(ฉบับที12)

                             วันที่......เดือน...........................................พ.ศ.

ขอสันติจงมีแด่ไลลาน้องรัก

                         ฉบับนี้ฉันคิดว่าเราน่าจะมาลองดูแง่มุมการเกิดจักรวาลในทัศนะของวิทยาศาสตร์บ้าง ก่อนที่จะพูดถึงการเกิดจักรวาลในแนวทางของอัลกุรอาน

                                การก่อรูปและวิวัฒนาการของการแล็กซึ่ ดวงดาวและระบบดาวพระเคราะห์

                     " ในที่ว่างอันกว้างใหญ่มหาศาลซึ่งบัดนี้กาแล็กซี่เข้าไปอยู่นั้นแต่เดิมมีอะไรอยู่ วิทยาศาสตร์สมัยใหม่สามารุตอบคำถามนี้ได้เพียงแต่ระยะเวาหนึ่งแห่งการวิวัฒนาการของจักรวาลเท่านั้น แต่ไม่สามารถบอกได้วาที่แยกช่วงเวลา จากเรานั้นยาวนานสักกี่ปี

                          ในระยะต้นๆ เท่าที่วิทยาศาสตร์สมัยใหม่จะสามารถค้นไปถึงนั้น วิทยาศาสตร์สมัยใหม่มีเหตุผลที่จะถือว่าจักรวาลสร้างขึ้นจากมวลสารที่เป็นก๊าซ ส่วนใหญ่ประกอบด้วยก๊าซ ไฮโดรเจน และก๊าซฮีเลียมจำนวนหนึ่งซึ่งกำลังหมุนไปอย่างช้าๆ  ในภายหลังกลุ่มก๊าซในอวกาศได้แตกออกเป็นเศษหลายๆ กลุ่มซึ่งแต่ละกลุ่มมีขนาดและมวลสารใหญ่มาก ใหญ่เสียจนผู้เชี่ยวชาญในวิชา ฟิสิกส์ดาราศาสคตร์ประมาณไว้ว่าเท่ากับ 1 ถึง 100 เท่าของขนาดของดวงอาทิตย์(ดวงอาทิตย์ใหญ่กว่าโลก 300,000 เท่า) ตัวเลขเหล่านี้ทำให้เราพอนึกถึงความใหญ่มหึมาของกลุ่มก๊าซที่ออกมาในตอนแรกซึ่งก่อกำเนิดแก่กาแล็คซี่ทั้งหลายได้

                                  ชิ้นส่วนที่แตกออกมาใหม่นี้กลายเป็นดวงดาวทั้งหลาย ครั้นแล้วก็ได้มีการแทรกแซงของกระบวนการที่ทำให้เข้มข้นตามมา ซึ่งมีแรงถ่วงเข้ามามีบทบาทด้วย( เนื่องจาก เทหวัตถุเหล่านี้ต่างหมุนเร็วเข้าทุกที) รวมทั้งแรงดันและอิทธิพลของสนามแม่เหล็กและการส่งรัศมีของดวงดาวต่างๆ กลายเป็นมันวาวไปในขณะที่มันหดตัวและเปลี่ยนรูปแรงถ่วงกลายเป็นพลังงานความร้อน ปฏิกิริยา ความร้อนบวกนิวเคลียร์เข้ามามีบทบาท และปรมณูที่หนักๆ เกิดขึ้นโดยการหลอมละลายของปรมณู อื่นๆซึ่งเบากว่า นี่คือ เหตุที่ก๊าซไฮโดรเจนกลายเป็นฮีเลียม แล้วกลายเป็นคาร์บอนและออกซิเจนจบลงด้วยการเป็นโลหะและกมาไม่ใช่โลหะ ดังนั้นดวงดาวจึงมีชีวิตของมันเอง และวิชาดาราศาสตร์สมัยใหม่ได้แยกดวงดาวตามวิวัฒนาการของมัน ดวงดาวก็ตายได้เหมือนกัน ได้มีการสังเกตเห็นว่าในขั้นตอนสุดท้ายของวิวัฒนาการของมัน  ดวงดาวบางดวงได้ระเบิดเข้าข้างในอย่างรุนแรงจนกลายเป็นศพไปจริงๆ