ด้วยความประพฤติของนักการเมืองยามมีอำนาจ ภาพของนักการเมืองจึงมักถูกมองไปในทางลบ ตั้งแต่ภาพของการเป็น “เจ้าพ่อ” ผู้มีอิทธิพล เป็นเพียงแค่ “นักเลือกตั้ง” ที่มีหน้าที่เพียงแค่ทำให้ตัวเองได้รับการเลือกตั้งเท่านั้น

ยิ่งในรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นักการเมืองกับนักธุรกิจมีภาพที่แยกไม่ออกจากกัน นักการเมืองหลายคนเคยเป็นนักธุรกิจมาก่อน และแม้จะมาเป็นนักการเมืองแล้วก็ยังอาศัยช่องว่างเอื้อประโยชน์ให้กับธุรกิจของหมู่เครือญาติตนเอง จนนำมาสู่ข้อครหาของการทุจริตคอร์รัปชั่นอย่างมโหฬารในรัฐบาลที่แล้ว และคำเรียกนักการเมืองใหม่ว่า “นักธุรกิจการเมือง”

ธงแรกของการร่างรัฐธรรมนูญฉบับนี้จึงตั้งไว้เพื่อเป็นการปัดกวาดเช็ดถูระบบการเมืองแบบเก่าที่นักการเมืองเป็นใหญ่ เนื้อหาของรัฐธรรมนูญจึงหมิ่นเหม่และถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าขัดกับการปกครองในระบอบประชาธิปไตย โดยเฉพาะการยกเลิกระบบการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภามาเป็นการสรรหา เพราะกลัวจะได้ “สภาผัวเมีย” การที่กรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญบางคนออกมาระบุว่า “การเลือกตั้งเป็นสิ่งชั่วร้ายที่จำเป็น” การให้อำนาจกับฝ่ายตุลาการเข้ามาเกี่ยวข้องกับการเมืองมากเกินไป รวมไปถึงการให้องค์กรกลางมาแก้วิกฤตตามรัฐธรรมนูญมาตรา 68

พื้นที่ทางการเมืองของระบอบประชาธิปไตยไทยตลอด 75 ปีที่ผ่านมาเป็นเพียงการแย่งชิงอำนาจของกลุ่มคนเพียงไม่กี่กลุ่ม เพราะในช่วงปี 2521-2531 ชนชั้นนำและทหารก็ใช้ความรู้สึกไม่ไว้วางใจนักการเมืองนำไปสู่การสร้างระบบการเมืองที่นายกรัฐมนตรีทุกคนล้วนเป็นทหาร ปี 2534 ทหารใช้ทรรศนะคติแบบนี้รัฐประหารขับไล่นายกรัฐมนตรีที่มาจากรัฐสภา และปี 2549 นักการเมืองก็ถูกยึดอำนาจจากทหารอีกครั้ง ด้วยข้อหาทุจริต ผลประโยชน์ทับซ้อนและเผด็จการรัฐสภา

 พัฒนาการประชาธิปไตยจึงสะดุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะประชาชนกลายเป็นแค่คนให้ฉันทานุมัตินักการเมืองเข้าสภาแค่ 4 วินาทีในคูหาเลือกตั้ง แต่อำนาจที่จะถอดถอนตรวจสอบ กลับล่องลอยไปมาในรัฐธรรมนูญทุกฉบับ ทำให้นักการเมืองย่ามใจหลงระเริงกับคะแนนเสียง จนนำไปสู่ “วงจรอุบาทว์” ครั้งแล้วครั้งเล่า