อิบนุ คอนดูน(ตาย คศ.1406) ผู้ประพันธ์หนังสือที่มีชื่อเสียงเรื่อง "มุกอดดิมะฮ์" (ซึ่ง อัลเบิร์ต ฮูรานี ใช้เป็นฐานในการเขียนหนังสือเรื่อง ประวัติศาสตร์ชนชาติอาหรับ ) ได้ชื้ให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างวรรณกรรมกับอัลกุรอาน และความแตกต่างระหว่าง "ซอจญ์" กับอัลกุรอานไว้ตอนหนึ่งว่า

                       "เราควรจะรู้ว่า ภาษาอาหรับและการพูดภาษาอาหรับนั้น ถูกแบ่งออกเป็นสองสาขาด้วยกัน  สาขาหนึ่งคือ บทกวีร้อยกรอง....อีกสาขาหนึ่งคือร้อยแก้ว นั่นคือ คำพูดที่ไม่มีฉันทลักษณ์ กุรอานอยู่ในประเภทร้อยแก้ว แต่อย่างไรก็ตาม ก็มิได้จัดอยู่ในประเภทใดในสองประเภท กุรอานไม่อาจถูกเรียกว่าเป็นร้อยแก้วตรง และร้อยแก้วสัมผัส แต่กุรอานแบ่งออกเป็นวรรคๆ แต่ละวรรคจะหยุดตรงที่มันสมควรจะหยุด และมันก็ถูกกล่าวต่อไปใหม่และ "ถูกกล่าวทบทวนใหม่" ตัวอักษร(ฉันทลักษณ์)ซึ่งจะทำไห้รูปแบบของร้อยแก้วที่มีสัมผัสนั้นไม่จำเป็นและฉันทลักษณ์(ที่ไม่ใช่บทกวี)ก็เกิดขึ้น  สภาพเช่นนี้คือสิ่งที่อัลกุรอานแต่ละวรรคเป็นอยู่"

                         อรรถรสทางภาษานั้นฉันคิดว่าไลคงต้องอ่านจากภาษาอาหรับเองเพราะ การแปลอัลกุรอานเป็นภาษาไทยนั้นทำได้เพียงการให้ความหมายเท่านั้น

                          -"อัลเลาะฮ์ได้ทรงประทานคำกล่าวที่ดียิ่งลงมา คือ คัมภีร์(ซึ่งมีโองการทั้งหมด) คล้องจองกัน  ซ้ำกัน"-

                                                         (อัลกุรอาน39/23)

ลีลา

                       กุรอานเองมีเรื่องราวมากมาย ซึ่งอัลกุรอานเองได้กล่าวถึงไว้

                 -"เรา(อัลเลาะฮ์)บอกแก่เจ้า(มูฮัมหมัด)ซึ่งที่ดียิ่งของบรรดาเรื่องราวตามที่ เราวะฮีย์(ทางนำ)อัลกุรอานนี้แก่เจ้า......."

                                               (อัลกุรอาน 12/3)

                เรื่องราวต่างๆเหล่านี้ซึ่งอธิบายและเน้นประเด็นสำคัญๆ ของสารแห่งอัลกุรอานได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์ในแง่ต่างๆ ต่อไปนี้เป็นรูปแบบที่มีอยู่ดาษดื่นในอัลกุรอาน

                         -  การอธิบายถึงสารแห่งอิสลามโดยทั่วไป

                         -  ทางนำและข้อตักเตือนทั่วไป

                        -  สร้างความเชื่อมั่นของท่านนบีและต่อบรรดาศรัทธาชน

                       -    การเตือนถึงบรรดานบี(ศาสนทูต)คนก่อนๆและการฝ่าฟันของศาสนทูตเหล่านั้น

                       -   การชี้ให้เห็นถึงความต่อเนื่อง และสัจธรรมของสารที่นบีมูฮัมหมัดนำมา

                       -   การจัดเตรียมข้อโต้แย้งต่อคนบางกลุ่ม เช่น ยิวและคริสต์

                          เกี่ยวกับเนื้อหาของเรื่องเหล่านี้ เราอาจแยกได้เป็นสามประเภทดังนี้

          1  เรื่องของท่านศาสนทูตของอัลเลาะฮ์ คนของท่าน สารของท่าน การเรียกร้องเชิญชวน

               ของท่าน และการถูกกลั่นแกล้งต่างๆนาๆ เช่น เรื่องราวของ นุฮ์(โนอาห์) เรื่องราวของ

               นบีมูซา(โมเสส)นบีอีซา(พระเยซู) และคนอื่นๆอีกหลายคน

           2  เรื่องเล่าอื่นๆเกี่ยวกับผู้คนและเหตุการณ์ในอดีต เช่น เรื่องราวเกี่ยวกับชาวถ้ำ

                 หรือ ซุลก็อร์นัยน์(กษัตริย์ นักเดินทางองค์หนึ่ง)

            3   การอ้างถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสมัยท่านนบีมูฮัมหมัด เช่น สงครามบัดร์ สงครามอุฮุด

                  สงครามอะห์ซาบ เป็นต้น