วันที่สองของการเดินทางก็มาถึงครับ ทานอาหารเช้าเสร็จทุกคนก็ต้องเก็บข้าวของใส่กระเป๋าครับ
นี่บรรยากาศเช้าๆที่บ้านปู่หมื่นครับ

ก่อนจากหมู่บ้านไปเอาเป็นว่าถ่ายรูปหมู่ก่อนละกันนะ
อ้าว..ไม้ใผ่เอาไปทำไรครับนาย?

เท่ไปคนละแบบครับ หลังนะหนักเอาการครับ

สองเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่อมั่นว่าวันนี้ต้องถึงที่หมายตามเวลา

ว่าแล้วก็เดินไปเลยครับ หอบๆแฮบๆละครับท่าน

เดินขึ้นถึงเหนือหมู่บ้านปู่หมื่นบรรกาศสวยมาเลย

พี่น้องชนเผ่าลาหู่มีสวนชาด้วยครับ กำลังเก็บยอดใบชาอ่อนกันใหญ่เลย

สีสันระหว่างทางดอกไม้สวยๆเยอะครับ ทำให้คิดถึงสุดที่รักเลย

ไม้เถาวัลย์เลื้อยโอนออ่นตามแรงดึงดูดของโลก อันนี้เชอร์รี่ป่าครับ

สองเท้าก้าวเดินต่อไปขึ้นแล้วก็ขึ้นครับ

วงจรชีวิตธรรมชาติจักกะจั่นร้องดังไปทั่วผืนป่าราวกับเพลงบรรเลงที่เพราะเสนาะหู
ป่าก็มีเพลงฟังนะ ไม่ใช่เฉพาะมนุษย์เท่านั้นนะ

ยิ่งสูงความหลักหลายทางนิเวศก็มีพืช กล้วยไม้เฉพาะถิ่นให้เห็นอย่างต่อเนื่งอและหลักหลายครับ

นี่ก็อีกเถาวัลย์หนึ่งชนิดสวยมากครับ น่าจะเป็นสปีชี่เผือก อะๆๆ พูดอังกิต ตรางูด้วย

ต้นใบเฟิร์นสวยมั้ยครับ

ดอกไม้ตระกูลข่าครับ สวยป่าว ไม่รู้จักชื่อนะ ใครรู้บอกด้วยครับ

นี่ดอกกล้วยไม้สวยมาก ชอบๆๆๆ

หนทางนี้ยังอีกยาวไกลครับ

นักสื่อความหมายท้องถิ่นอธิบายถึงสรรพคุณของต้นไม้ชนิดนี้ นั่นคือต้นทะโล้ครับ
ขอบอกเป็นสมุนไพรด้วยนะจ้า

ดอยปู่หมื่อนคือป่าต้นน้ำสำคัญของประเทศไทยครับ

เห็ดนี่ท่านเกิดแต่ใดมา ใต้ดินนั้นยังมีสิ่งมีชีวิตประเภทราด้วยแหละ
และเห็ดก็เป็นราชนิดหนึ่งที่เกิดการทับถมของซาบใบไม้ต่างๆ

นี่เป็นการบ่งบอกถึงความชุ่มชื่นของผืนป่าดอยปู่หมื่นครับ

เอามาตำใส่พริกครับอหร่อยสุดยอดจะบอกใครเชียว

การเดินป่าต้องระวังแมลงต่างๆนานๆด้วยนะ เจ้าตัวนี้มีพิษร้ายกาจครับ
หากฉี่ของมันเข้าตาเรา นั่นหมายความว่าตาเราจะบอดถาวรครับ
สวยแบบมีพิษร้ายกาจครับ เช่น สาวๆเป็นต้น หนุ่มๆเหมือนกันมั่ง

นายคนนี้จะแบกไม้ใผ่ไปถึงไหนกันครับพี่น้องครับ

ผมมาถึงหน่วยจัดการต้นน้ำดอยผาหลวง (ปู่หมื่น)แล้วครับ

นี่คือกล้าไม้ชนิดต่างๆที่หน่วยจัดการต้นน้ำเพาะปลูกไว้เพื่อเอาไปปลูกยังป่าเสื่อมโทรมในบริเวรนี้ครับ

โดยมีชุมชนพี่น้องลาหู่มาเป้นผู้ดูและการเพาะปลูกกล้วยไม้ครับ

กว่าจะโตเป็นต้นไม้ใหญ่ใช้เวลามากแค่ไหนครับ พวกนายทุนครับหยุดเถิดครับ

ก้าวต่อไปนะเด็กดอย (ตอนนี้น่จะหนุ่มแล้วนะ)

ระยะทาง ข้างทาง มีอะไรให้ค้นหาไม่หยุดครับ สีชมพูสวยเหมือนดั่งความรักเรยยยยย

โอ้..โห..แต่ละคนเดินอย่างมั่นใจมากๆครับพี่น้องครับ

ภาษาดอกไม้คือภาษาที่เพราะนะ เค้าว่ากันอย่างงั้น

เจ้ากบเขียวสองตัวเนี่ยขอพักผ่อนครับพี่น้องครับ

ระหว่างทางมีสวนผลไม้ด้วย นี่ลูกสาลี่ครับ

สวยมั้ยครับ น้ำตกนี้ แต่อยู่ได้ไม่นานครับบริเวณนี้ ทากครับมันจะมา ไปก่อนละ

นี่ก็อีกชั้นหนึ่งของน้ำตกครับ ข้างๆทางครับสวยมั้ย

ฮ่าๆๆ เด็กดอยแอกท่าถ่ายรูปกับน้ำตกครับ และนี่คือสายน้ำป่าต้นน้ำของแม่น้ำเจ้าพระยาครับ

แล้วเราก็เดินทางต่อครับพี่น้องครับ

ในป่านั้นนอกจากจะให้ประโยชน์แต่เราอย่างมหาศาลแล้วนั้น
แมลงเพื่อนร่วมโลกกับเราก็ต้องอาศัยป่าเหมือนกัน

เอาวะ....บรรกาศแบบนี้ฝนจะตกแน่ๆ แต่สวยมากครับ

และแล้วมันก็ตกจริงๆ ชีวิตหาความสุขแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

ทุกวินาทีสีสันธรรมชาติจะเเปลี่ยนไปเสมอครับ

หมอกลงจัดครับ แต่ชอบๆๆ เย็นสบาย

และแล้วก็มาถึงแค้มป์ที่พักชั่วคราวเพราะว่าทางเจ้าหน้าที่ป่าไม้และชาวบ้านพี่น้องลาหู่มาปลูกป่าที่นี่ครับ


มิตระภาพเกิดขึ้นได้เสมอครับระหว่างการเดินทาง ไม่ว่าที่ไหนเวลาไหน

นี่บ้านพักชั่วคราวของเจ้าหน้าที่ปลูกป่าและชาวบ้านครับ

พี่ท่านเท่มากครับ ดูดิมีดเบ้อเริ้มเลย น่ากลัวครับ แต่ใจดีครับ

กล้าไม้ชนิดต่างๆเตรียมไว้เพื่อเอาไปปลูกครับ เมื่อกี้ที่เราเห็นที่เค้าเพาะกล้าไว้นั่นแหละ

ธรรมชาติต้องพึ่งพิงอาศัยกันครับ แล้วเราคนไทยใยไม่ช่วยกันดูและประเทศไทย
กลับมาบ้านเถอะ ทำงาน ทำมาหากิน ผู้ใหญ่ท่านทั้งหลายอย่าด่ากันอีกเลย

ชอบมากๆมุมนี้ต้นไม้สวยครับ เด็กดอยก็น่าจะหล่อลงดอยได้นะ

สามหนุ่มสามมุมเลยครับท่านพี่น้องครับ

คุณเบนจามินและเด็กดอยครับ เราทำงานในฐานความคิดเหมือนกันคือ
อยากเห็นการท่องเที่ยวโดยชุมชนในเมืองไทยมีฐานที่เข้มแข็ง
โดยยึดหลักให้ชุมชนบริหารจัดการกันเอง เพื่อให้ชุมชนเห็นคุณค่าของตนเอง

เทียบบานมีกับท่านผู้ใหญ่ครับ 5555++

อ้าววว ...ไม้ใผ่เมื่อเช้ากลับเป็นที่ปรุงอาหารซะแล้ว มิน่าหล่ะแบกไปได้

หิวมากครับ นี่อาหารที่เราเก็บมาจากข้างทาง รับรองอหร่อยจะบอกใครเชียว

การหุงข้าวด้วยกระบอกไม้ใผ่ของพี่น้องชนเผ่าลาหู่นั้นของบอกว่าอหร่อยมากๆ หอม

อ้าว...ทานข้าวเที่ยงกันเถิดครับพี่น้อง อยู่ง่ายๆกินง่ายๆครับ


เจ้าของรองเท้าคู่นี้แกคงรักรองเท้ามากหรือไม่รักแฟนมากแน่ๆ

นอกจากปลูป่าแล้วเจ้าหน้าที่ป่าไม้และชาวบ้านยังทำฝายชะลอน้ำตามร่องหุบเขาต่างๆครับ

นี่ก็เป็นผลผลิตจากทางธรรมชาติครับ รอวันจะขยายพันธุ์ต่อไป ไม่ว่าด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง

และแล้วเราก็เห็นบ้านร่ำไรครับ

โครงการขององค์ราชินีอันเป็นที่รักของปวงชนชาวไทย
นั่นคือโครงการบ้านเล็กในป่าใหญ่ครับ

เดินครับเดินต่อไป

อีกไม่นานน่าจะถึงนะ แต่มันยังอีกไกลครับพี่น้องครับ

ย๊ากกกกก....ช่วงลงไปที่ลำห้วยนะครับพี่น้อง ทากกระโดดเกาะผมมากกว่าสิบๆตัวครับ
จำเป็นต้องกำจัดออกครับ แต่เกือบไม่ทันครับ มันเกาะไปทั่วเลย แต่ขอบอกมันมาก 5555+

ผ่านดงทากออกมาได้ ก็เก๊กท่าถ่ายรูปตัวเองเก็บไว้ก่อนครับพี่น้อง

นี่คือทางเดินครับ มันแฉะไปหมด ทั้งโคลน ทั้งฝน แต่มันดี

และแล้วเราก็มาถึงยังที่หมายครับ นี่เป็นบ้านพักของพี่น้องชนเผ่าต่างๆ
วึ่งอยู่ในโครงการบ้านเล็กในป่าใหญ่ครับ

อบอุ่นดีนะครับ ลูกเล็กเด็กแดงมานั่งล้อมวงคุยกันใหญ่เลย

ครับ..ในวันนี้ เย็นนี้ เราจะนอนที่นี่ครับ การเดินทางแม้จะนานแค่ไหนหากเรามี
เป้าหมายเราก็จะเดินถึงที่หมายที่เราตั้งไว้ครับ การท่องเที่ยวก้เช่นกัน ก็น่าจะเอาการท่องเที่ยวมาเป็นเครื่องในการจัดการบริหารสิ่งแวดล้อมพื้นที่สูงได้นะครับ มาเถอะมาช่วยกันครับ ทานอาหารเย็นเสร็จ
ก็เข้าที่นอนละครับพี่น้องครับ เจอกัน ตอนที่ 3 นะจ้า

สุรสิทธิ์ ดลใจไพรวัลย์