เที่ยงคืน

พิภพ ธงไชย ปราศรัยบนเวที พธม. ว่าด้วยกรณีสมัครให้ข่าวแย็ปใส่ พธม.หลายดอกติดกัน

ช่วงท้ายเท่านั้นที่ฉันมาเปิดฟัง  พิภพกำลังบรรยายพฤติกรรมของสมัครจากหน้าบันทึกประวัติศาสตร์ อันสรุปรวมได้ว่าสมัครเป็นนักเต้าข่าว

เหตุการณ์นองเลือดเมื่อ ๖ ตุลาคม ๒๕๑๙ ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  พิภพจับตอนที่สมัครเป็นผู้กุข่าวว่าในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เต็มไปด้วยคนญวนที่มาซ่องสุมรอเวลาก่อการณ์ (ก่อนหน้านั้นมีข่าวปล่อยทางหน้าหนังสือพิมพ์เรื่องหน่วยจารกรรมญวนชื่อแซ็ปเป้อร์แทรกซึมเข้ามา)   และในธรรมศาสตร์มีอุโมงค์ที่ขุดขึ้นใช้เก็บสะสมอาวุธมากมาย  ฯลฯ

...............................

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล พูดที่สถาบันปรีดีฯ เป็นการกล่าวโต้นักถ่ายภาพ ผู้เสวนาบนเวที.......  “.....คุณจำ ๖ ตุลาไม่ได้  ไม่มีความจำเลย  ไม่รู้เรื่องอะไรก่อนสมัคร......”  และ  “...สมัครในเหตุการณ์ ๖ ตุลาคมเป็นตัวกระจอกมากๆเลยครับ.....”

..............................

(จากความทรงจำ) ผู้เคลื่อนไหวบางท่านหรืออาจทุกท่านบนเวที พธม. เคยถูกพาดพิงว่าแปรเปลี่ยนความคิด จุดยืน

..............................

นสพ.รายงานข่าวหน่วยทหารกัมพูชาเข้ามาในบริเวณปราสาทตาเมือน ในเขตไทย

............................

นักวิชาการประวัติศาสตร์ท่านหนึ่ง เคยให้ความคิดนานมาแล้วว่า ภาษาของชนชาติเป็นสิ่งที่เลื่อนไหลไปมาได้..... 

 (ในห้วงคำนึง) ถ้าเช่นนั้น เส้นขอบของอาณาจักรในประวัติศาสตร์ก็คล้ายน้ำนองหลากไหม  บางขณะเอ่อนองแผ่ออกไป  บางขณะเหือดแห้งหดกลับ  รัฏฐาธิปัตย์ก็ขยับตามสายน้ำหลากนั่นแหละ  แต่ที่ดำรงอยู่ติดพื้นที่คือเชื้อสาย ชาติพันธุ์  อาคารสิ่งปลูกสร้างสถาวรที่เคยใช้ประกอบพิธีกรรม และเป็นประจักษ์พยานของความเชื่อ

หากจะอ้างสิทธิ์ (เคลม) ทรัพย์สินที่ไม่ได้อยู่ในเขตของตนอีกแล้ว  โดยอ้างความเชื่อมโยงกับชาติพันธุ์ตนในมิติเวลาตั้งร้อยปีพันปีที่ล่วงมา  จะได้ไหม    อย่างนี้ถ้าใครๆอ้างความเชื่อมโยงที่พิกัดเวลาของอดีตกันหมด มิต้องล้มกระดานไปทั้งโลกหรือ....

ไม่เพียงมนุษย์ และประวัติศาสตร์ของตนเท่านั้นหรอกที่เลื่อนไหลได้  แม้ความเชื่อ แม้อธิปัตย์ แม้อำนาจของบุคคลหรือกลุ่มบุคคลก็เลื่อนไหล  แม้ตัวคนพร้อมบทบาทก็เลื่อนไหล

ตัวประวัติศาสตร์ก็คล้ายหม้อต้มผักรวมมิตร  จ้วงขึ้นมา คนหนึ่งว่ามีผักนั้นอยู่ อีกคนว่ามีผักอันโน้นอยู่

ชั้นแต่ประวัติศาสตร์ยุคใกล้แค่วันที่ ๔,๕,๖ ตุลาคม ๒๕๑๙   ยังคล้ายมีแว่นหลายอันให้เลือกใช้ส่องดู

แต่วิสัยมนุษย์นั้นเพ่งหาสิ่งที่เสถียรชั่วนิรันดร์เสมอ  ต้องเลือกที่จะเชื่อในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง  เมื่อความเชื่อเดิมโยกคลอน ก็มองหาอันใหม่   เหมือนนักไต่เขาเล็งจุดที่แข็งแรงที่สุดแล้วปักหมุดลงไป เพื่อคล้องสายรั้งตัวเองให้คืบขึ้นไป

.............................

คืนนี้ ฉันเองต้องเลือกตำแหน่งเหมาะๆที่จะปักหมุดลงไปให้ตัวเองเช่นกัน  เพื่อสามารถปิดเปลือกตาลงได้  ฝากชีวิตไว้ในอ้อมแขนเทวีแห่งรัตติกาล   จวบจนฟ้าสาง กระชับถุงใส่หมุดหลายอันที่เอวให้กระชับอีกครั้ง......

ไม่กลัวเลย  เมื่อหมุดอันสุดท้ายถูกใช้ไป  ฉันมีสิ่งยึดเหนี่ยวที่เสถียรที่สุดอยู่ในใจมานานแล้ว