การเรียนปริญญาโท เป็นการพัฒนาศักยภาพผู้เรียนให้มีวิสัยทัศน์ มุมมองที่กว้างขึ้น

ทำให้เกิดความเชื่อมั่นในตัวเองที่จะศึกษาค้นคว้าเรียนรู้ด้วยตนเองอย่างเป็นระบบ ค่อนข้างตื่นเต้น

ที่จะได้เรียนรู้ในสิ่งที่ใฝ่ฝันมานาน ถ้าไม่หลบภัยจากปัญหาที่เกิดขึ้นในชีวิตมาตั้งหลักที่ภาคเหนือ

ชั่วคราวเชื่อว่าผมคงไม่มีโอกาสได้เรียนต่อปริญญาโทแน่นอน

เพื่อนร่วมชั้นเรียนส่วนใหญ่เป็นข้าราชการระดับสูง ผู้อำนวยการโรงเรียน ผู้พิพากษา

นายร้อยตำรวจ นายพันทหาร ไม่ได้มาเรียนเพื่อปรับวุฒิเพิ่มเงินเดือนหรอกครับเพราะแต่ละท่าน

ล้วนมีเงินเดือนมากกว่าปริญญาโทกันทั้งนั้น จึงเกิดคำถามว่าพวกเขามาเรียนเพราะอะไรพิจารณา

ดูแล้วส่วนใหญ่มาเรียนเพราะต้องการความภาคภูมิใจที่จะอวดใครๆได้ว่าตนเองจบปริญญาโท

ไม่ได้มีความมุ่งหวังเพื่อต้องการความรู้เพิ่มเติมและนำไปพัฒนาศักยภาพของตนเองหรือองค์กร

ทำไมผมจึงกล่าวเช่นนั้น มีเหตุปัจจัยให้ผมคิดเช่นนั้นครับ พวกนี้ไม่มีความตั้งใจจริง

เพื่อที่จะเรียนรู้หรอกครับ บางคนมาเรียนโดยใช้ทุนของรัฐบาลผ่านองค์กรที่ตนเป็นผู้บริหารไม่ได้

ควักเงินทุนตัวเอง มาเรียนเพื่อที่จะหาโอกาสสังสรรค์กับเพื่อนใหม่มากกว่า จะหาเรื่องพากันหยุด

ไม่เรียนมากกว่าและจะพากันตกลงใจหยุดกันทั้งห้อง รวมตัวกินเหล้าสังสรรค์กันทุกเสาร์-อาทิตย์

มีกิจกรรมที่จะต้องทำตลอดซึ่งจะต้องมีเรื่องของเหล้ายาปลาปิ้งมาเกี่ยวข้อง ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดใจ

เพราะไม่ชอบในเรื่องเหล่านี้ ผมจึงพยายามบ่ายเบี่ยงหลีกเลี่ยงที่จะเข้าร่วมกิจกรรมกับพวกเขา

จนถูกมองว่าไม่ให้ความร่วมมือ ไม่สามัคคีเป็นชะนวนที่ทำให้เกิดความแตกแยกในหมู่คณะ

เปิดเรียนมา 3 สัปดาห์แล้ว ยังไม่มีการเลือกประธานรุ่น(หัวหน้าห้อง) เพราะมีนักศึกษา

จำนวนหนึ่งขอให้เลื่อนเวลาการเลือกตั้งประธานรุ่นออกไปก่อน เพราะต้องการรอนักศึกษาอีกคน

ที่ยังไม่มาเรียน คือ ประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด เนื่องจากนักศึกษากลุ่มนี้ต้องการให้

ประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดเป็นประธานรุ่น

ทำไมจึงต้องมีประธานรุ่น จำเป็นหรือไม่..? ประธานรุ่นหรือหัวหน้าห้องมีความจำเป็น

ในระดับหนึ่ง เพราะเป็นผู้ติดต่อประสานงานระหว่างนักศึกษากับอาจารย์ ไม่ว่าจะเป็นการเรียน

การสอน ตลอดจนนำข้อเรียกร้อง ข้อเสนอแนะ หรือความต้องการของนักศึกษา ให้อาจารย์

ผู้สอนได้รับรู้ อันนำมาซึ่งการตอบสนองจากคณาจารย์ผู้สอน

สัปดาห์ที่ 5 ประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดก็ยังไม่เข้าเรียน ผมจึงเสนอ

ให้มีการเลือกประธานรุ่น ก็ได้รับการคัดค้านขอให้เลื่อนการคัดเลือกประธานรุ่นด้วยเหตุผลเดิม

จึงทำให้ผมไม่ยินยอม อันนำมาซึ่งความรู้สึกที่ไม่พอใจผมจากกลุ่มคนดังกล่าว

"ไม่มีเหตุผลและความจำเป็นที่เราจะรอคนๆเดียว ที่ตั้งแต่เปิดเทอมมากว่า 1 เดือน

ยังไม่เข้าเรียน เราไม่รู้แน่ว่าท่านจะมาเรียนจริงหรือเปล่า(สุดท้ายก็ตัดสินใจเรียนที่ ม.เชียงใหม่)

ผมจึงขอให้พวกเราเลือกประธานรุ่นกันในวันนี้เลย"

ส่วนใหญ่เห็นด้วยเราจึงได้ประธานรุ่น คือ คุณสุรพล ผมถูกเสนอให้เป็นฝ่ายวิชาการ

ท่านประธาน(พี่สุรพล) เสนอโครงการให้มีการเก็บเงินคนละ 3,000 บาท เพื่อเป็นค่าอาหารตอน

พักเที่ยงและค่าค๊อฟฟี่เบรก ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่เห็นด้วย เพราะ..

1 ตอนเที่ยงผมต้องไปรับลูกที่เรียนพิเศษ ไม่ได้รับประทานอาหารเที่ยงร่วมกับเพื่อน

2 ผมเห็นว่าแพงเกินไป ค่ากาแฟ+อาหารเที่ยง=100 บาท

แม้จะไม่เห็นด้วยแต่ผมก็จ่ายให้ 1,000 บาท แต่ทำให้ประธานและเพื่อนในห้องเรียน

ส่วนหนึ่งเริ่มเกิดความไม่พอใจในตัวผม และรุนแรงขึ้นเมื่อประธานเชิญไปในงานวันเกิด

ของประธาน ผมซื้อของขวัญไปให้(มูลค่า 700 บาท) ไปร่วมสังสรรค์ไม่นานผมก็ขอตัวกลับเมื่อ

เห็นว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีเพราะประธานเริ่มเมาก็สั่งสอนให้ผมรู้จักความสามัคคี อยู่ร่วมกันต้อง

ทำในสิ่งที่เป็นมติของห้อง ถ้าต่างคนต่างทำอาจทำให้คนอื่นมองว่าคุณไม่ให้ความร่วมมือกับเพื่อน

ร่วมห้อง สร้างเงื่อนไขความแตกแยกขึ้นมาก็ได้ ผมขี้เกียจโต้เถียงจึงขอตัวกลับก่อน...

"พี่นก คะ... ขอเก็บเงิน 500 บาท"

"ค่าอะไรหรือครับ...อุ๋ย..?"

"ค่าอาหารในงานวันเกิดประธานคะพี่"

"อะไรนะ..พี่นึกว่าท่านประธานเจ้าของงานวันเกิดจะเป็นคนจ่าย ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยรู้

ไม่เคยเห็น มีแต่เจ้าของงานเป็นคนรับผิดชอบไม่ใช่แขกที่มาในงาน พี่ไม่ให้หรอก..อุ๋ย

ถ้าอยากได้ให้ประธานมาพูดกับพี่(ไม่กล้ามา...แต่ก็เป็นการสะสมความไม่พอใจมากขึ้น"

หลังจากนั้นอีกหลายเดือนต่อมาเหตุแห่งความไม่พอใจในตัวผมก็รุนแรงขึ้น...

"ขอมติของห้องว่าสัปดาห์หน้าเราจะไปสังสรรค์กันโดยการล่องแพ เก็บคนละ 1,500

ใครไม่ไปก็ได้แต่ต้องจ่าย เพราะถือว่านี่คือมติของห้อง"

"ผมไม่ไปและก็จะไม่จ่ายแม้แต่บาทเดียว ผมมาเรียนปริญญาโทเพื่อต้องการความรู้

ผมเป็นนักศึกษา ไม่ใช่นักการเมืองที่จะต้องยอมรับและทำตามมติของเสียงส่วนใหญ่

ผมจะทำตามมติของห้องถ้าเห็นว่าเกิดประโยชน์ เช่น ที่จะพากันไปบำเพ็ญประโยชน์

ไม่ใช่มติที่จะพากันไปล่องแพเพื่อสังสรรค์กินเหล้าเมายาแบบนี้"

"ผมชักจะเหลืออดกับคุณ...นอกจากจะไม่ให้ความร่วมมือแล้วยังสร้างความแตกแยก"

นายทหารยศพันโทเพื่อนร่วมห้อง(ฝ่ายกิจกรรม) แสดงอาการไม่พอใจผมด้วยการพูด

"ผมยอมรับที่ไม่ให้ความร่วมมือในห้อง แต่ประเด็นที่ว่าผมสร้างความแตกแยกในห้อง

ขอให้ท่านผู้พันช่วยอธิบายให้ความกระจ่างแก่ผมหน่อยครับ"

"คุณไม่ทำตามมติห้อง ก็อาจจะทำให้คนอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่างไม่ทำตามบ้างแบบนี้

ไม่เรียกว่าความแตกแยกจะเรียกว่าอะไร"

"ผมไม่ได้ขอร้องหรือชักจูงให้ใครทำตาม หรือชักชวนให้ใครไม่ทำตามมติของห้อง

มันเป็นสิทธิของแต่ละคน เขาอาจจะเห็นเหมือนกับผมว่าเป็นมติที่ไม่เกิดประโยชน์จึง

ไม่ปฏิบัติตาม... ไม่ใช่ทำเพราะเห็นตัวอย่างจากผม"

"เอาละ...เอาละ... ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือก็ไม่ต้องพูดมาก เดี๋ยวกูจะอดใจไม่ไหว"

โหย... ในที่สุดความก้าวร้าวก็ปรากฏออกมาจนได้

"ถ้าอดใจไว้ไม่ไหวก็ปล่อยออกมาเลยครับ ไปสะกดข่มมันไว้ทำไมเสียสุขภาพจิต"

ก่อนเหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ อาจารย์ก็เข้ามาในห้อง ผมบอกแล้วไงว่า

ผมรับได้ทุกรูปแบบ จะเอาแบบปัญญาชนหรือใช้กำลังแบบสถุลก็ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว ได้ข่าวว่ามี

การนำเรื่องที่ผมไม่ให้ความร่วมมือไปพูดในวงเหล้า ได้ข้อสรุปว่า ไอ้เหี้..ย ไอ้สัต..ว์ นก

ผมไม่สนใจหรอกครับเพราะไม่ได้ยินด้วยตัวเอง ถือว่าต่างคนต่างอยู่อย่ามายุ่งกับผม

ก็แล้วกัน ถ้าไม่พอใจผมก็ทนเอาหน่อยก็แล้วกัน อีก 2 ปี ผมก็ไปแล้วไม่อยู่ให้ท่านเหม็นหน้า

หรอกครับ... นี่คือคำพูดที่ผมฝากกลับไปยังผู้ที่ไม่พอใจและคนที่เปลี่ยนผมเป็นสัตว์เลื้อยคลาน

นี่คือปฐมเหตุแห่งความไม่พอใจของเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่มีต่อผม...ยังไม่จบเพิ่งเริ่มต้น