บ้านโคกมูลตุ่น เป็นหมู่บ้านในอำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา ตั้งขึ้นมานานหลายร้อยปี

จากการขุดค้นเจอโครงกระดูกของมนุษย์ในสมัยโบราณ ทำให้เชื่อได้ว่าหมู่บ้านนี้น่าจะมีผู้คน

อยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาหรือไม่ก็สมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 เสด็จมาสร้างปราสาท

หินพิมายโน้นแหล่ะ..................

ท่ามกลางเปลวแดดที่ร้อนระอุในเดือนเมษายน ตาหว่างขี้เมาประจำหมู่บ้านเดินส่ายไปมา

บนถนนด้วยความเมา มือซ้ายถือขวดเหล้าโรงมือขวาโบกผ้าขาวม้าปัดไล่ความร้อนจากแดด

ที่แผดเผาโลมเลียผิวกายที่กร้านดำ ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าไม่สวมใส่เสื้อ ปากก็ตะโกน

ด้วยเสียงอันดังไปตลอดทาง

"...เด็กๆ หายหัวไปไหนกันหมดโว้ย... กูกำลังหิวอยากกินตับเด็ก..."

เสียงเด็กร้องไห้ วิ่งเข้าบ้านด้วยความตื่นกลัวตลอดสองข้างทางที่ตาหว่างเดินผ่าน เวลาเมา

แกก็จะข่มขู่เด็กให้กลัวจนพ่อแม่นำไปขู่เวลาลูกดื้อรั้นไม่ฟังคำสั่งสอนว่า จะบอกให้ตาหว่าง

มาจับไปกินตับ ซึ่งก็ได้ผลเพราะเด็กจะหยุดร้องไห้ หยุดความดื้อรั้นในทันที

ใต้ต้นจามจุรีที่สูงใหญ่แผ่ใบปกคลุมสร้างร่มเงาให้แกเด็กชายอายุประมาณ 5 ขวบซึ่ง

กำลังเล่นกองดินใต้ร่มไม้อย่างมีความสุข เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองไปทางเสียงตะโกนของ

ตาหว่าง แล้วก้มหน้าเล่นต่อไปอย่างไม่สนใจผิดกับเด็กคนอื่นที่ต่างพากันร้องไห้กระจองอแง

วิ่งเข้าบ้านตนเองด้วยความตื่นกลัว

ตาหว่างหรี่ตามองไปยังเด็กชายด้วยความสงสัยในอาการนิ่งเฉยไม่กลัวเกรงของเด็กน้อย

พร้อมกับก้มตัวยื่นหน้าเข้าไปใกล้เด็กชาย แสยะยิ้มกลิ่นเหล้าฟุ้งกระจาย คำรามเสียงข่มขู่

"มึงทำไมไม่หนีไป ไม่กลัวกูจะกินตับหรือวะ ยังไม่เข้าบ้านอีกเดี๋ยวกูก็จับกิน..น...ตับ

เสียหรอก...โอ้ย..!"

พูดยังไม่ทันจบแกก็หงายหลังก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นเพราะโดนกำปั้นน้อยๆ ของเด็กชาย

ทิ่มเข้าที่ใบหน้าพร้อมกับวิ่งเข้าบ้านด้วยความรวดเร็ว

"มีอะไรหรือตาหว่าง..?

หญิงวัยกลางคนโผล่หน้าออกมาทางหน้าต่างพร้อมตะโกนถาม

"ลูกชายมึงต่อยปากกู...ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า..."

ตาหว่างตอบพร้อมกับหัวเราะนึกขำให้ตัวเองที่พลาดท่าให้เด็กตัวเล็กๆ เนื่องจาก

ไม่ทันระวังตัวและคาดไม่ถึงว่าเด็กตัวแค่นี้จะใจแกร่งกล้าเกินวัย

"เป็นอะไรมากรือเปล่าจ๊ะตา..?

"ไม่เป็นอะไรหรอก แต่ลูกชายมึงคนนี้ใจมันเด็ดดีวะ...ฮ่า..ฮ่า อย่าไปตีมันหล่ะ"

ว่าแล้วแกก็เดินทางมุ่งไปที่วัด คราวนี้แกหยุดตะโกนข่มขู่เด็ก ก้มหน้าพยายาม

ประคองตัวไม่ให้เดินส่ายไปมา พอเข้าเขตวัดแกก็เดินขึ้นบนศาลาวัดคลานเข้าไป

ก้มลงกราบหลวงตาทัศน์เจ้าอาวาสวัด ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทเมื่อครั้งเป็นฆราวาส

"เออ...เจริญพร...นี่เอ็งกินเหล้าเมามาอีกละซิท่า เมื่อไหร่จะเลิกกินเหล้าเสียที"

"มันเป็นความสุขความพอใจของแต่ละคน ขอร้องหล่ะอย่ามาสั่งสอนผมในเรื่องนี้เลย"

"เอ็งมันก็เป็นอย่างนี้ พอบอกสอนในสิ่งที่ดีก็ไม่เอาแถมชอบยอกย้อน

เอาเรื่องสมัยข้าเป็นฆราวาสเคยกินเหล้าด้วยกันมาเหน็บแหนมข้าทุกครั้ง

...ไอ้บัวใต้น้ำ แล้วนี่ปากไปโดนอะไรมาถึงบวมเจ่อแบบนี้

อย่าบอกนะว่าเมาแล้วไปชกต่อยกับใครมา...?"

"ผมถูกลูกชายอีเฮี้ยะมันต่อย ไม่ทันระวังเลยพลาดไป ไม่คิดว่ามันจะใจกล้าถึงขนาดนี้"

"นี่เอ็งกำลังบอกข้าว่าถูกไอ้เก้าลูกชายคนโตของอีเฮี้ยะมันต่อยปาก...?"

"ไม่ใช่ไอ้เก้า...แต่เป็นลูกชายคนเล็กของอีเฮี้ยะ ผมไม่รู้จักชื่อของมัน"

"ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...ไอ้เสือหว่างเอ๋ย...ถูกเด็ก 5 ขวบลบเหลี่ยมเสียศักดิ์ศรี

รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า... มันชื่อว่า ไอ้นก

เด็กคนนี้ดวงมันแข็ง ใจเด็ดสู้ไม่กลัวคน ข้าเป็นคนผูกดวงให้มันตั้งแต่เกิดใหม่ๆ

มันเกิดปีขาล ชีวิตของมันสุ่มเสี่ยงที่จะเป็นได้ทั้งคนดีและคนเลว

ชีวิตมันจะต้องโลดโผนผ่านชีวิตความเป็นตายและเรื่องเลวร้ายตลอดเวลา

ถ้าอบรมเลี้ยงดูไม่ดีโตขึ้นมันอาจกลายเป็นเสือเป็นสางสร้างความเดือดร้อนแก่คนอื่นได้

ข้าจึงแก้เคล็ดให้ไปแจ้งเกิดเป็นปีเถาะ โดยคาดวังว่าจะทำให้ชะตาชีวิตของมัน

ลดความเลวร้ายให้เบาบางลงได้"

นี่คือ...ปฐมเหตุเรื่องราวของชีวิตเมื่อครั้งยังเป็นเด็กของ...นกเล็ก ลูกเพชรแท้ ที่รับรู้

ผ่านการบองเล่าของแม่ อันเป็นที่มาให้รู้ว่าทำไมแม่จึงพร่ำบอกสอนด้วยความเป็นห่วง

กลัวว่าเติบโตมาจะกลายเป็นเสือเป็นสางตามคำทำนายของหลวงตาทัศน์..............