(ภาพจากเวบไซต์ BBC)

ถ้ามันเรียงรายอยู่มากขนาดนั้น...ก็คงมีกันหลายคน

“ฉันเพิ่งคุยกับน้องสาวที่อยู่ที่พม่า เขารู้จักคนในโรงพยาบาลในย่างกุ้ง  ซึ่งเล่าให้ฟังว่า ทางโรงพยาบาลได้รักษาพระสงฆ์ที่ได้รับบาดเจ็บ 3 รูป ซึ่งคนขับแท็กซี่พามาที่โรงพยาบาล พระท่านเหล่านี้ถูกตีด้วยพานท้ายปืนไรเฟิล พระรูปหนึ่งมีบาดแผลฉกรรจ์ที่หัวซึ่งเปิดอ้าเห็นสมอง ท่านเสียชีวิตแล้ว ส่วนพระอีกสองรูปอาการน่าเป็นห่วงอยู่ในห้องไอซียู วันนี้มีผู้เสียชีวิตเพิ่มอีกหลายคน แต่ไม่มีข่าวเรื่องนี้ พวกแท็กซี่ที่อยู่ใกล้จุดปะทะเป็นคนที่นำตัวพระสงฆ์ที่ได้รับบาดเจ็บส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด พวกเผด็จการพม่าใช้กลวิธีสกปรก ถึงแม้ไม่ได้ยิงปืน แต่กลับทำร้ายผู้ชุมนุมด้วยการใช้พานท้ายปืนตี แต่พระสงฆ์ที่ชุมนุมก็ไม่ได้โต้ตอบแต่อย่างใด ได้แต่ยอมรับความเจ็บปวด และเสียชีวิตในที่สุด” Sanda Stocksund ชาวสวีเดนเล่าไว้ในเวบไซต์ BBC

การเรียงรายที่ไม่เรียบร้อยของรองเท้าแตะหลายคู่นั้น สะท้อนให้เห็นถึงความว้าวุ่น รีบเร่ง การตะเกียกตะกายเอาตัวรอด

กระทั่งเลือดที่ไหลรินออกมามากขนาดนั้น...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าความเจ็บปวด และสูญเสียมันมากมายขนาดไหน

“ขณะที่อีกฟากของเมือง ผู้ประท้วงหลายพันคนวิ่งหนีไปบนถนนหลายแห่งหลังจากที่ทหารยิงปืนขู่ใส่ฝูงชนที่พากันรวมตัวได้มากถึง 7 หมื่นคน โดยบนถนนเต็มไปด้วยรองเท้าแตะเปื้อนเลือด ขณะที่ผู้ประท้วงอีกจำนวนมากได้ตะโกนด่าทอทหารด้วยความโกรธแค้นที่ทหารบุกรุกกวาดจับและทำร้ายพระถึงในวัดหลายแห่ง” รายงานข่าวว่าไว้แบบนั้น

ชายพม่านิยมนุ่งโสร่งมากกว่ากางเกงยีนส์  ผู้หญิงนุ่งผ้าซิ่นมากกว่ากระโปรง เสื้อเชิร์ตแขนยาวคอตั้งมีมากกว่าเสื้อยืด แป้งทานาคาถูกบรรเลงลงบนใบหน้าของหญิงพม่ามากกว่าเครื่องสำอาง
ผู้ชายนิยมการเคี้ยวหมากมากกว่าหมากฝรั่งหรือลูกอม

และ...รองเท้าแตะก็มีมากกว่ารองเท้าหุ้มส้น...

“ที่ชาวพม่านิยมใส่รองเท้าแตะเพราะราคาถูกสมกับฐานะ ใช้ง่ายถอดคล่อง และความที่ชาวพม่าต้องเข้าวัดบ่อย รองเท้าแตะจึงสะดวกกว่ารองเท้าแบบอื่น เพราะการเข้าวัดต้องถอดรองเท้า” ชาวพม่าคนหนึ่งบอกกับผม

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากเมืองไทย 1 ซอง ถูกเทลงใส่หม้อต้มน้ำเดือด เด็กชายชาวพม่าผอมแห้งอายุ 3 ขวบคนนั้นอยู่ในอ้อมกอดของแม่วัยยี่สิบต้นๆ

“นี่คืออาหารเช้าของเรา 2 แม่ลูก” เธอบอกกับผมพลางเป่าเส้นบะหมี่ให้เย็นพร้อมป้อนใส่ปากลูก

“ที่นี่ได้ค่าจ้างวันละ 30 บาท” เธอบอกอีก

กลางเดือนกรกฎาคม 2006 ปรากฎภาพการแต่งงานของลูกสาวพลเอกอาวุโสตาน ฉ่วย ผู้นำเผด็จการอันโหดเหี้ยมของพม่า

ภาพของ ตานดาร์ ฉ่วย บุตรสาวของผู้นำพม่าสวมใส่เครื่องเพชร สร้อยไข่มุก และอัญมณีอื่น ๆ ที่ราคาแพงระยับ รวมทั้งชุดแต่งงานสวยหรู ยืนเคียงข้างเจ้าบ่าวคือพันตรีซอว์ เปียว วิน ในห้องบอลรูมที่มีขนาดใหญ่และตกแต่งอย่างสวยงาม

“ประเมินมูลค่าของขวัญที่คู่สมรสได้รับมากกว่า 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 1,800 ล้านบาท) หรือมากกว่างบประมาณด้านสาธารณสุขของประเทศถึงสามเท่า และงานแต่งงานในครั้งนี้ใช้เงินไปถึง 300,000 ดอลลาร์ (ประมาณ 10.8 ล้านบาท)” นิตยสารอิระวดีที่ตีพิมพ์เผยแพร่ในประเทศไทยประเมินค่างานแต่งงานในครั้งนี้

ประชาชนชาวพม่าจำนวนมาก ไม่สามารถแม้แต่จะหาซื้อข้าว หรือน้ำได้เลย องค์การสหประชาชาติ (ยูเอ็น) เคยได้ประเมินว่า ร้อยละ 40 ของเด็กในพม่า เป็นโรคขาดสารอาหาร

“บางคนถึงกับท้าทายให้มาฆ่าตัวเองทิ้ง โดยชายชราคนหนึ่งที่เข้าร่วมการประท้วงตะโกนด่าทอทหารว่า กินอาหารที่ประชาชนหาให้ แล้วยังมีกล้ามาสังหารประชาชนและพระสงฆ์อีก ขณะที่หญิงอีกคนหนึ่งตะโกนให้มาฆ่าตัวเองทิ้งเสีย เพราะไม่สนใจอะไรแล้ว” รายงานข่าวสถานการณ์การชุมนุมประท้วงของชาวพม่าที่ย่างเข้าสู่วันที่ 10 (27 ก.ย.) อันมีผู้เสียชีวิตถึง 10 คน และที่ยังระบุไม่ได้อีกมาก

“บางวันก็ไม่มีลูกค้าเลย ผมมีตัวเปล่าๆ ไม่มีรถ ไม่มีอะไร ก็ได้แต่เดินนำเที่ยวอย่างเดียว” ไกด์หนุ่มอดีตนักศึกษาชาวพม่า และ “แรงงานเถื่อน / มนุษย์ต่างด้าว” ในประเทศไทยเดินเป็นเพื่อนผมจากชายแดนท่าขี้เหล็กไปยังจุดหมายที่ผมเองก็ทราบดีอยู่แล้ว และผมไม่ได้ว่าจ้างเขาแต่อย่างใด

“แล้วถ้าไม่ได้นักท่องเที่ยวเลย วันๆ นึงคุณเอาอะไรกิน” ผมถามเขา

“ผมไม่รู้...แต่โชคดีที่ผมมีเพื่อนๆ ที่คอยช่วยเหลือกันอยู่” เขาตอบ

“นี่เป็นโอกาสเหมาะที่สุด ที่จะป่าวร้องให้โลกได้รับรู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรในพม่า ฉันเองยังไม่ได้เห็นขบวนผู้ชุมนุมประท้วง เพราะว่าครอบครัวไม่อนุญาตให้ออกนอกบ้านเมื่อเริ่มมีการเดินขบวนเกิดขึ้น ทุกอย่างที่ฉันรับรู้ ก็ได้ยินได้ฟังมาจากพวกญาติๆที่อยู่ในย่านกลางเมือง พวกเขาเห็นเจ้าหน้าที่สหประชาชาติ นักเรียนนักศึกษา คนต่างประเทศ บ้างเป็นมุสลิม คนจีน และคนอินเดีย ต่างเข้าร่วมในการเดินขบวนด้วย ฉันเห็นรถบรรทุกที่เต็มไปด้วยตำรวจถือปืน ดูคล้ายกับเป็นปืนอาก้า 47 มีการประกาศในทุกพื้นที่หลักของย่างกุ้ง ห้ามประชาชนเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการประท้วง การเดินขบวนครั้งนี้ทำให้พวกเรารู้สึกฮึกเหิมนัก ฉันเองเชื่อในพลังของประชาชน รัฐบาลเผด็จการทหารพม่ากดขี่ข่มเหงพวกเรามาเกือบสองทศวรรษแล้ว พอกันที ครั้งนี้นับเป็นเวลาที่ถูกต้องเหมาะสมที่สุดแล้วที่ประชาชนชาวพม่าจะต้องลุกขึ้นมารวมตัวกัน อย่างไรก็ตามประชาชนส่วนใหญ่ก็ยังเงียบเฉยอยู่  ที่เราต้องการที่สุดเห็นจะเป็นผู้นำที่ดีและการนำที่ดี” Yi ชาวพม่าเล่าผ่านเวบไซต์ BBC เพื่อให้โลกรับรู้

เราไม่รู้ว่าเจ้าของรองเท้าแตะหลายคู่นั้น...เป็นใครกันบ้าง

ถ้ามันเรียงรายอยู่มากขนาดนั้น...ก็คงมีกันหลายคน

การเรียงรายที่ไม่เรียบร้อยของรองเท้าแตะหลายคู่นั้น สะท้อนให้เห็นถึงความว้าวุ่น รีบเร่ง การตะเกียกตะกายเอาตัวรอด

กระทั่งเลือดที่ไหลรินออกมามากขนาดนั้น...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าความเจ็บปวด และสูญเสียมันมากมายขนาดไหน

************************

ข้อความแปลจาก BBC จากเสียงจากประชาชนพม่าที่รายงานผ่านเว็บไซต์ของสถานีวิทยุ/โทรทัศน์บีบีซี

 http://www.prachatai.com/05web/th/home/page2.php?mod=mod_ptcms&ContentID=9703&SystemModuleKey=HilightNews&System_Session_Language=Thai