หลังจากถูกยิงผมก็ระวังตัวมากขึ้นนานนับปี  ต่างฝ่ายก็ระวังตัวกันอย่างเต็มที่ ทุ่งวิบากเปลี่ยนแปลงอย่างมากมายเพราะมีไฟฟ้าเข้ามา

จึงทำให้มีแหล่งเริงรมย์ผุดขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร และโต๊ะสนุ๊กเกอร์ ซึ่งไอ้โบว์และเพื่อนส่วนใหญ่ของผม

ชอบไปขลุกตัวอยู่ที่นี่ ผมไม่ชอบเพราะเล่นไม่เป็น เคยหัดแล้วแต่วางมือไม่เป็น แทงสักหลาดเขาขาดต้องเสียเงินไปหลายพัน

ไปดูพวกมันเล่นเป็นบางครั้ง ส่วนใหญ่ผมจะไปเที่ยวหา ไก่ ที่คลองตะเคียนชัยมากกว่า ยังไม่ได้แต่งงานแต่เราก็มีอะไรกันแล้ว

บางครั้งก็รับมานอนด้วยที่บ้าน แต่ยังไม่กล้าเปิดเผยมากนักเพราะแม่ผมไม่พอใจที่ไปติดพันหญิงสาวฐานะยากจน ข้อสำคัญ

แกรับไม่ได้กับพฤติกรรมการกินเหล้าเมายาไม่ทำการงานของพ่อ ครั้งหนึ่งเคยเมามายไปแสดงตัวว่าเป็นพ่อตาผมต่อหน้าแม่

จึงถูกตะเพิดออกจากบ้านแทบไม่ทัน ตั้งแต่นั้นมาแม่ผมก็ประกาศอย่างหัวเด็ดตีนขาดที่จะไม่ยอมรับ ไก่ เป็นลูกสะใภ้

ผมก็ได้แต่บอกให้อดทนไว้ก่อนผมต้องทำให้แม่ยอมรับในการตัดสินใจเลือกคู่ครองด้วยตัวเองให้ได้

วันเกิดเหตุผมไปดูพวกไอ้โบว์ พี่อิ๊ด ไอ้ชัย หมอแหยม และเพื่อนอีกหลายคนเล่นสนุ๊กเกอร์ ร้านสนุ๊กเกอร์แห่งนี้เป็นร้านของเพื่อนกัน

ที่ชื่อว่า ไอ้ทิว มีน้องชายชื่อว่า ไอ้แมว เป็นลูกเขยของผู้ใหญ่เสริฐซึ่งเคยถูกผู้ใหญ่เสริฐทำร้ายมาหลายครั้งเพราะมันดันไปตบตีเมีย

ซึ่งเป็นลูกสาวของผู้ใหญ่เสริฐ วันนี้มันก็มาเล่นสนุ๊กเกอร์กับกลุ่มเพื่อนของผมเพราะสนิทสนมรู้จักคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

นั่งดูมันพักใหญ่ผมก็ปวดท้องฉี่ ต้องเดินออกมาทางหน้าบ้านแล้วอ้อมไปด้านข้างเพราะห้องน้ำอยู่ด้านนอกของร้าน ฉี่เสร็จกำลังจะเดินเข้าร้าน

ผมก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นติดกันต่อเนื่องอยู่หลายนัด เห็นไอ้ผู้ใหญ่เสริฐกำลังควงปืนสองกระบอก ยิงสลับกันแบบหนังคาวบอยเข้าไปในร้าน

ไอ้โบว์และทุกคนที่กำลังเล่นสนุ๊กเกอร์ต่างพากันหลบวิถีกระสุนลงไปหมอบอยู่ใต้โต๊ะกันจ้าละหวั่น จนกระทั่งเสียงปืนสิ้นสุดลงทุกคนจึงโงหัวขึ้นมา

เห็นผู้ใหญ่เสริฐนั่งคุกเข่าหัวคะมำอยู่กับพื้น สองมือยังถือปืนสองกระบอกไว้แน่น เลือดไหลออกจากท้ายทอยเปรอะเปื้อนพื้นห้องหน้าร้านสนุ๊กเกอร์

ข่าวจากหนังสือพิมพ์อาชญากรรมพาดหัวว่า จบชีวิตผู้ใหญ่บ้านนักเลง ควงปืนสองกระบอกบุกกระหน่ำยิงลูกเขยในร้านสนุ๊กเกอร์

ด้วยความสัตย์จริงผมไม่ใช่คนทำ แต่ผมรู้และเห็นคนลงมือ มีหลายคนที่รู้และเห็นแต่ไม่มีใครกล้าเป็ยพยาน

ผมปิดร้านรับซื้อพืชไร่ที่ทุ่งวิบาก เดินทางเข้ากรุงเทพฯ ด้วยความตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องเรียนจบปริญญาตรีให้ได้

ลูกพ่อขุนฯ เรียน 8 ปี ก็ยังไม่สาย ไม่มีอะไรที่นักศึกษารามฯ ทำไม่ได้ ยกเว้น Entrance