การรักใครสักคนหนึ่ง บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องได้รับความรักตอบสนองกลับมา  แค่เพียงเรามีความสุขที่จะรัก มีความสุขที่จะเห็นคนที่เรารักมีความสุข  หากเรารู้จักที่จะให้มากกว่าที่จะรับชีวิตของเราก็มีความสุขดังในบทเพลง  แค่คนอีกคน  ของปราโมทย์  วิเลปะนะ  ซึ่งมีภาษาที่เรียบง่าย แต่งดงามด้วยความหมาย และอรรถรสของถ้อยคำ

       บางครั้งความรักที่สูงเกินจะไขว่คว้ามาครอบครอง  ทำให้เรารู้สึกท้อแท้  หากเรามองว่าความฝันในเรื่องความรักมักสูงเกินไป  ชีวิตเราเป็นแค่คนเดินดิน  แต่คนที่เรารักเธอมีฐานะสูงปานนางฟ้า  แค่เธอทักทายส่งยิ้มให้ก็ดีมากพอแล้ว  สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าน่าจะเป็นการรู้จักประมาณตนเอง วางตัวอยู่ในระดับที่เรามีความสุข  รักเพียงใดที่จะไม่ทำให้เกิดความทุกข์ทั้ง 2 ฝ่าย  แค่นี้ก็มากพอแล้วสำหรับความรัก

      " แค่เป็นอีกคนคนอีกคน คนหนึ่งคน  คนที่รักเธอไกลๆ  คนที่ไร้ตัวตนในสายตา " เป็นข้อความที่ย้ำให้รู้ว่าเขาควรวางอย่างไร  " แค่ " เป็นการประมาณตนที่ดูน้อยนิด  แต่ผมคิดว่าคงมากพอแล้วสำหรับการรักคนที่ไม่รักเรา  และย้ำอีกว่า " อีกคน " แสดงว่าเขาก็เป็น หนึ่งคนในร้อยคน หรือพันคน หรือล้านคนในชีวิตของเธอ และเป็นคนที่รักเธออยู่ไกลๆ อาจจะเป็นคนที่ไร้ตัวตนในสายตาเธอก็ได้

     " แค่คนอีกคน  คนที่มองอยู่ทางนี้หวังดีต่อเธอเรื่อยมา " และย้ำอีกว่าเขาเป็นอีกคนที่คอยมองเธอและหวังดีต่อเธอ  แม้นว่าเธอจะไม่แคร์และเห็นค่าความสำคัญ

      คนรอบข้างแต่ละคนล้วนดูดี และเธอก็ต้องการ เขาจึงทำได้เพียงทำใจและคอยเฝ้าดูวันที่เธอมีความรัก 

       ความรักจึงไม่จำเป็นที่เราจะต้องได้รับการตอบสนองด้วยความสมหวัง  แต่เราก็สามารถเรียกหาความสุขจากความรักได้  ด้วยการหาจุดอิ่มตัว จุดแห่งความสุขที่เราอยู่แล้วไม่ทุกข์และคนที่เรารักก็ไม่ทุกข์  หากเราคาดหวังจะครอบครองกายกับใจของคนที่เรารัก เราก็ต้องทุกข์อยู่ร่ำไป  แต่เมื่อใดที่เราวางตัวอยู่ในระดับของผู้ให้ที่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ตนเองและผู้อื่น  เราก็จะเป็นคนอีกคนที่มีความสุขในความรักได้เช่นกัน