คราวนี้เรากลับมาดูว่าหลังจากที่อับรามหรืออับราฮัมแยกทางกับโลทหลานชายของท่านแล้ว ชีวิตของท่านดำเนินต่อไปอย่างไรตามพระคัมภีร์ไบเบิ้ลเดิม

                        ปฐมกาล 15:1  อยู่มาพระดำรัสของพระเจ้ามาถึงอับรามด้วยนิมิตว่า "อับรามเอ๋ย เจ้าอย่ากลัวเลย  เราเป็นโล่ของเจ้า  บำเหน็จของเจ้าจะยิ่งใหญ่"

                        3  อับรามทูลว่า  "พระองค์มิได้ประทานบุตรให้แก่ข้าพระองค์  แล้วคนที่เกิดในบ้านของข้าพระองค์ก็เป็นผู้ได้รับมรดกของข้าพระองค์

                        4 ครั้นแล้วพระดำรัสของพระเจ้าได้มาถึงอับรามว่า  "คนนี้จะไม่ได้รับมรดกของเจ้า แต่บุตรชายของเจ้าจะเป็นผู้ได้รับมรดกของเจ้า"

                        7  แล้วพระองค์ก็ตรัสแก่อับรามว่า "เราคือพระเจ้าที่พาเจ้าออกจากเมืองเออร์ ของชาวแคลเดีย  เพื่อยกดินแดนให้เป็นกรรมสิทธิ์ของเจ้า"

                       8 อัลรามทูลว่า "ข้าแต่พระเจ้า  ข้าพระองค์จะรู้ได้อย่างไรว่า จะได้ดินแดนนี้เป็นกรรมสิทธิ์"

                      9  พระองค์จึงตรัสแก่อับรามว่า "เอาลูกวัวตัวเมียอายุสามปี  แพะตัวเมียอายุสามปี และแกะตัวผู้อายุสามปี  นกเขาหนึ่งกับนกพิราบโตตัวหนึ่งมาให้เรา"

                      10 อับรามนำสัตว์เหล่านั้นมาถวายและผ่ากลางตัว  วางข้างละซีกตรงกันแต่นกนั้นหาได้ผ่าไม่

                       17 ครั้นดวงอาทิตย์ตกแล้วค่ำมืด  ก็มีเตาที่ควันพลุ่งอยู่และคบเพลิงเลื่อนลงมาระหว่างกลางซีกสัตว์เหล่านั้น

                  18   ในวันนั้นพระเจ้าทรงทำพันธสัญญาไว้กับอับราฮัมว่า  "เรามอบดินแดนนี้ให้เชื้อสายของเจ้าแล้ว ตั้งแต่แม้น้ำอียิปต์ไปภึงแม้น้ำใหญ่ คือ ยูเฟรติส

                      คราวนี้เรากลับมาดูอัลกุรอานที่กล่าวถึงความนอบน้อมถ่อมตัวด้วยความศรัทธามั่นต่ออัลเลาะฮ์  และการให้คำสัญญาต่ออัลเลาะฮ์ ของท่านนบีอิบรอฮีม

                      -"จงรำลึกถึงขณะที่พระผู้อภิบาลของเขา (อิบรอฮีม) ได้กล่าวแก่เขาว่า เจ้าจงยอมจำนนเถิด  เขากล่าวว่า ฉันได้ยอมจำนนแก่พระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก"-

                                                   (อัลกุรอาน 2/131)

                     -"และจงรำลึกถึงขณะที่อิบรอฮีมกล่าวว่า โอ้พระผู้อภิบาลของฉัน  โปรดได้ทรงให้ฉันเห็นเถิดว่า พระองค์ทรงให้บรรดาผู้ที่ตายมีชีวิตขึ้นมาได้อย่างไร  พระองค์ตรัสว่า "เจ้าไม่เชื่อดอกหรือ" อิบรอฮีมกล่าวว่า "หามิได้  แต่ว่า เพื่อหัวใจของฉันจะได้สงบ"  พระองค์ตรัสว่า "เจ้าจงเอานกมาสี่ตัว (นกแต่ละตัวมีสีสันและรูปร่างแตกต่างกัน)  เจ้าจงเลี้ยงมันให้คุ้นแก่เจ้า (เพื่อที่จะได้จำได้) และสับมันเป็นท่อนๆ ภายหลังเจ้าจงวางส่วนหนึ่งไว้บนภูเขาทุกลูก(บริเวณที่ท่านอาศัยอยู่)แล้วจงเรียกมัน มันก็จะมายังเจ้าโดยรีบเร่ง  และพึงทราบเถิดว่า แท้จริงอัลเลาะฮ์นั้น  เป็นผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงปรีชาญาณยิ่ง"-

                                                    (อัลกุรอาน 2/261)