พิมพ์หน้านี้ ชื่อนี้อาจไม่สร้างความสนใจของผู้คนทั่วไปแต่ถ้าเป็นคนที่อยู่ในละแวกเขาอ่างฤๅไนเขตป่ารอยต่อจังหวัดปราจีนบุรี(สระแก้วในปัจจุบัน)
กับจังหวัดฉะเชิงเทราอาจรู้จักคุ้นเคยในชื่อนี้เป็นอย่างดี ชาติ ภูไท เป็นชื่อของผู้ชายที่มีเลือดนักสู้คนหนึ่ง รวมทั้งเป็นชื่อของหมู่บ้าน
ที่ไม่มีในแผนที่ของประเทศไทย ไม่อยู่ในสารบบของกระทรวงมหาดไทย ไม่ได้ถูกตั้งขึ้นเป็นหมู่บ้าน เราจึงเรียกว่า หมู่บ้านชาติภูไท
ผมมีโอกาสได้รู้จักหมู่บ้านนี้ก็เพราะ พี่เริง คนในหมู่บ้านนำฝ้ายมาขายให้ผมโดยบรรทุกมากับรถอีแต๋น ด้วยสำเนียงเสียงพูดที่แปลก
แตกต่างจากคนอื่นทั่วไปแต่ไม่แปลกสำหรับผม เพราะเป็นสำเนียงเสียงพูดของชาวภูไทที่ผมคุ้นเคยดีเมื่อครั้งเป็นเด็กเรียนหนังสือ
ที่จังหวัดกาฬสินธู์ ผมมีเพื่อนที่เป็นชาวภูไทจำนวนมากจึงคุ้นเคยและพูดคุยกับพี่เริงด้วยภาษาภูไทได้อย่างคล่องแคล่วอันนำมาซึ่ง
ความไว้วางใจจนคนในหมู่บ้านชาติภูไทนำผลผลิตทางการเกษตรมาขายให้ผม ทำให้ผมรับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับความเป็นคนจริงของ
ชาติ ภูไท เป็นคนที่อพยพมาจากจังหวัดกาฬสินธุ์ ลงหลักปักฐานในหมู่บ้านนี้เป็นคนแรกหลังจากนั้นก็มีผู้คนอพยพตามเข้ามามากขึ้น
จนกลายเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ท่ามกลางป่าและขุนเขา อยู่ในเขตตำบลท่าตะเกียบ(อ.ท่าตะเกียบ) ถ้าไปจากทุ่งวิบากจะต้องผ่านเขาตะกรุบ
ในหมู่บ้านคลองตะเคียนชัย ผ่านเขาตะกรุบเข้าไปประมาณ 8 กิโลเมตรก็จะถึงหมู่บ้านชาติภูไท ที่โอบล้อมด้วยป่าเขาลำเนาไพร
เป็นบ้านเล็กในป่าใหญ่จริงๆ ด้วยความคุ้นเคยกับพี่เริงและชาวบ้านในหมู่บ้านหลายคนผมจึงถูกชวนให้ไปเที่ยวชมงานบุญบ้องไฟ
คนที่กระตือรือร้นเป็นพิเศษเห็นจะเป็น ไอ้โบว์ เพราะถูกผมบอกเล่าถึงความสวยของสาวชาวภูไทให้ฟังมาตลอด รัตนาคนหลายใจก็เป็นสาวชาวภูไท
ส่วนผมอยากเข้าไปเพื่อหาซื้อที่ทางเพราะราคาถูกแถมไม่ต้องกลัวปัญหาเนื่องจาก ชาติ ภูไท เป็นคนดูแลเรื่องซื้อขายที่ดินโดยตรง
ไม่มีปัญหาเรื่องเจ้าของที่ซ้ำซ้อน อีกทั้งยังได้ทราบประวัติความเป็นคนจริงไม่เอาเปรียบใครจึงทำให้ผมอยากทำความรู้จักยิ่งขึ้น
สภาพของหมู่บ้านไม่แตกต่างจากหมู่บ้านในภาคอีสาน มีการจัดสร้างเรียงเป็นแนวไปตามสองข้างถนน มีรั้วรอบแบบสวยงามไม่ได้มีไว้
เพื่อป้องกันการบุกรุกของใคร บ้านของพี่เริงหลังใหญ่ใต้ถุนสูงอยู่ก่อนทางเข้าหมู่บ้าน พวกเราไปถึงตอนเช้าก่อนวันงานบุญบ้องไฟหนึ่งวัน
แต่ผู้คนที่นี่ก็ฉลองกันแล้ว เหล้าสาโทถูกนำมาเลี้ยงแขกผู้มาเยี่ยมพร้อมหลาบก้อยซอยห่างมากมาย ผมกินเหล้าเป็นครั้งแรกก็ที่นี่แหละครับ
เหล้าสาโททั้งอร่อยหอมหวาน ไม่เหม็นฉุนเหมือนเหล้าขาว ยกกินกันเป็นขันไม่เมาหรอกครับแต่พอจะลุกขึ้นไปเยี่ยวผมถึงกับหัวคะมำ
ล้มใส่กับแกล้มจนกระจาย ทำให้ทุกคนที่นั่งล้อมวงพากันหัวเราะอย่างชอบใจ โดยเฉพาะไอ้โบว์ มันดีใจที่เห็นผมกินเหล้า
เพราะมันเคยขะยั้นขะยอให้ผมกินเหล้าตั้งหลายครั้งผมก็ปฏิเสธทุกครั้งไป ด้วยความเมาจึงขอตัวนอนพักผ่อนก่อนหลับไปนานหลายชั่วโมง
ตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นมีใครอยู่ในบ้านแล้ว พี่เริง ไอ้โบว์ พี่อิ๊ด หายหัวไปหมด ผมปวดหัวแทบระเบิด เออ…ไม่เห็นเหล้ามันจะดีตรงไหน
ทำไมคนถึงชอบกินกันนัก ล้างหน้าล้างตาเสร็จผมก็เดินเข้าไปในหมู่บ้านว่าจะหาซื้อยาทัมใจกินแก้ปวดหัว ถือโอกาสเดินสำรวจหมู่บ้านไปในตัว
ได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวาย มองไปเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ 20-30 คน สะพายปืนอาวุธครบมือยืนรายล้อม ไอ้โบว์กับพี่อิ๊ด ไม่รู้พีเริงหายไปไหน
ผมรีบเดินเข้าไปในกลุ่มคนเหล่านั้น พอมันเห็นผมก็พากันกรูเข้ามาเอาปืนจ่อบังคับให้ผมไปรวมตัวกับไอ้โบว์และพี่อิ๊ด
“เฮ้ย…นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นวะ..?”
ผมถามไอ้โบว์ด้วยความสงสัยอยากรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน พวกมันเห็นว่าเราเป็นคนแปลกหน้าเลยควบคุมตัวมาสอบสวนที่บ้านของ ชาติ ภูไท”
“แล้วพี่เริงไปไหนหล่ะ…?”
“เห็นขึ้นไปบนบ้าน ชาติ ภูไท ตั้งนานแล้วยังไม่ลงมาเลย…”
ได้ยินเสียงพี่เริงโต้เถียงกับคนบนบ้าน ชาติ ภูไท พอจับใจความได้ว่า พีเริงยืนยันว่าพวกเราไม่ใช่คนของทางการ เป็นพ่อค้าที่มาจากทุ่งวิบาก
มีหลายคนในนั้นไม่เชื่อเกรงว่าจะเป็นทหารหรือป่าไม้เข้ามาสร้างความเดือดร้อนให้พวกเขา มารู้ความจริงภายหลังว่าเจ้าหน้าที่ของรัฐ
กำลังบีบบังคับ ผลักดันให้คนในหมู่บ้านออกมาอยู่ข้างนอกไม่ให้อยู่ในหุบเขากลางป่าแบบนี้ จึงทำให้ชาวบ้านระแวงคนแปลกหน้า
ที่เข้ามาในหมู่บ้าน เป็นคราวซวยของพวกเราที่ดันเข้ามาเที่ยวในช่วงที่สถานการณ์ระหว่างชาวบ้านกับเจ้าหน้าที่ของรัฐกำลังตึงเครียดกันอยู่
สักพักพี่เริงก็เดินลงมาพร้อมกับชายฉกรรจ์ 4-5 คน หนึ่งในนั้นพูดขึ้นว่า
“ถ้าพวกมึงพิสูจน์ได้ว่า ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของรัฐก็จะปล่อยตัวไป”
“จะให้พวกผมพิสูจน์ยังไงครับ…?”
พี่อิ๊ดถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ก็ให้พวกมึงชกมวยกับไอ้โรจน์หลานชายพี่ชาติ…ถ้าชกชนะก็ถือว่าพวกมึงได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว”
พวกเรางงเป็นไก่ตาแตก การชกมวยมันจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของทางการ ดูมันไม่สมเหตุสมผลกันเลย
“งั้นก็ได้…ผมขอชกก่อน ไหนใครที่จะเป็นคู่ชกของผม”
ไอ้โบว์เสนอตัวขอชกเป็นคนแรก
“ไม่ใช่มึง…แต่เป็นไอ้คนนั้นและชกเพียงคู่เดียวแพ้ชนะเป็นอันว่าจบ ไม่มีการชกคู่ที่สองหรือสาม”
มันชี้มาที่ผม แหม… มึงเลือกถูกคนแล้ว ผมรำพึงในใจ
คู่ชกของผมเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงของหมู่บ้าน เป็นหลานชายของ ชาติ ภูไท
เคยชกมวยในงานต่าง ๆ มาอย่างโชกโชน อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับผม รูปร่างก็ไม่แตกต่างกัน
“ไหนล่ะนวมและเวทีมวย…?”
“เฮ้ย…ไม่ต้องใช้นวม เวทีก็เอาลานบ้านนี่แหล่ะ ไม่มีกติกา ล้มซ้ำได้ จนกว่าใครจะสลบหรือยอมแพ้จึงจะยุติ”
“โหย…นี่มันไม่ใช่การชกมวยแล้ว นี่มันไม่ต่างจากการทะเลาะวิวาทเลยนี่…”
พี่อิ๊ดโอดครวญไม่เห็นด้วยกับการกระทำของพวกมัน
“ไม่เป็นไรหรอกครับ…พี่อิ๊ด ให้มันจบแบบนี้ก็ดีเหมือนกันไม่ต้องสร้างความลำบากใจให้พี่เริง ว่าแต่ชกเสร็จก็ขอให้เรื่องมันจบลงจริงๆก็แล้วกัน”
“กูขอรับรองในฐานะ น้องชายพี่ชาติ ภูไท ถ้ามึงเอาชนะลูกชายกูได้พวกมึงก็เป็นอิสระจะเที่ยวจะกินในหมู่บ้านนี้กี่วันก็ได้”
ผมรู้สึกแปลกๆ กับการกระทำของพวกมันทำไมถึงเจาะจงจะให้มีการชกต่อยกันขึ้น แถมยังชี้เฉพาะเจาะจงมาที่ผม แต่เวลานั้นผมไม่สนใจต้องคิดมาก
หาวิธีที่จะเอาชนะไอ้โรจน์ ลูกชายของมันจะดีกว่า พวกมันพากันตีวงล้อมเปิดพื้นที่ตรงกลางให้สำหรับการชกมวย พากันส่งเสียงเชียร์เฮฮาดังขึ้น
จนชาวบ้านเริ่มมามุงดูนับร้อยคน เหมือนกำลังดูการชนไก่ พอสัญญาณการชกดังขึ้น ผมก็ปรี่เข้าใส่ในทันทีเนื่องจากเห็นไอ้โรจน์ยืนตั้งการ์ดมวย
รอดูเชิงเหมือนชกบนเวที ดูท่ามันไม่เคยมีประสบการณ์ชกนอกเวทีที่ไม่มีนวมสวมมือ การชกแบบนี้กันหมัดไม่อยู่หรอกครับ วิธีที่ดีที่สุดก็คือ
เป็นฝ่ายจู่โจมและคอยหลบอาวุธคู่ต่อสู้ไม่ใช่มัวแต่ดูเชิงป้องกันตัวโดยเฉพาะอย่างยิ่งหมัดที่ไม่มีนวมแบบนี้กันเท่าไหร่ก็กันไม่ได้หรอกครับ
“พลั้วะ…พลั้วะ…”
ผมเตะซ้ายสองทีซ้อนตามตำรา ถูกขาและแขนที่มันยกขึ้นกันแต่แรงเตะของผมก็ทำให้มันเซไปทางซ้าย ผมพุ่งตามขณะที่มันถีบขวาสะกัด
แต่พลาดเนื่องจากมันเสียการทรงตัว
“พลั๊วะ…”
โดนหมัดของผมเข้าเต็มปาก
“ถุย…”
มันถ่มน้ำลายี่มีเลือดปนออกมาจากปาก กองเชียร์เงียบกริบกันหมด คงคาดไม่ถึงว่าผมจะเป็นมวยและบุกจู่โจสได้เร็วถึงขนาดนี้
“พอเถอะ… ไม่ต้องชกต่ออีกแล้ว…”
ผมตะโกนบอกยุติการชกเพื่อไม่ให้ต้องมีการบาดเจ็บกันมากไปกว่านี้
“ยังไม่พอโว้ย…”
ไอ้โรจน์คำรามพร้อมพุ่งเข้าใส่ผมอย่างบ้าคลั่ง ต่อยหนึ่งสองตามด้วยเตะขวา ผมถอยร่นไปข้างหลังสองสามก้าว มันเห็นได้เปรียบจึงพุงเข้าประชิดตัว
แย็ปหมัดซ้ายใส่ผมยังไม่ทันลั่นหมัดขวาตามมา ผมก็พุ่งเข้าใส่พร้อมหมัดขวาตรงถูกซอกคอเนื่องจากมันเบี่ยงตัวหลบหมัด
“พลั่ก…อุ้บ…บ…”
มัวแต่หลบหมัด เลยโดนแข้งขวาผมอย่างจังเข้าที่ยอดอก จนมันตัวงอด้วยความจุก ยังไม่พอแค่นี้…
“พลั้วะ…พลั้วะ…พลั่ก…”
คราวนี้โดนเตะซ้ายสองทีสลับด้วยเตะขวาอีกหนึ่งที หงายหลังก้นกระแทกพื้นอย่างไม่เป็นท่า ผมปรี่เข้าไปหากะว่าจะซ้ำเข้าอีก
สักดอกสองดอกเพื่อยุติการชก แต่ก็ไม่ทำอะไรปล่อยให้มันบิดตัวพะยุงตัวเองขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก
“เฮ้ย…พอหรือยังวะ…”
“กูยังไหว…”
ไอ้โรจน์เค้นเสียงออกจากไรฟันด้วยความยากลำบาก
“งั้นกูขอจบเรื่องเลยก็แล้วกัน…”
ว่าแล้วผมก็ปรี่เข้าหาในขณะที่มันกำลังยืดตัวลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ไอ้เวร…จะตายอยู่แล้วเสือกปากแข็งไปได้
“เฮ้ย… พอได้แล้ว…แค่นี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเชิงเตะฟ้าลั่นไม่เป็นรองใครจริง ๆ ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า…!”
เสียงพูดที่คุ้นหูเหมือนเคยได้ยินมาก่อน ผู้ชายรูปร่างสันทัดผิวดำแดงเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านพร้อมปรบมือหัวเราะชอบใจให้ผม
เฮ้อ…นึกว่าใครที่ไหน สหายเขียว คนที่พ่อผมต้องจ่ายเงินให้ตอนนำไม้ออกจากป่าสัมปทานที่เขาวง คนที่เอาจดหมายของครูฟ้าลั่น
มาให้ผม ในคราวที่ผมชกกับ ฟ้าประทาน ศิษย์เขาวง (รอยแค้นที่ฟ้าประทาน) ผมว่าแล้วเชียวดูมันแปลกๆไป ทำไมจึงเจาะจงจะให้ผมชกมวยให้ได้
สหายเขียว บอกว่าาเห็นผมเดินเข้ามาก็จำผมได้แล้ว จึงบอกเล่ากิตติศัพท์ความเป็นนักมวยให้ทุกคนฟัง ไอ้โรจน์เลยอยากลองของ
จึงต้องใช้วิธีการแบบนี้
“น้าสหายเขียวเป็น ชาติ ภูไท หรือครับ…?”
“ไม่ใช่น้าหรอก น้าเพิ่งย้ายเข้ามาตอนรัฐบาลมีนโยบาย 66/23
ให้เป็นผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย รู้จักกับพี่ ชาติ ภูไท
จึงถูกชวนให้มาอยู่ด้วยกันที่นี่
น้าไม่ได้ข่าวครูฟ้าลั่นที่ปฏิบัติการอยู่ที่จังหวัดน่านอีกเลย”
“แล้วคนไหน คือ ชาติ ภูไท หล่ะครับ…?”
“พี่ชาติ ไม่อยู่หรอก ไปที่อำเภอยื่นข้อเรียกร้องต่อนายอำเภอเรื่องการย้ายผู้คนออกจากที่นี่”
ตกลงผมก็ไม่ได้เจอและทำความรู้จักกับ ชาติ ภูไท อย่างที่ตั้งใจ ภายหลังหมู่บ้านถูกทหารเอารถเกรดมาเกรดทำลายจับกุมชาวบ้านที่ต่อต้าน
จนต้องหนีแตกออกจากหมู่บ้าน หมู่บ้านถูกทำลาย ชาติ ภูไท
ถูกจับตัวขึ้นเฮลิคอร์ปเตอร์ แล้วก็หายสาปสูญไปตั้งแต่วันนั้น
ข่าวบอกว่าถูกถีบตกเฮลิคอร์ปเตอร์ บางคนก็บอกว่าอยู่กับลูกสาวที่กรุงเทพฯ บางกระแสก็บอกว่ากำลังเสวยสุขอยู่กับเมียน้อยที่ขอนแก่น
ไม่รู้ว่าอะไรจริง อะไรเท็จ แต่ที่แน่ๆ ก็คือ หมู่บ้านที่เคยดำรงอยู่มานานต้องมีอันล่มสลายไปในที่สุด ปัจจุบันมีหมู่บ้านที่ตั้งใหม่ชื่อว่า
หมู่บ้านเขาตะกรุบพัฒนา บอกว่าเป็นหมู่บ้านที่จัดตั้งขึ้นเพื่อรองรับชาวบ้านชาติภูไท ที่ถูกทางการขับไล่ออกจากป่า
แต่ผมดูแล้วไม่มีคนของหมู่บ้านชาติภูไทที่ผมรู้จักคุ้นเคยเลยสักคนเดียว
จบตำนานอันยาวนานของบ้านชาติภูไท และชีวิตของนักสู้ลูกผู้ชายที่ชื่อ ชาติ ภูไท ตั้งแต่นั้นมา
