หลังจากพาไปชมน้องเก้งและพี่กวางกันแล้ว  ผมจะพาไปดูสัตว์อีกกลุ่มที่พบบ่อยได้บ่อยในการไปเขาใหญ่ครั้งนี้ครับ 

ผมได้เดินไปน้ำตกเหวนรก  ในช่วงเดือนที่ฝนตกจนชุ่มชื้นแบบนี้ สองข้างทางเต็มไปด้วยพืชต้นเล็กต้นใหญ่ ซึ่งเป็นที่ซุกซ่อนสิ่งที่น่าสนใจมากมาย  ทำให้ผมเดินหันซ้ายขวา ก้มหน้าดูตามพื้นและตามใบไม้ จนไม่ได้เงยหน้าดูนกเลย

และสัตว์ที่เป็นดาวเด่นของเส้นทางนี้ ก็คือพวกตัวชวนคัน หรือเจ้าบุ้งนี่เอง

หมายเหตุ สำหรับผู้ที่ไม่ชอบพวกหนอนบุ้ง โปรดระมัดระวังภาพต่อไปนี้ด้วยนะครับ

เจ้าตัวชวนคันพวกนี้แหละครับ  ไต่กันตามใบไม้ กิ่งไม้ ทางเดิน แม้แต่ราวจับของสะพาน จนต้องดูกันให้ดีๆ เพราะไม่งั้นคงได้สัมผัสตัวมันแน่ๆ

พวกมันเป็นหนอนของผีเสื้อกลางคืนที่ขนยาวสวยงาม แต่ผมก็ไม่รู้ว่าของผีเสื้อชนิดไหนเหมือนกัน บุ้งดำขนขาวแต่ละตัวมีลักษณะทรงผมแตกต่างกัน  ผมตั้งชื่อส่วนเจ้าตัวข้างบนนี้ว่า บุ้งชิสุ

ตัวนี้ผมตั้งชื่อว่า บุ้งนางพญาผมขาว
เจ้าบุ้งดำขนขาวยาวปุกปุยพวกนี้มีฝีเท้าเร็วพอใช้  พี่เจ้าหน้าที่บอกว่าถ้าโดนก็ไม่ถึงกับคันมาก และเราสามารถให้มันเดินบนฝ่ามือได้ เพราะที่ขามันไม่มีขน (แต่หลังมือไม่ได้นะครับ เพราะบอบบางกว่าฝ่ามือ) 

ตัวนี้มีขนไม่ฟูมาก แต่มีสีเหลืองแซมด้วย ตั้งชื่อว่า บุ้งไฮไลต์ ละกัน

ผมพบว่าระหว่างที่ดูภาพพวกตัวบุ้ง มันจะมีบางอย่างชวนให้คันขึ้นมา  โดยเฉพาะตอนที่เห็นตัวจริงๆ หรือเวลาเข้าไปถ่ายรูปใกล้ๆ  เราจะอุปทานไปว่าคันหรือรู้สึกว่ามีพวกมันเกาะอยู่ข้างหลัง  ผมเองก็ไม่ได้พิสมัยบุ้งเท่าไรนัก เพราะสัตว์ที่ผมเกลียดที่สุดในโลกก็คือ หนอนแก้ว ญาติของมันนั่นเอง  แต่เพื่อหน้าที่แล้ว ผมต้องทำใจกล้าเข้าไปถ่ายรูปมันใกล้ๆ (ฟังดูดีทีเดียว)

บุ้งที่นี่มีหลากสีและหลากชนิดมากเลย ชนิดสีส้มนี้ตัวเล็กกว่าตัวอื่น และอัตราชวนคันไม่มากเท่าไร

ตัวนี้ใหญ่กว่าและอัตราชวนคันสูงกว่าเยอะ อาจเป็นเพราะขนมันดูแข็ง และสีแดงทำให้รู้สึกร้อนแรง
ลองสังเกตนะครับ บุ้งยิ่งขนรุงรังและสีสันสดใสแสบตายิ่งทำให้เรารู้สึกคันหรือแสบร้อนมากขึ้น

ส่วนเจ้าบุ้งตัวนี้ ขนชวนสยองมาก อัตราชวนคันระดับ Maximum ในภาพมันกำลังจะเข้าดักแด้พอดีครับ มันเกาะใบไม้และเริ่มปล่อยใยออกมา  อยากรู้เหมือนกันครับว่ามันจะโตมาเป็นผีเสื้ออะไร และจะสวยแค่ไหน

พอเห็นพวกมันเจ้าบุ้งเยอะแบบนี้แล้ว ก็ทำให้คิดว่า ทำไมเราดูแต่ผีเสื้อกัน เราไม่ลองดูหนอนผีเสื้อบ้างหรือ  เพราะพวกมันก็ทั้งแปลก น่ารัก น่าขยะแขยง และก็สวยดี  น่าจะมีการศึกษาหรือมีคู่มือดูหนอนผีเสื้อบ้างนะครับ

แต่พอมาคิดดูแล้ว.. สาเหตุหนึ่งที่คนไม่ค่อยนิยมก็คงเพราะรูปร่างของมันไม่ค่อยชวนดูสักเท่าไร  คุณผู้หญิงส่วนใหญ่คงส่ายหัวแน่ๆ ถ้าชวนไปดูหนอนผีเสื้อ

นอกจากตัวชวนคันพวกนี้แล้วก็ยังมีสัตว์เล็กๆ ที่ผมไปแอบส่องมาจากเส้นทางน้ำตกเหวนรก

จิ้งเหลนน้อย วิ่งตัดหน้าไปในระยะที่เกือบเจอเหยียบได้

กิ่งไม้เดินได้...
เจ้าตั๊กแตนกิ่งไม้นี่เอง ลองดูสิครับตรงไหนเป็นขา ตรงไหนเป็นหนวด  เห็นไหมว่าขาคู่แรกข้างขวาของมันหักไป (ผมไม่ได้ทำนะ มันหักอยู่แล้ว)

นี่เป็นตัวอย่างที่ไม่ค่อยดีนะครับ สำหรับการจับแมลงมาแบบนี้ แม้ผมจะรู้ว่าแมลงตัวไหนเป็นอันตรายหรือไม่ และรู้วิธีจับมันโดยไม่ให้มันได้รับอันตราย  แต่สำหรับคนที่ไม่รู้หรือเด็กๆ ที่เห็นภาพนี้แล้วไปทำตาม ก็อาจเกิดอันตรายทั้งกับคนหรือสัตว์ได้ครับ

มดหนามกระทิง (น้าเกรียงบอกมา) ตัวใหญ่ทีเดียว  แต่พอมันเป็นมดดำ เราก็รู้สึกว่ามันคงกัดไม่เจ็บเท่ามดแดง
อืม...เมื่อลองคิดถึงมดและเจ้าบุ้งพวกนั้น เราอาจพอบอกได้ว่า สีแดงหรือส้มเป็นสีที่ใช้เตือนถึงพิษสงในตัวสัตว์ เมื่อสัตว์อื่นเห็นก็จะคิดได้ว่าอย่าไปยุ่งกับมันดีกว่า

แมงมุมตัวนี้ชื่อว่า แมงมุมหลังหนามเขาโง้ง  ซึ่งเขามันก็โง้งสมชื่อจริงๆ ในภาพมันกำลังตีลังกาอยู่ครับ

หอยทากประหลาด มีเปลือกเหมือนไม่เต็มเปลือก ไม่รู้ว่ากำลังสร้างเปลือกใหม่หรือเป็นลักษณะปกติของชนิดนี้อยู่แล้ว

แมลงอะไร... ผีเสื้อกลางคืนใช่หรือเปล่า ไม่กล้าฟันธง กลัวผิด
ไม่รู้ก็อาจจะดีกว่ารู้แบบผิดๆ ใช่ไหมครับ (เขียนเข้าข้างตัวเอง) และจากการสอบถามน้าเกรียง มันคือเพลี้ยครับ...  เกือบผิดแล้วไหมล่ะ

ระหว่างทางผมพบเห็ดสีส้มเหลืองสวยสดหลายชนิด
แล้วก็เกิดคำถามว่า...ทำไมมันต้องมีสีสันสดใสแบบนี้ เพราะมันมีพิษหรือเปล่า จึงประกาศเตือนไม่ให้สัตว์อื่นมายุ่ง แบบเดียวกับพวกบุ้งหรือมด

เสียดายที่ไปคราวนี้ไม่ค่อยเจอทาก  มีตัวนึงมาเกาะรองเท้าของเพื่อนผมและกำลังกระดืบไปจ๊วบเลือด  ผมคว้ากล้องไม่ทัน เพราะเธอร้องโวยวายซะก่อน จึงต้องรีบดีดเจ้าทากออกให้  พอจะขอให้เป็นนางแบบทากอีกที เธอก็ไม่ยอมแล้ว

นอกจากนี้ ผมยังพบชุมชนที่น่าสนใจของสัตว์ตัวเล็กๆ หลายชนิด นั่นคือตามต้นไม้เปลือกขรุขระที่มีพืชพวกมอสหรือไลเคนขึ้นอยู่  ลองสำรวจดูนะครับ จะพบว่ามีตัวอะไรน่าสนใจเยอะเลย

นี่คือตัวอย่างของสัตว์ที่พบบนลำต้นของต้นไม้ต้นหนึ่ง ในพื้นที่เพียงแค่ 0.5 ตารางเมตร (ระยะสำรวจจากระดับต้นขาไปถึงสายตา ซึ่งก็ประมาณ 1 เมตร ส่วนความกว้างของต้นไม้ก็ประมาณ 0.5 เมตร )

หอยทากสีดำตัวเล็กจิ๋วเกาะอยู่บนพวกเห็ดรา ตัวมันเล็กมากครับ ประมาณ 1 เซนติเมตร เท่านั้นเอง

ตั๊กแตนตัวเล็กแบบนี้พบหลายตัวทีเดียว

เพลี้ยกระโดด ที่มีสีกลืนไปกับเปลือกไม้

แมงโหย่ง ตัวกลมขายาวเก้งก้าง ดูตลกดี มันเป็นพวกแมงย่องแย่งที่มีหัวรวมกับท้อง ไม่แยกหัวกับท้องแบบแมงมุมทั่วไป

น่าทึ่งนะครับ พื้นที่เล็กๆ บนเปลือกของต้นไม้ 1 ต้น ยังพบตัวอะไรตั้งมากมาย  แล้วลองคิดดูว่าป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้และกว้างใหญ่ไพศาลแบบเขาใหญ่จะเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตมากมายมหาศาลขนาดไหน   พอคิดแบบนี้แล้วก็รู้สึกถึงคุณค่าและความยิ่งใหญ่ของป่าจริงๆ เลย

ขอขอบคุณ คุณพี่เจ้าหน้าที่ประจำเส้นทางน้ำตกเหวนรกมากครับ ที่คอยอธิบายสิ่งต่างที่พบ และเล่าเรื่องที่น่าสนใจให้ฟัง

ขอแนะนำนะครับ เวลาเดินเที่ยวป่าหรืออุทยานต่างๆ  การเรียนรู้หรือสอบถามข้อมูลกับทางเจ้าหน้าที่หรือผู้เชี่ยวชาญเป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก  พวกเขาพร้อมจะตอบคำถามและเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจให้เราฟังอยู่แล้ว

แล้วคุณจะพบว่ารอบตัวเรามีอะไรให้เรียนรู้เยอะแยะเลย...

แหล่งอ้างอิง
คู่มือแมลง โดย เกรียงไกร สุวรรณภักดิ์ (น้าเกรียง)  รวมทั้งน้าเกรียงตัวจริง ขอบคุณมากครับ

หมายเหตุ
1. หากการจำแนกชนิดสัตว์ในเรื่องนี้เกิดความผิดพลาดขึ้นมา  เป็นเพราะคุณนาฬิกาลืมเวลาจำแนกผิดเอง ไม่เกี่ยวกับหนังสือของน้าเกรียงแต่ประการใด 
2. ไม่มีสัตว์ตัวไหนได้รับบาดเจ็บขณะเขียนบล็อกนี้ ยกเว้นคุณทากที่ถูกดีดกระเด็นไป