เมื่อราวบ่ายสามโมงวันนี้ เพื่อนของผมพาเด็กๆไปหาซื้ออุปกรณ์เครื่องเขียนที่ร้าน B2S สาขาเซ็นทรั่ลทาวน์ ถนนรัตนาธิเบศร์ ที่ด้านหน้าร้าน ทางร้านได้จัดวางสินค้าให้เป็นมุมลดราคา ติดป้ายราคาชัดเจน เพื่อนได้หยิบกรรไกร ๑ อัน ๒๕ บาท กับ สก๊อตช์เท้ปใสม้วนใหญ่ ๑ ม้วน ๑๒ บาท ไปให้พนักงานคิดราคา เมื่อรับของในถุงและเงินทอนมาแล้ว รู้สึกผิดสังเกตจึงตรวจดูใบเสร็จรับเงินแบบแถบสลิป จึงพบว่าพนักงานได้คิดราคาสก๊อตช์เท้ปม้วนนั้นเป็นม้วนละ ๑๙ บาท เมื่อไปทักท้วงที่พนักงานคิดเงิน ได้รับคำชี้แจงยืนยันว่าราคาที่ตั้งไว้ในเครื่องเป็น ๑๙ บาท ต้องถือเอาราคาที่ตั้งไว้ในเครื่องเป็นเกณฑ์ !!! ส่วนราคาที่ติดไว้ที่แผงจัดวางสินค้า(ระบุชัดเจนว่าสก๊อตช์เท้ปอันนั้นอันละ ๑๒ บาท)นั้น ไม่มีคำอธิบาย เพียงถามความสมัครใจว่าจะคืนสินค้าชิ้นนั้นหรือไม่ !!! เพื่อนจึงคืนไป โดยพนักงานได้เก็บใบเสร็จสลิปใบเดิมไปด้วย ให้ใบใหม่มาแทน (เลยไม่มีชิ้นตัวเลขมาให้ผมดู)

เพื่อนเล่าให้ฟังแล้วปิดท้ายว่า ตอนนั้นไม่ทันคิด น่าจะโวย และยืนยันสิทธิ์ที่จะซื้อในราคาที่ติดประกาศไว้

แต่ก่อนปิดท้ายก็ตั้งข้อสังเกตว่า มีพฤติการณ์แบบนี้อีกสักเท่าไหร่ อีกกี่ห้าง แต่ละห้างมีพฤตืการณ์แบบนี้บ่อยไหม เป็นตัวเลขตั้งเท่าไหร่

จะว่าช่างคิดก็เถอะ ก็มันเป็นราคาของการเสียรู้นี่นา

ปกติคนเราเวลาเสียรู้มันก็อยากจะทำอะไรสักอย่างให้สาสมใช่ไหมครับ  นี่อุตส่าห์สะกดใจไว้