พิมพ์หน้านี้
|
วันเวลาเป็นสิ่งที่มีค่ามากมาย วันนี้ผมได้มีโอกาสคิดเรื่องเรื่อยเปื่อย เป็นวันที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆฝนที่กระหน่ำตกติดต่อกันตั้งแต่เมื่อวาน มองผ่านสึ่งต่างๆที่รถทัวร์วิ่งผ่าน บางสถานที่เป้นที่ที่เรามีความทรงจำที่ดีๆ แน่นอนเมื่อผ่านสถานที่นั้นความหลังเก่าๆก็จะแล่นเข้ามาในสมองทำให้เรารำลึกถึง ผมกลับมาถึงบ้านอีกครั้ง บ้านที่ผมเกิดและเติบโตมา ทุกครั้งที่ผมกลับบ้าน ทุกสิ่งทุกอย่างจะเปลื่ยนแปลงไปเสมอ ไม่ว่าจะเป็นผู้คน สิ่งของ แต่สิ่งหนึ่งที่จะไม่มีวันเปลื่ยแปลงแม้เวลาจะผ่านไปนานซักแค่ไหนคือความรุ้สึกที่ดีๆและดวงตาสองคู่ที่มองมาอย่างดีใจ แม้ทั้งสองท่านนี้จะไม่ยึ้มหรือโอบกอดเรา แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความดีใจดดยไม่มีท่าทีแสดงออกที่ลูกของทานกลับที่บ้านหลังนี้ คนในสังคมเมืองเล็กๆที่ผมอาศัยอยู่นี้บางคนที่ผมรู้จัก และเคยได้สัมผัส เมื่ออายุผมเริ่มมากขึ้นพวกเขาก็จะมากขึ้นเช่นกัน ที่ผมหมายถึงคือการแก่ชรา หรืออายุที่ต้องเดินหน้าต่อไป มันทำให้ผมรู้สึกว่าเวลาเป็นทุกสิ่งอย่างและมีความสำคัญเป็นอย่างยึ่ง ไม่มีใครสามารถหยุดเวลาและสังให้เวลาเดินกลับย้อนมาได้ ปัจจัยอยู่ที่ว่าเราจะเป็นตัวกำหนดเวลาหรือให้เวลาเป็นตัวกำหนดเราเอง |