เพื่อนในห้องจะพบปะสังสรรค์กันทุกอาทิตย์และสังสรรค์ใหญ่ในทุกสิ้นเดือน ซึ่งจะมี

อาจารย์ที่สอนพวกเราประมาณ 5-6 ท่าน เข้าร่วมวงอยู่เสมอเนื่องจากพิสมัยเมรัยเหมือนกัน

เรื่องราวที่เกี่ยวกับการไม่ให้ความร่วมมือ ตลอดจนพฤติกรรมแปลกแยกของผมก็ถูกถ่ายทอด

ให้อาจารย์กลุ่มนี้รับรู้ ทำให้มีอาจารย์ที่ไม่ชอบใจผมเพิ่มมากขึ้น

ผมจึงต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ โดยเฉพาะการมาเรียนไม่เคยขาด ส่งงานให้ครบ

และทันตามกำหนดเวลา จะได้ไม่มีข้ออ้างใดๆ มากลั่นแกล้งผมได้.... แต่ก็อย่างว่าแหล่ะครับ

คะแนนอยู่ที่ปลายปากกาของอาจารย์ผู้สอน ถ้าท่านคิดไม่ซื่อจะทำอะไรก็ทำได้ทั้งนั้นแหล่ะครับ

รายงานที่ผมทำส่งจะถูกตรวจสอบอย่างเข้มข้น พร้อมข้อ comment เพื่อให้นำไป

แก้ไขใหม่ไม่ต่ำกว่า 3 ครั้งเป็นอย่างน้อย ในขณะรายงานของคนอื่นที่ต่างลอกกันมาส่งกลับ

ผ่านฉลุยไม่ต้องแก้ไขแถมได้คะแนนสูง ที่น่าโมโหที่สุด ก็คือคราวที่สั่งให้ผมแก้ไขรายงาน

หลายครั้งนั้นกลับเป็นการแก้ไขเพื่อให้เหมือนกับรายงานที่ผมนำส่งครั้งแรก นั่นย่อมแสดงว่า

รายงานที่ผมส่งในครั้งแรกมีความสมบูรณ์จนไม่ต้องแก้ไข แต่ท่านต้องการกลั่นแกล้งจึงสั่งให้

ผมนำไปแก้ไขตามที่ท่านได้ comment ให้ เนื่องจากแก้ไขหลายครั้งจนท่านจำไม่ได้ลืมไป

ว่าเคยสั่งให้ผมแก้ไขอะไรไปบ้าง จึงทำให้คำสั่งให้แก้ไขครั้งที่ 4 กลายเป็นกลับไปเหมือน

รายงานครั้งแรกที่ผมนำส่งอาจารย์ คราวนี้ผมเอาสำเนารายงานที่ผมแก้ไขใหม่ทั้ง 4 เล่ม

รวมทั้งเล่มแรกที่ผมส่งโดยยังไม่ได้รับการ comment ใส่ซองส่งให้อาจารย์

"คุณกำลังจะทำอะไร..? ถ้ายังไม่หยุดพฤติกรรมแบบนี้ผมจะไม่ยอมอีกต่อไป

ผมจะนำเรื่องนี้ไปร้องเรียนต่ออธิการบดี... หลักฐานลายมือของคุณที่แสดง

ข้อคิดเห็นให้แก้ไขมีอยู่ในรายงานทั้ง 4 เล่มที่ผมสำเนามาให้ดูก็พอจะยืนยัน

ได้ว่าคุณจงใจและเจตนาที่จะกลั่นแกล้งผม ถ้าอธิการบดีเห็นคุณคิดว่าจะเกิด

อะไรขึ้น... คงเดาได้เองโดยไม่ต้องให้ผมบอกนะครับ..."

หลังจากได้รับข้อความที่ผมส่งไปพร้อมกับรายงานในวันนั้น รายงานทุกชิ้นของผม

ก็ไม่ถูกสั่งให้นำไปแก้ไขอีกเลย แต่คะแนนที่ได้รับก็ต่ำสุดกว่าเพื่อนทุกคนในห้อง แม้แต่

นักศึกษาที่เป็นชาวต่างชาติ ไม่ค่อยรู้ภาษาไทยก็ยังมีคะแนนเหนือกว่าผม ช่างมันขออย่าให้

เกรดต่ำกว่า B ก็แล้วกัน เพราะต่ำกว่า B ถือว่าตก

ในบรรดาอาจารย์ผู้สอนมี 2 คน ที่แสดงความไม่พอใจผมอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็มี

อาจารย์ท่านหนึ่งที่เข้าใจและยอมรับในความสามารถของผม ท่านสอนเกี่ยวกับการทำวิจัย

การเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิจัย การวิเคราะห์ข้อมูล ระเบียบวิธีวิจัย ผมได้ A

ทุกวิชาที่ท่านสอน เป็นเหตุให้ผมเสนอหัวข้อวิทยานิพนธ์ได้ก่อนเพื่อน ท่านบอกผมว่าเรื่อง

ของผมถูกนำเข้าหารือคณะกรรมการสาขา ซึ่งประธานสาขาคงจะเรียกผมเข้าไปสอบถามถึง

พฤติกรรมการอยู่ร่วมกันของผมกับหมู่คณะในเร็วๆ นี้

ประธานสาขาวิชาเรียกผมเข้าพบ ก็บอกในทำนองให้ผมรู้จักปรับเปลี่ยนพฤติกรรม

ของตัวเองเพื่อให้เรียนร่วมกันกับเพื่อนได้อย่างมีความสุข รู้จักปฏิบัติการตามมติของห้อง

ทำอะไรก็ขอให้เป็นไปในแนวทางเดียวกัน

"ผมเสียเงินเทอมละ 20,000-30,000 บาท เพื่อต้องการความรู้ ต้องเสีย

เวลาเสาร์-อาทิตย์ แทนที่จะได้อยู่กับครอบครัว ไม่ใช่เพื่อจะต้องมาปรับตัวให้

เข้ากับใคร หรือต้องทำตามมติของใคร โดยเฉพาะมติที่สุดท้ายจบลงตรงที่การ

สังสรรค์กินเหล้าเมายาแบบนี้ ผมว่าอาจารย์ก็คงเห็นเหมือนที่ผมพูดพวกเขาจ้อง

แต่จะหาโอกาสหยุดเพื่อสังสรรค์กัน ไม่สนใจที่จะศึกษาหาความรู้ให้สมกับการ

เป็นมหาบัณฑิต ทำรายงานก็ copy กันมาส่งเวลาสอบก็ลอกกันอย่างไม่ละอาย

แบบนี้จะเป็นมหาบัณฑิตที่มีคุณภาพได้อย่างไร ผมว่าอาจารย์ควรที่จะบอกเขา

ให้ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมเสียใหม่แทนที่จะมาบอกผม ผมทราบดีว่ามีอาจารย์

หลายคนไม่พอใจในสิ่งที่ผมทำ การให้ผมยอมรับและร่วมทำกิจกรรมที่ไร้สาระ

กับกลุ่มเพื่อนในห้อง ผมทำไม่ได้หรอกครับอาจารย์"

ผมว่าประธานสาขาวิชาคงไม่ค่อยพอใจในคำตอบที่ได้รับจากผมสักเท่าไหร่ ก็ผม

ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ จะให้ไปนั่งสังสรรค์ท่ามกลางวงเหล้าและควันบุหรี่ได้อย่างไร ที่นี่

กินเหล้าเก่งทั้งผู้หญิงและผู้ชาย อีกทั้งหลายครั้งที่ผมไปร่วมด้วยก็จะถูกต่อว่า พูดจาเสียดสี

บางคนเมาได้ที่ก็ถือโอกาสสั่งสอนผม กลัวอดใจไม่ไหวจนมีเรื่องเกิดขึ้นเลยไม่ไปร่วมงานด้วย

ผมสอบเค้าโครงวิทยานิพนธ์ผ่านแบบทุลักทุเลเพราะต้องโต้แย้งทางความคิดกัน

อย่างหนัก กว่าจะอนุมัติให้ทำวิทยานิพนธ์ได้ ใช้เวลาศึกษาในระดับปริญญาโท 2 ปีครึ่ง

ผมก็สำเร็จเป็นมหาบัณฑิตสมใจ ผมจบก่อนเพื่อนทุกคนในห้องที่ใช้เวลาเรียนกัน 4-5 ปี

จึงจะสำเร็จการศึกษา

ที่จริงเรื่องช่วงเรียนปริญญาโทมีอีกมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ผมถูกเพื่อนลวงไปยำ

แต่คนที่ถูกยำไม่ใช่ผม เรื่องการโต้แย้งกับอาจารย์ถึงขั้นร้องเรียนอธิการบดี กรณีไม่ให้

เสนอชื่อผมว่าเป็นผู้สำเร็จการศึกษาทั้งๆที่ผมสอบผ่านการปกป้องวิทยานิพนธ์แล้ว ฯลฯ

ผมไม่อยากนำมาเปิดเผยมากกว่านี้ มันเหมือนกับการนำเอาสถาบันของตัวเองมาประจาน

จึงขอจบเรื่องราวการเรียนปริญญาโทไว้เพียงแค่นี้ โดยข้ามไปเป็นช่วงทำงานเป็นที่ปรึกษา

นายกเทศมนตรีและทำงานวิจัยและพัฒนา... ซึ่งน่าสนใจกว่าเยอะ