฮ์ต่างเป็นพลังสนับสนุนท่าน  เมื่อเขาทั้งสองจากไป  ทำให้ศัตรูยิ่งทวีความกล้า วันหนึ่งขณะที่ท่านนบีกำลังนมัสการอยู่ ณ. วิหารกะอ์บะฮ์ พวกกุเรชได้ใช้ฝุ่นโรยบนศรีษะของท่านและเอาสิ่งสกปรกโสโครก ขว้างไปที่หลังของท่าน แต่ท่านมิได้โกรธเพียงยกมือวิงวอนต่อพระองค์อัลเลาะฮ์ว่า

                   "โอ้ พระองค์อัลเลาะฮ์ ขอพระองค์ได้ทรงโปรดให้อภัยแก่พวกพ้องของฉัน แท้จริงเขาเหล่านั้นไม่รู้"

        (ชีวประวัติ ท่านศาสนทูตมูฮัมหมัด ซ.ล. นิตยสารสายสัมพันธ์(ฉบับพิเศษ) น.105-106)

                   แม้จะเป็นสิบปีแห่งความยากลำบากท่านก็ไม่เคยท้อถอย ท่านยังคงมุ่งมั่นในหน้าที่ของศาสนทูตของพระเจ้าต่อไป ท่านได้เดินทางออกไปทางใต้ของมักกะฮ์ราว 80 กิโลเมตรแต่เพียงลำพัง ชื่อเมือง ฏออีฟ ชาวเมืองมิได้ต้อนรับท่าน เพราะคำสอนของท่านห้ามดื่มสุรา แต่เมืองนี้เป็นเมืองปลูกองุ่น และเป็นแหล่งผลิตเหล้าองุ่นที่สำคัญในแถบนั้น  พวกเขาต่างให้พวกบ่าวทาส และคนงานออกมาขว้างปาท่านนบี พอท่านนบีล้มลง พวกนั้นก็จะพยุงท่านขึ้นมาเมื่อท่านเดินต่อ พวกนั้นก็เอาหินขว้างปาใส่อีก จนท่านได้รับบาดเจ็บเลือดไหลโทรมและบาดเจ็บที่ข้อเท้า ท่านจึงหนีเข้าไปหลบในสวนแห่งหนึ่ง และท่านได้ขอพรว่า

                           "โอ้อัลเลาะฮ์ ข้าพระองค์ขอร้องทุกข์ต่อพระองค์ ในการมีพลังที่อ่อนแอของข้าพระองค์  ในการน้อยด้วยเลห์ของข้าพระองค์ และการมีฐานะต่ำต้อยในหมู่มนุษย์ โอ้ พระผู้ทรงเมตตายิ่ง พระองค์ คือ พระผู้เป็นเจ้าของผู้อ่อนแอทั้งหลาย"