ว้า.... รู้สึกใจหายจัง

    ได้รับโทรศัพท์ทางไกลจาก แอล.เอ. ปลายสายคือ เพื่อนรักของฉันเอง หลังจากทักทายกันได้ซักพัก เพราะเพิ่งโทรมาคุยกันเมื่อ 2 วันที่ผ่านมาเอง เสียงในสายตื่นเต้น สดใส "แก ๆ พอลเค้าขอฉันแต่งงาน"  ฉันน่ะใจหายแว๊บ แล้วก็ปนดีใจ ตื่นเต้นไปด้วย บอกไม่ถูก ทั้งหมดประมาณ 3-4 อารมณ์ปนกันไปหมดเลย  ฉันตั้งสติได้รวดเร็วภายใน 5 วินาที แล้วถามไปว่า "เหรอ ๆ  แล้วแกตอบ YES YES YES เลยใช่มั้ย"  เพื่อนฉันก็หัวเราะทันที เออ ใช่ มันคงจะขำฉันน่ะเนอะ ที่ฟังดูจากเสียงแล้วตืน่เต้นกว่าตัวมันเองอีก

    ฉันนึกในใจ  "นี่แกต้องอยู่คนละซีกโลกกับฉันแล้วเหรอเนี่ย"  .....

     ต้องขอย้อนกลับมาพูดถึงเพื่อนคนนี้ก่อนว่า เป็นเพื่อนรักที่สุดในชีวิตฉันก็ว่าได้ หลาย ๆ ครั้งที่ฉันมีปัญหาไม่สบายใจ แล้วแค่เพียงขับรถไปหา มองหน้ากัน ไม่ทันต้องเล่าเรื่องใด ๆ ที่เกิดขึ้น ไอ้เพื่อนคนนี้แหละก็จะเข้ามากอดไหล่ ลูบหัว (เพราะมันสูงกว่าฉันเยอะ แต่หุ่นดีไม่เท่าฉันหรอก ฮา.......) "ไป ๆ เดี๋ยวฉันจะพาไปกินกาแฟ ริมทะเลสาบ" เป็นประโยคหนึ่งที่ฟังดูอาจเฉยๆ  แต่ประทับใจฉันจนทุกวันนี้ 

     ในบางครั้งก็แค่ไปนั่งใกล้ ๆ บนโซฟา ดูทีวี เงียบ ๆ ไม่พูดอะไรกัน มันก็ดึงไปนอนตัก ลูบหัวเบา ๆ "ไม่ต้องคิดมากแก" คำสั้น ๆ อีกแล้วแต่ทำน้ำตาฉันไหลได้แบบไม่น่าเชื่อ

      แล้วก็อีกมากมาย ทั้งเรื่องที่มีเสียงหัวเราะด้วยกัน  ร้องไห้ด้วยกัน งอนกันก็เคย  .. เฮ้อ

      สุดท้ายตอนนี้ฉันก็ได้เรียนรู้และซึ้งกับบทกวี และคำพูดของผู้ใหญ่ หลาย ๆ คนที่เคยพูดถึงคำว่าเพื่อนแท้ เพื่อนรัก ว่ามันเป็นยังไง ยิ่งตอนนี้ ฉันอยู่คนละซึกโลก กับเพื่อนรักของฉัน แต่เรายังใกล้กันตลอดเวลาแบบไม่น่าเชื่อ มีหลาย ๆ ช่วงที่อยู่  ๆ ฉันรู้สึกเหงาจับใจ เพราะเราไกลกัน แต่โชคดีที่เทคโนโลยีช่วยได้ ฉันกดโทรศัพท์ทันที แล้วก็พูดสั้น ๆ กับเพื่อนฉันว่า "คิดถึงแกว่ะ" แต่ตอนนี้ฉันชักอยากจะเขียนจดหมายแล้วล่ะ เพราะฉันรู้สึกว่าข้อดีที่สุดของการเขียนจดหมาย คือ ฉันได้บรรยายความรู้สึกโดยไม่ต้องกังวลหรือรอฟังคนรับสารว่าเป็นอย่างไร

คิดถึงแกว่ะเพื่อนรัก